|
Groeischeut oranje [SFE 2005/3 - binnensmondse verwensing aller haatkwakende
populisten in de zompige achterkwartieren
van Europese gemeentelokalen, inzonderheid
zij die bij onze noorderburen wensen misbruik
te maken van de identiteitscrisis die aldaar is ontstaan,
in de openbaarheid gebracht door enkele bijzonder
laffe, politiek geinspireerde moorden, het afbranden
van scholen & andere wandaden] Je zoekt in vliezen, op het lillen van een tong
(of waar je van de puntje puntje puntjes
uitschuift in een oordeelsvorm) een parallelle
noodbezweerder (nood, nood, nood), één, die met de moed & wanhoop der waanzinnigen
in de ongekuiste hoekjes van de kamers
die je platwoont spiegelschilfers los wil weken, vuur
bouwen, zee stoken & goud brouwen. Een wonderlijke wens, ik zie de bui al bloeden.
Nu ja, geschiedenis verzwijgt het heden & de eik
hierbuiten herfst nu ook al wel een maand
voor ik het zag & zie: in de bewogen stilstand van ons aller ondergang is er volop iteratie
aan de gang, & waar je van de kruisen
stukjes lijk afpulkt, is zo weer plaats
voor waarheid, vrijheid, moord & hoogbeknepen lijdenssdrang. Je zoekt
& wenst & voelt in vliezen, op het lillen van een tong
een waarheidskus, het einde van je onheilstijden,
& hakt & kerft in lichaamsvlees alsof
die massa naar een oorsprong wees, een oord
waar al het zwarte huilen tot het zachtere ruisen
van je bloed in broze oren is gesmoord.
Je wil & gaat ten einde raad je lange dagen als een voetbalmatch per frame bevriezen,
& op zondag in je winkelstraat alleen
met straat & steen de stilste prent uitkiezen,
schoonheid met een zweem van naakt op maat, zo krakend knap dat het je onverschillig laat.
Je vind je einde wel, al is het in de laatste overmaat
terwijl er weer & net in jouw afwezigheid
met jou & hem of haar & rond het niets aldaar
de tijd een nieuwe dans begon: met zulke
vreemden ben je likkend aan je navelwonden
als kijkdoos, wensbreuk, staafjeswichelaar
een laag op laag op laag vergeefs bepleisterde bouwval, een machinaal verworpen kopbestand
op een los gevlochten takkenmand, ogen-
schijnlijk levend in een onzichtbaar hoog verband,
je lege huid evenwel waarin die woeste mond zich roert
een met wildgroei van oneigenlijke cellen
bestreken overjaars stuk vel, in flarden gedrapeerd
rond een scheut oranje, wolkjes malend eventjes
in een grijs bedorven, brakke regenplas, de onbestaande natie, het fatsoen dat je
naar eigen schreeuwen doods & lelijk was. … bestand gewijzigd op: 28/10/04 – 13/12/04 – 9/04/05 - 6/05/05 …
08-05-2005, 01:25:49 dv
|
0
Volgende pagina