27-04-07

straight van 't Fabriek Zelve

1ste uit de quasi voltooide eerste reeks Indringende Cirkelzagen,
een soort cyclische sonnettenkrans

de tekst hiervan gaat alsvolgt:

o droogte zal (onheil o onheil o)

O, ik die de droogte niet zomaar benoem, schrik
Naar het dorp Is (dat de huizen zo kleuren), mij
Heimt echter de aardse kleur die als een huid is zo
ezelstrak zit de put is/was der wegspurtende krabben.

In het jongetje Wij dat de helmen Er verzamelt, dat dan
Legt die met de kleine gaatjes, die dan met het prut
O & die met de rand tenslotte rondom de grillige uitwas in
O-vorm van boven op geschoten of af vanonderen.

Nog bij een kwal is die Zij zo zij nauwelijks iets al (tsl).
Hé zo ons iets al is dan bv dit slokminderend (slkmndrnd)
Ei dat droog dat de droogte droogt, dat droog is (drg).

In of voor de kleur U of de vorm, niet de roem (rm).
Laat staan het geld: o blauw dat zilte haar pruim (prm).
Ook zomaar o kak dat het lid weerom stofgutst (stfgtst):





2de uit de net niet voltooide eerste reeks Indringende Cirkelzagen,
een soort cyclische sonnettenkrans

de tekst hiervan gaat alsvolgt:

zelfs al moorden de aanslagen niet (onddbhssgi & lhi)

& ook dit maar zo kak dat het lid stofgutst ik &
Niet dit mombakkes dat blind woestenij kauwt
dit dmv zweetuitval gestremde rubberglanspak met
deze de mode van doem de ode omdoende zeden:

bij inval van het heden wij geplatbuisbeeld RGB zijnde
hebben morgen plasmaplatbuikjes allen hinase ic enda thu, [klapt]
sta toch o beeld : de golven opgeverslijken overstappende heldin
spoelt over de golf shoppersterrasjesdopedoden, plast vol

g$d op die in zijn jaren te bibberen begint, daar alles
immers uitvalt Hem 1 per 1, U ook al gij Brute Mohammed
& Gij die uw Jezeke stookt van de zonderdaagse

lanceerplatformen de brandstof in de beuken
het geil in de rokken O kinkels roept zij het Kind
in de roestig met realiteit bevlekte Ontvangstarmen

 




3de uit de net voltooide eerste reeks Indringende Cirkelzagen,
een soort cyclische sonnettenkrans

de tekst hiervan gaat alsvolgt:

de ikbarst de ik barst de i k br s t

Kom in de rosse die met de realismusmuis haar belikte Ontvangstbenen
Wijds open & Plug uw plooizang in dit de bloedeloze omloop het Volk:
Neem k1 is met uw zaden i (x1,x2, tot xn), k2 is met uw cellen s
(y1,y2 tot yn), dan is ik1 de mond in bij k2s meestal gelijk of

groter dan k2s minus het bloedeloze met k1 erin. Waarheid
loopt om & om & in de ommegang kent men zijn vrienden.
Haan kraaie, hen legge, zo is de voortgang der pennen:
is de kam gekomen dan zwijgen ook weldra de hennen.

Kont is U de roestige draad uit? kunst is ons het zwijgen af te vangen.
Bevlekt immers niet het ik zich wie dan Wodan hoedan homaar?
rukt het mij niet de harten uit? niets ist nog, enkel het koper bestaat,

het koopt op, loopt, hoopt op verlossing in aftelrijmpjes, worst om het vel
in te binden, te wijfjesstrikken a.h.w.. 321, O minne, ziehier de er-volte:
Barst in dit hoofd & ik zal u graag al het zijnde in zinnen verstillen.

.



4de uit de nogal voltooide eerste reeks Indringende Cirkelzagen,
een soort cyclische sonnettenkrans

de tekst hiervan gaat alsvolgt:

Niet in het verhaal kijken aub

De barst in het hoofd waarmee zij gaarne al het zijnde in zinnen zouden
Verstillen. Het verhaal niet dat niet begon, niet verder ging, niet eindigde, het
Nergens daarvan dat de diamantair de brandkast insluit alsof het hem zijn
Vriendin terug. De steeds langer wordende verzen in een unheimliche reeks

Sonnetten. Het zomert midden april, misschien moeten we 's praten jij & ik.
Het toch zo niet verder, onze kinderen. Hoe schrijnend dient hierboven,
Hiernaast : uit het kader. Hieronder in de knieschijven tegen de tafel aangeplet.
U te ontschermen, vooraleer u nog eens, mij nog eens, 1 van de Onzen recht

In de ogen durft te kijken & te beweren dit dit maak ik voor u dit is de droom
Waaruit je nooit meer ontwaken zal
dit is wat je moeder & ik al die jaren zo
Hard, ons de vakantiedagen als Spartanen ontzeggend ons de Spaarlampen

Indraaiend hen allen met vaders zwarte gelden de stickers alle 11 aangekocht. Ja
Geloof ons kindje wij zijn het niet, wij hebben het beste ach het zijn is de ander, sluit
wel nu je ogen ajb, kijk niet meer op nee niet ons aan niet in het verhaal kijken aub
.

Volledige, afdrukbare* tekst van Indringende Cirkelzagen.

* zet wel uw printer op landscape voor een correcte afdruk.



23:14 Gepost door dv in 2 Lyriek met grote L, | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-04-07

Aard en oorsprong van de chipskruimels (Lays)

kruisvlag




#8 Stelling 28 bis: de voering van de ware communicatie (Make no mistake)

Er is geen brug, de weg klapt altijd in, de vingers haken maar olie doet overal
de wanden glanzen. Eén van vijf eendjes nekt zich de vijver door als een puistje
inzicht op de technè van het neo-scholastieke denken. De jagers (M/V) richten.
Indien de spiegel correct staat opgesteld zullen de stralen dusdanig convergeren.

De voorstellingen van de inwerkingen op het menselijk Lichaam zijn, voorzover
zij slechts bestaan in de menselijke Geest, niet helder en duidelijk, maar verward.

Indien wij echter het klepperen van de voorstellingen simultaan afstellen op het ritme
der gezamelijk bewegende lichamen & aldus naar het eindpunt der voorstellingen af-

glijden zal er bij gelegenheid een quasi-simultaan-met-het-voorgestelde gekletter
optreden, dat zich net niet aan de klepperende lichamen als identiek geklepper
zal voordoen, een differentie die hen dan tot het veld der niet-betekenissen dwingt,

zodat beide lichamen zich op het toppunt bevindend aan elkaar zullen be-kennen,
waardoor de ont-kenning van de betekenis dus constituerend wordt voor de duiding
van een lo-caliteit waar beiden zich denkelijk in hun totaliteit bevinden, maar dat



zakvlekbang

zangvakb

bangzakvee

belangenzak


#9 De hond graaft mij een autobio (aka het neo-cyclisme)

in Kessel-lo alleszins, waar beiden zich denkelijk geheel bevinden, maar dat is slechts geroep
van voorbijgaande aard, het aflopen gelijk, enige duizenden malen door de hond Neo
van de schuine schutting, waarbij allengs meer stof opstuift daar het gras kariger wordt
& de woede intenser, zodanig dat mijn ik zich & de hond tot kalmte moet roeren. Wie

daar nu zit, nu u toch hier bent, vraagt u zich stellig bij de uitdagende poes twee
huizen verder, een rosse van enige afkomst, af? Het duistert mij geheel & alom ook
de wegels naar het duiden liggen met telbare lijken bezaaid. 1,2, maar het fatsoen gebiedt
ons eender welke dier lijken volledig te onttellen, hen in het aeternele der schrifturen

uit dit lamlendige weg te schrijven ahw. Mogen wij niet tellen, dan kunnen wij evenmin
echter u het gevraagde leveren, daar het wie dat u aanvroeg zich immers tot de andere
lijken in de eerste plaats quantitatief verhoudt: wij dienen representerend de liggende

(roerende) goederen immers terdege te rugnummeren zodanig dat elk ontsprotene
ontroerd in het toegewezene kan overgaan & de lastplichtigen met de rechthebbenden
op volstrekt navolgbare & diafaan berekende wijze kan worden gekoppeld. Nee, niet



lijnvakb



11:40 Gepost door dv in 2 Lyriek met grote L, | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-04-07

ongeinsonnetten 1, poging 2


(dertien sonnetten van naderend ongein)

1. droogte zal

ik die de droogte die niet zomaar
het dorp dat de huizen zo kleurt
de aardse kleur die de huid zo om
de put die der wegspurtende krabben

jongetje wij dat de helmen er verzamelt
die met kleine gaatjes, die dan met
& die met de rand rondom grilligheid
van boven geschoten of af vanonderen

een kwal die zo zij nauwelijks iets al dan
zo ons al iets zal dan bv als dit minderend
dat droog dat de droogte droogt, droog is

voor de kleur u of de vorm niet het
geld niet o blauw dat zilte haar pruim
ook zomaar o kak dat het lid stofgutst

 

2. zelfs al moorden de aanslagen niet

ook dit maar zo kak dat het lid stofgutst ik &
dit mombakkes blindelings woestenij kauwende
dit zweetuitval stremmende rubberglanzenpak
dit de mode van doem de ode omdoende diederik -

bij inval van het heden wij geplatbuisbeeld RGB
hebben morgen het plasma platbuikig tekortschiet
dat - de golven opgeverslijken overstappende heldin
spoelt over de golf shoppersterrasjesdopedoden, plast

g$d in zijn jaren te bibberen begint daar alles
uitvalt 1 per 1 U ook al gij Brute Mohammed
& gij die uw jezeke stookt van de zonderdaagse

lanceerplatformen de brandstof in de beuken
het geil in de rokken O kinkels roept zij het Kind
in de roestig met realiteit bevlekte Ontvangstarmen

15:42 Gepost door dv in 2 Lyriek met grote L, | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-04-07

4 Catastrofen met refrein

1.

Omnia quae sunt vel in se
vel in alio sunt.
Alles van
het zijnde is in zich of in
iets anders. De betonkwaliteit
is B 45. Deze
wentelstaafjesopstelling gebiedt o.a.

  • een eenheid van beweging in het
    fragmentarische, die zich daardoor
    enkel als stilstand kan voordoen
  • het bloedstollende doekvallen op
    het toneel van de algemene tekst
    over het Niets (of omgekeerd)
  • de lijfelijke verscheuring
    der goedmenende intelligentsia
    door het grauw
  • het zijn dat elke contingentie
    door de geeigende presentie
    uitsluit
Het licht draait & valt op de kandelaar.
De kandelaar draait in het licht.
Het licht draait de kandelaar.
De kandelaar draagt het licht

(uit).

12:23 Gepost door dv in 2 Lyriek met grote L, | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

als je wegkijkt, kijk je om

3.

Wie zullen we, zo
denkt ons de leider,
wie zullen we
knevelen, de nekvellen
toenijpen, de mond snoeren,
het lijf bedoemsmeren
opdat het onze bij ons blijft
& wij van het onze
de zijnden?

Noodzakelijk: de restjes
der lichamen bezijden
de rechtmatig ingezetenen buiten te
houden, bij indringing uit te wijzen,
die presenties te verdonkeremanen
desnoods, daar de som dient met
de opdienwijze te stroken.

In het bovendek wordt een opening
voorzien van 80 cm bij
80 cm voor het controleluik.

De sokken evenwel
op het harige bleekvel
ten alle prijze ophouden, ook
onder het schokstijgeren der
landstemperaturen, daar de
aanblik immers untsoweiter.

Laat ons aanvangen met het
inperken der geschiedenissen,
de getallen groter dan Math.abs(6000)
met een index-out-of-range foutmelding
in de duivelsputten colloqueren of
alleszins onze kudden daarover
in het ongewisse
laten mekkeren
in de hun vakkundig
opgeklopte weeïgheden
der mediatieke graasvelden,
opdat de schepnetten der commersie
hen bij rijpheid efficienter
zoude kunnen prooivissen.

 

12:16 Gepost door dv in 2 Lyriek met grote L, | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

niet wegkijken

4.


[Een onduidelijke differentie tussen de vertalingen oneindig en onbeperkt.]

(het refrein, daar dat immers
aan elke enkelvoudige catastrofe
voorafgaat:)


Het licht draait & valt op de
kandelaar. De kandelaar draait
in het licht. Het licht draait
de kandelaar. De kandelaar
draagt het licht

(uit).
Hij, daarentegen
kan de geschillen enkel
sub specie durationis
als uien afschillen

De tijd droogt aldus
het gestage afbeelden van het
uitdrogende verloop
van de uitdrogende
tijd dermate uit dat
de afbeelding ter stilstand
gedwongen fragiel
wordt, de status van
het tijdsbegrip precair,
& het hele zootje
tenslotte diafaan
op instorten staat.

We verzamelen conclusief:

  • Het tellen dat enkel des mensen is
  • het kijken dat des mensen is
  • het hebreeuws op latijnschen
    leest geschoeid
  • rijk geworden door zout
    & haring
  • een flard zwart
    scheurde door het blauw
    toen ze de bus opstapte,
    nu ze de bus opstapt.
  • dit alles dat te denken geeft. Het licht viel


pardoes op de
kandelaar (echt).

12:11 Gepost door dv in 2 Lyriek met grote L, | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tijd |  Facebook |

04-03-07

herschrijfsel van "Conjunctureel", 1999

 

 

DISSIPATIEF

 

 


Constant is reeds
het aanbod van beweging
(het ogenblik nabij
waarop de vraag verstomt)

Kelk
die ik gebaar zich om te keren:
een bodem schilfers dwarrelt neer, de
droge resten gaan in de regenvlaag tekeer. Zie
Magerman, die op de winterhuid van straten
sluipend rot bij 't grauw verderf noteert.

Vocht
dat in vertwijfeling haast
zich opwaarts door de kieren
dwingt. Verlangen heet de angst
het uitstel te beleven waarop je vel
niet langer voelbaar rijmt op hel.

Valk
die op met vrucht beladen akkers
het ritselen van voedsel ziet & verder
niets dan vallen doet: eenvoud lijkt de wet
waarnaar je hand zich richt, je toont
wat mij & jij & haar tot niets verdicht.

Bloed
is als de regen komt: het breekt
de stilstand in de zang van krekels. Hoor
de botte plof van lucht op lucht & het wijzen
van de golven schokkend in haar lijf
naar het eendere einde dat al lang het uwe was.

Constant is steeds
het aanbod van beweging
(het ogenblik nabij
waarop de vraag verstomt).

 

 

 



uit "101 Eigentijdse Aanroepingen van de Muze"
(1999-) 4/03/2007

 

http://docs.google.com/Doc?id=dgv27bzq_0c2hcrv

 

 

 

21:26 Gepost door dv in 2 Lyriek met grote L, | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |