Wat is nAârt?

 

NAârt is de naam voor mijn kunst, of kunstjes.

Dirkjan Farabout

"Strijdende voor Kunst & Wetenschap in België"

Je wordt verondersteld het met serieus wat gestotter & een halve niesbui als naaha-aha-ahart uit te spreken, met een engelse 'art' op het einde. Het vergt wat oefening, je moet de juiste wissels in intonatie vinden enzo, maar het is behoorlijke fun uiteindelijk, nAârt zeggen. Als je het zegt, heb je al nAârt (wel zien dat je een zakdoek bij de hand hebt als je in gezelschap bent).

NAârt is nooit een statisch object, het is altijd iets dat gebeurt, een proces dat aan de gang is. Eén van de bedoelingen die nAârt auteurs hebben om een nAârt proces te starten is te komen tot een betere definitie van nAârt, een soort referentiële cohesie te maken zodat men makkelijker over nAârt kan spreken.

Een nAârt kunstenaar maakt nAârt bespreekbaar, net zoals een Kathedraalbouwer een Kathedraal bouwt opdat anderen ze zouden kunnen vinden.

Een Kathedraal ontdekken is hetzelfde proces als een Kathedraal bouwen.

NAârt = verlangen, of beter, een beetje verderaf, weg van die fictieve gelijkheid, het [undefined] algoritme dat nAârt voortbrengt is van dezelfde orde als het [undefined] algoritme van verlangen.

(nvdr: nAârt experts zijn het hier oneens over de lezing van het woord 'verlangen': voor de verder discussie rond materie-bewustzijn en digitaal-analoog is het cruciaal of 'verlangen' hier als subjectief menselijk dient gelezen te worden, dan wel als algemeen-ontologisch, een snelle shop&hauer re-write van de 'wil' en bijgevolg uitbreidbaar tot dierlijk 'verlangen', zelfs tot plantaardig of materiëel verlangen)

De Kathedraal is de plaats waar nAârt haar meest perfecte uitdrukking vindt, waar nAârt als proces een éénheid van beweging krijgt, (cfr NKdeEBlog entry 'the perfect act').
't Is dan nog wel allemaal een rommelpotje, maar voor de ervaren nAârt gebruiker zijn de eerste tekenen van die éénheid al enkele maanden zichtbaar.

Vandaar ook, of in nauwe samenhang daarmee, dat ik altijd de nadruk leg op het begrip 'auteur' als centraal in de ontwikkeling van nAârt dingen. Wars van al dat gedoe rond samenwerking, gemeenschapskunst en andere manieren om op een zgn hoger niveau een kunst tot stand te brengen die supra-humaan is, waarin de kunstenaar een werkmier wordt in een mundiaal mierennest, of waar sub-humane rekenprocessen door ze op een hoger niveau te tillen plots 'menselijk-artistieke' relevantie zouden krijgen (al die stierenkak met prentjes die gegenereerd worden door Google searches op 'slimme' manieren te bewerken, bijvoorbeeld, of net zolang prutsen met photoshop filters tot er iets uitkomt dat artistiek genoeg 'lijkt', terwijl natuurlijk het enige artistieke daaraan is wat er door de prutser in kwestie als 'artistiek lijken' wordt weerhouden en op een site gezwierd. Er kan en moet artistiek gewerkt worden met al die dingen maar zo simpel is het niet, net zomin als dat je door wetenschappers en kunstenaars een smak geld in beheer te geven, je automatisch mag verwachten dat die iets relevants gaan doen tussen kunst en wetenschap in.

Je zou natuurlijk ook experimentgewijs het hoofd van Frimout aan dat van Fabre kunnen lassen en zien wat er daar uitkomt. Nee, echte samenwerking kan er enkel en hoogst uitzonderlijk plaatsvinden tussen auteurs, vreselijk eigenzinnige embetante pregnant dogs en malafide macho's met een uitzinnig hoge frustratieconcentratie en op zijn minst twee, drie vijzen los. Tenzij je de verzamelde spreuken van de Bond zonder Naam wil gaan updaten, natuurlijk. Als een auteur bij een andere auteur iets gelijkaardigs ziet ontstaan, schudden die beiden om't er snelst meewarig het hoofd : 'jammer, hij/zij is goed bezig, maar snapt er hoegenaamd niks van'.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat iets eindigt bij het individuele: daar begint het enkel, vandaar komen de gebruiksaanwijzingen, en, uiteindelijk, de geboden. Want elk stukje nAârt houdt ook een gebod in. Rilke is dan wel een pathetisch geval omdat ie persé zijn vrouw en kinders moest laten zitten om aan de cote d' azure rijke-weduwen-kunst te gaan maken, met dat 'levens te veranderen' in de zinvolle lyriek had ie wel een winner vast

Je kan nAârt niet kopen, je kan geen nAârt lezen, of zien of horen; nAârt moet je gebruiken. Als je deze tekst aan het lezen bent, ben je al een nAârtgebruiker. Geen erg, 't is (nog ) niet illegaal. NAârt misbruikt de taal, de media om nAârt te maken, om u, de gebruiker, nAârt in de aders te spuiten, aan te zetten tot méér nAârt gebruik, het verlangen naar nAârt als een torenhoog erectiel in het midden van uw gezichtsveld te ploeffen. Je zal dus zien dat eens iemand ergens met nAârt begonnen is, het proces onomkeerbaar is.

Voila, dat is nAârt, u bent voortaan de wijsheid zelve, ga en verspreidt uw eigen nAârt, ge krijgt al het mijne gratis en voor niks en hier wat verderop is nog een miljoen of tien terrabyte aan beter spul te vinden.

The Neue Kathedrale des erotischen Elends supports and tries to adhere to the principles of the
Free Art Movement


Read the Free Art License