'La Vie...' is een complex & theatraal proces & niet geschikt voor jeugdige surfers.
Dit is een momentopname van een re-write aan de gang op de NKdeE website van een oud gezwel bekijkbaar via http://www.vilt.net/Final/dvlit/welkom.htm in het Archief Nederlandstalige Literatuur @ViLTNET

Scene 1: Namur, église Saint-Loup, 1866 - CB, in het gezelschap van de Belg Félicien Rops, stuikt in elkaar op de straten van Namen. De titels in bold zijn CB-verzen uit de 'Fleurs du Mal'

- L'enfant désherité s'enivre de soleil

een voetafdruk geluid in grint
& maanlicht op de wagen viel
tot dat lichaam zich weer sloot,
tot het lichaam zich weer sluit.

kleur bedacht ik om het haar
& om het vlak der ogen te betasten,
warmte om het einde van mijn koude
op haar poorten voelbaar stuk te slaan.

een korte nacht wellicht is dit bestaan.

- Envoie-toi bien loin de ces miasmes morbides;

vel op derrie, roos in slijk,
op vegen nacht een vaal gezicht
tot het lichaam mij bekoorde,
tot dat lichaam mij bekoort.

vlees verhaalt de zeeën
hoe het vocht vergaat in grond
& mijn onkruid brandt in monden
die mijn aandrift nimmer schonden.

tekort aan haar wellicht is wat ik deed.

- Et vous, femmes, hélas! pâles comme des cierges

eender licht door kathedralen
als door ijs dat wellust ving
tot het lichaam ons bedaarde,
tot een lichaam ons bedaart.

onbewogen zie ik strakke koorden
van haar ogen naar mijn dood :
net zo zag ik haar dijen op & af mij glijden
van het glimmend branden naar de kille moord.

tekort aan niets wellicht gebiedt de kus

- Le succube verdâtre et le rose lutin

op mijn kruisweg snakkend in een kromhals : dooft,
verkilt & smelt als dichtersstof de droogstoof in
tot een lichaamsgrens vervaagde,
tot die lichaamsgrens vervaagt.

armer blijft wie kundig draait
zijn lust & nijd tot stemmig grijs,
dan hij die in zijn aarden bed
tot dageraad naar botten graaft.

tekort aan dorst wellicht wordt nooit gelaafd.

- Rien n'embellit les murs de ce cloître odieux.

wat een goudvis stom naar wolken loensde of met
streepjes huid & haartjes een kenner kunstig kleefde:
tot een lichaam openbarstte,
tot het lichaam openbarst.

rust vervagend, drinkt zo zoetjes, morst een koekje,
hoort een oorlog die in stulpen knippert, stuitert,
gulpt dan op & af hun schimmen drift & hevig hikt een ikje
tot op staalblauw glas een bloedend klompje lillend ligt.

in korte scènes wordt wellicht ook ik belicht.

- L'Art est long et le Temps est court.

sprak van humus, slijm & steen, & liet
mijn zieken uitgemergeld naar de zeeën dansen
tot een lichaam niemand kwam,
tot dat lichaam niemand komt.

paradijselijk ijs barst open
waar een engel wordt gevild
& onrustbarend in hun glazen steden zindert
de antieke gil van vleugelnood.

kort wellicht & pijnlijk is het schone voor de dood

laatste edit 28/03/05, 15u34 (de versie op de NKdeE website kan ondertussen al gewijzigd zijn, dit is een momentopname)

28-03-2005, 15:42:02 dv

24-03-2005, 15:17:32 dv

Weet u veel over kunst op internet? Ik ook niet. Wat ik wel weet is dat veel van de dingen die ik gezien heb die zich als dusdanig opstellen heel erg moeilijk doen. Nu heb ik helemaal niks tegen moeilijk doen, ik ben zelf zo krankjorum dat ik alleen maar via honderd en 1 lastige kronkels iets poepsimpel gezegd krijg, en dan nog snapt meestal niemand er een iota van.
Maar moeilijk doen in de zin dat ze heel uw huishouden op uw poeter in de war sturen, daar krijg ik iets van. In de zin dat het minste dat je zo'n ding aanraakt er ergens poepfloep een pop-up openschiet met iets erop dat je moet lezen om dan weer poepfloep zo'n ander kadertje in je face te krijgen. Nu snap ik wel dat je als kunstenaar iets tegen commercie kunt hebben of tegen Bill Gates enzo en dat ge uw spul daar eigenlijk niet wil tussen zetten, maar hoe je die kwestie ook draait of keert, iemand die uw spul bekijkt, doet dat wel met een 'browser', dus je zit er sowieso toch tussen, willen of niet.
Eigenlijk vind ik dat het onmogelijk is om op internet iets autonoom te maken. Dus moet je ook niet halsstarrig zitten doen alsof. De dingen zijn wat ze zijn. Een bestand is een bestand, je kan dat open doen en dicht. Een bestand is geen pagina. Het is nu wel in de mode om zoals in de stylesheet van dit bestand, met zo'n schaduwske onder uw hoofdtabel in uw bestand te suggereren dat uw gebruiker een pagina aan het bekijken is, maar dat is het niet.
jaja, ga je zeggen , maar iedereen wéét toch wel wat een webpagina is, dus kan je het toch maar beter zo noemen want iedereen doet dat. OK, maar je moet daar mee oppassen als je kunst begint te maken in dit medium. Als je daar dit soort metaforen voor waar aanneemt, of zelfs maar doet alsof omdat je het niet belangrijk vindt, zit je voor je het weet op serieus embetant drijfzand, dat ertoe leidt dat je op den duur dingen begint te doen die een totaal ander effect hebben dan dat je voor ogen had.

Nu probeer ik mijzelven in mijn gepruts verre te houden van alles wat met meta begint en zeker van metaforen. Als ik zeg dat mijn Kathedraal een proces is, dan bedoel ik daar niks anders mee dan dat: ik heb iets in gang gezet dat ik Kathedraal noem (NKdeE afgekort voluit) dat geen object is dat je kan vastpakken maar een lopend proces. Iets dat begonnen is en dat niet gedaan is of af voor het effectief ten einde loopt en niet meer als dusdanig herkenbaar is, zoals alle processen uiteindelijk doen. De NKdeE is ook geen verzameling van objecten (muurkastjes, boekskes, schilderijkes van blote madammen), het is een proces waarin andere processen als dusdanig herkenbaar zijn. Die foto's van mijn schoon kastje zijn hier wel misschien foto's van objecten, eigenlijk zijn het momentopnames van lopende processen. Net zoals ik bijna elke dag iets nieuws op de site zwier, dump ik af en toe ook nog wel 's iets achter het glazen schutsel van de voordeur van dat kastje, of zet ik er een ander koperen potteke bij. Nu wel veel minder vaak dan toen dat proces nog volop in gang was, maar het gebeurt nog.

De schilderijkes in de Paint & Garbage Shop, da's iets anders. Die zijn zo dood als een pier. Net zoals het kleine houten beeldje van de NKdeE, da's nog zo'n dood object.
Overigens weet ik niet of het u is opgevallen, maar ze zijn bij Microsoft ook slimmer geworden. Ze hebben ontdekt dat al die metaforen de zaak alleen maar nodeloos moeilijk maken. In 95 maakten ze je nog wijs dat je in een virtuele kamer zat te 'werken'. Ik denk dat als ze het zouden kunnen, ze nu alle restanten zoals 'Bureaublad' maar al te graag de 'Prullenmand' in zouden gooien. Maar da's natuurlijk een achterwaartse compatibiliteitskwestie die nog in de 'pipeline' zit. Wat snap je nu het best? Die 'achterwaartse compadinges' of die 'pipeline'?

Om maar te zeggen dat alles al moeilijk genoeg is. Als je nieuwssoortige processen maakt zoals ik met technieken waar niemand van weet wat hun effect eigenlijk is, weet je op voorhand dat zo goed als geen kat d'r iets van zal zelfs maar willen snappen, dus moet je het niet nog's zitten inpakken in metaforen die niks zeggen. Ik moet zelfs aan mijn vrouw sméken om af en toe 's te gaan kijken en iets te zéggen erover. Maakt niet wat. Iets. Op zo'n onnozel bolleke als hieronder klikken desnoods. Heel dat "geef uw mening" gedoe is een perfect voorbeeld van techniek die om schijnbaar onverklaarbare reden opeens ophoudt te werken. Meestal als iets eindelijk tegoei werkt, als de techniek op punt staat, gebruikt 'die stomme gebruiker', zo hoor je de usability engineer kafferen, het niet meer. Spreek mij tegen en maak hieronder 's een bolleke zwart. Maakt niet uit welk.

22-03-2005, 02:49:14 dv

16-03-2005, 21:17:09 dv

16-03-2005, 02:14:39 dv

16-03-2005, 02:11:36 dv

15-03-2005, 04:23:49 dv

Het gaat erom dat je schilderijen naar mijn bescheiden mening sowieso moet maken in functie van de gedigitaliseerde afbeelding die je ervan kan genereren. Niet alleen omdat Marcel Duchamp sluitend heeft aangetoond dat de levensduur van een schilderij in zijn 'originele' staat beperkt is tot een jaar of 10, 20 (daarna verkleurd heel de boel onherroepelijk door chemische slijtage, niemand die dit leest kan er derhalve prat opgaan ooit de 'echte' Mona Lisa gezien te hebben, zelfs niet als je een tijd hebt staan aanschuiven in het Louvre om een glimp op te vangen van dat onooglijk ding achter een paar kubiek glas). Ook omdat de verspreiding van 'originele' kunstwerken tegenwoordig zó belast is met de soms wel erg schandaleuze praktijken van sommige artbrokers, gallerijhouders en aanverwanten, dat een serieus werk m.i. bij voorbaat elke betekenis of culturele relevantie verliest als je het daarin laat meedraaien.

De gemiddelde kunstenaar die het dezer dagen 'gemaakt' heeft, is een commerciëel fabriek dat tonnen investeert in marketing, merchandising en promotie & van de oorspronkelijk waarschijnlijk heel leuke pipo die aardige dingen deed met verf en borstel en in het betere geval zich suf gestudeerd en tot in het absurde tot echte meester heeft bekwaamd, schiet op het einde van een rit die ooit begon met een toevallige uitnoodiging voor een tentoonstellinkske in berlijn, waar toevallig de commentaar van kenner jh vlijtig genoteerd werd door critica hj,... untsoweiter,- wel van die leuke madam schiet niks meer over: die is als kunstenaar kapotverkocht voor zij/hij pap kan zeggen. Die ligt aan haar zwembad weg te kwijnen van de keerbergenblues.

Het komt er derhalve op aan om schilderingskes en tekenspul terug bij het publiek te brengen zonder dat heel die rimram eraan te pas komt, en dan liefst in een zo waarheidsgetrouw mogelijke momentopname van het schilderproces.

Nu heb ik proefondervindelijk kunnen vaststellen dat indien je bv. een waterverfdingske eerst met een flinke laag bootvernis bedekt voor je het inscant, het uiteindelijk afgedrukte resultaat stukken 'echter' oogt, dan wanneer je het in zijn oorspronkelijke ( en naar kunstkenners mij verzekerd hebben, ongeschonden) staat onder je Epson of HP gooit. Hoe dat komt kan ik niet precies uitleggen, het heeft waarschijnlijk iets te maken met de creatie van een ruimtelijke laag in de laag vernis tijdens het scannen, maar het wérkt gewoon, & da's voor mij meestal genoeg.

Er zijn natuurlijk wel wat nadelen aan: de vernis verkleurt heel het zootje dus moet je daar tijdens het schilderen rekening mee houden en eigenlijk is het oorspronkelijke werk ook een beetje finaal naar de botten volgens de gangbare kunstnorm eens die vernis er opzit, vandaar dat ik die dingen ook als 'afval' verkoop.

09-03-2005, 17:31:40 dv

07-03-2005, 22:15:22 dv