Uit '101 eigentijdse aanroepingen van de Muze', evenzoveel 'eroretoriën' : podium-klare erotisch-retorische windsels rond het ei in uw brein.
Blaas mij het rag, Vernuftige, & de nevel, draai de stof van je listen bol in mij, om & om je vinger die zich in mij vormt & dans mij, als ik snak & grimmig naar je hak, je fraaiste zijden weetjes voor, lucht je hartje & je jurk van glim gedroomde draden op & op tot op je buikhuid halogene spotjes schijnen, hebberig licht dat moet verdwijnen met het aardse briesje dat ik tollend in je zwarte plooien warmer maak:
drijf je hand dan diep in mij, schep & schrijf mij brandend uit : zo kis ik al op steen & roest ik het in vlek & vloeken uit.
Gedragen in de omgang als een heer is dichterschap ook telkens weer dit hoedje af, dit nu nooit meer.
//SFE 2005/4 Gebruiksaanwijzing voor Belgische Lichamen #2
//---------> avREMIX
Proef{
als (niet jij & dit ){
Oostende (anno 2000){
er waait zout aan & roest uit de bunkers. Zon splijt het plein, James trekt de lijn, er wordt al flink doorgestapt. Een stoet weldoeners zwengelt in steeds scherpere hoek de kerkklokken aan. Torpedo’s bonzen dreigend tegen de stalen verankering, de dag wordt gewogen, een veertje maakt het verschil. Het jongetje met kniebroek in de glazen kooi stelt zich op om een gestolen Munch te vertolken, het gejammer versterkt zienderogen, de laatste hond slaat kermend met de staart tussen de benen de lange weg landinwaarts in. Moeders passen tevergeefs hun krijsende baby's een maxi-cosy aan & uit talloze miljoenen slaagt Hans, een enkeling, er nog in de stroom van verderf zaaiende Podcastsder Ongestelde Lichamen het zwijgen op te leggen door met een pin van tombac langzaam het éne wakke punt in het voorhoofd te bereiken waar ooit de stilte zich bevond. Hij staat & staart als stille getuige, de gedoodverfde tovenaar, de stroom der vluchtenden aan, elke beweging resulteert weliswaar in ogenblikkelijke hersendood, maar hém koos de Vorst, hij was het Kwalijke waard.
Hans beweegt.
Een lage zwarte wolk condenseert boven van angst vertrokken gezichten, een zeemeeuw treft (plukt, roostert, kwakt uit de lucht) de eerste hemelvonk & weldra gaat het helse geknetter door merg en been, alle geleidende metalen worden verbonden in netwerken van vervaarlijk uitslaande bliksemschichten, de stad wordt poëtisch,
poëtisch, poëtisch, poëtisch & botweg
met elektriciteit omschreven want het betoog heeft een pointe: in het casino fronst een wenkbrauw, zegt "Rien" & ziet Louis de croupier "ne va plus" hoe het balletje van de roulette (nu je dit leest) met een snelheid die van het licht benaderend uit de draaikom wordt geslingerd, knets het raam uit, krak rukt de hand af van de rillende, druipende baadster genaamd Karin Verjongt- dochter van Karel en Wilhelmina Verjongt, 18 & hoogblond, blauwe ogen & bij gebrek aan beter oergezond - die met een blik van hebjemenou de groeiende rode vlek in haar gele handboek bekijkt. Het balletje
raast, het balletje suist, het balletje is
zoals de tijd is & zó & zó &
werkt zich nog moeiteloos door een gehavend exemplaar Oeuvres Complètes de Stephane Mallarmée, Texte établi et annoté par Henri Mondor et G. Jean-Aubry op de buik van een slapende musicoloog genaamd Bertje, de bekende bespreker van Brahms, Boulez & Bartok, alvorens af te schampen op de schilden van drie perfect gealigneerde krabben en zich daardoor vertikaal de grond in te boren, op & neerwaarts door de aardkorst naar het aardse centrum, waar een algehele meltdown der materie nu wel onafwendbaar wordt. Op, o op, de tijd is op & elke plaats vervaagt, verkrampt, verwaait, ontploft.
//Tijd O tijd: wat is het fijn om dagelijks //daarvan het middelpunt te zijn. Mijn trein
//...
//...
Gespikkelde scharrels overspoelen het plein, kletsen zwoel op de ramen, rijgen fietsers & voetgangers, spatten als inkt op de krijsbus, op de crashende auto’s, de tram derailleert, een hamburgertent implodeert met geweld. Achter gecertificeerde barricaden inspecteert een ober het werken der koeling, wrijft de gemoedsrust indachtig het bloed op de glazen tot een fijne, rozige waas, dipt een slurf in de bak aan je sokkel & sproeit naarstig de tafels. Rokjes benen ondertussen klanten uit, een warrige blouse kwakt handenvol merg in de pot, stapelt plukken haar, roert de brokken om. Een oudere vrouw weent voor het eerst in jaren, zet zich snikkend op de stoeprand. Nergens is een mens meer reptiel dan eenzaam in zee, trappelend met slechts het hoofd boven water boven water . Enkele tellen verder hoeft niemand nog te wachten. Slim van je, om je in dat beeld te verschansen. Natuurlijk, het was al verkondigd, je zag het geschreven, zo je las wat er stond : koop, kom erin nu het kan, ga naar
}
anders {
Oostende (vijf jaar later, de tijd is){
vertrokken in de kustlijn, heeft zich in de mist net boven het wiebelende zeewater een lus gedraaid, nestelt
zich genoegzaam in de blik van een meisje dat likt in de stroom aan haar ijsje, de stroom{
is verbonden, bestaat uit de toevloed van dagjesmensen, weekendgasten, de uitvloei van vakantie op de dijk in beletterde dagen, betegelde uren, besproken seconden, maar kijk hoe de tijd
kijkt met het meisje: niet naar de stroom, niet naar het ijsje, niet naar de tijd die vertrekt in de kustlijn, zich uit de mist een weg baant, de bots met het balletje zon net kan ontwijken, kijk hoe de tijd
}
}
zwemt met het meisje dat likt in de stroom, droomt van de tijd op een ferry naar Dover, vaart met een meeuw die zich te ver als een vlieger te pletter aan verte wil snoepen, het wit wil vergeten,
)
Wat wil vergeten? //geen touw meer aan vast te knopen.
} Vang!
(Brieslucht, stuifnat, priemzon, plakduin: wie o wie zet er eentje, zet er éénmaal, tweemaal, fier op herhaling als eerste
een voetje over? ) {
zwijg & teken hier
}
//Haar jurk waait haar kuiten aan, onder //de tenen van één voet trekt de golf //én het zand én het gilletje dubbel //zo hard als de zee met de zee
Een trede lager is het beeld, versluierd in de geur van zachte zeep en lijf,
het glijden over het chroom van de leuning, de opwaarts zwevend neergelaten slanke hand
een oogwenk hangende, verscherpt door een plotse inval van licht op de leuning van het soort dat zich niet noemen laat of van de god de naam wil dragen,
stokt & dreigt dan je in je val, het in je haast ternauwernood de neus aantippen van de treden die je liever overslaat, te vellen, je als een kattejong ter dood op de blauw gevlamde steen te laten smakken
van de inkomhal, waar het zich balde & wonderlijk tot de woorden ontplooide :
Het ene wijze, dat geheel alleen staat, is niet bereid en toch ook weer wel bereid in de naam Zeus tot uitdrukking te worden gebracht.
NL Verhoeven
Eén is het wijze: het wil en wil niet met de naam Zeus genoemd worden.
English Fairbanks
Wisdom is one thing: [to understand the intelligence by which all things are steered through all things]; it is willing and it is unwilling to be called by the name Zeus.
English Burnet
Wisdom (τὸ σοφὸν) is one (ἓν) only (μοῦνον). It is willing (ἐθέλει) and unwilling (οὐκ ἐθέλει ) to be called (λέγεσθαι) by the name (ὄνομα) of Zeus (Ζηνὸς).
Français
Le sage est un, seulement. Il ne veut pas et veut être appelé du nom de Zeus. (Burnet, traduit par Reymond)
Une sagesse unique veut être appelée du nom de Zeus, qui ne le veut pas. (Léon Robin)
Er staat een ingepikte versie van de Nieuwsbrief van Uitgeverij Druksel in een portaaltje van de Kathedraal, ik gebruik/misbruik het lovenswaardige werk van Johan Velter hier schaamteloos om een overzichtje van uitgeverijen/publicaties te krijgen waarvan de Kathedraal-Moeder niet dadelijk begint te fulmineren over 'nutteloze commersie', 'shampoo-auteurs' en 'would-be schrijffabrieken'.
Mijn zus, Herlinda Vekemans, is ondertussen merkbaar aanwezig op de Contrabas en is, - het weze gezegd en ter plaatse vastgesteld - ter vergroting van onze familie-eer, ongemeen goe bezig. Weldra komt 'Versneden' uit bij het Poeziecentrum, haar debuutbundel. Het is niet iedereen gegeven om met dergelijke kwaliteit te debuteren.
Net als voor de Kathedraal Zelve gelden hier de Omgangsregels voor (Literaire) Open Source Bedrijvigheden, de gedragscode zeg maar der Vrije Codeurs in de Bouworde. Wat evenwel heeft dat allemaal te betekenen?
In Menschentaal:
Al het tekst- en beeldmateriaal van dirk vekemans dat hier vertoond wordt, mag u vrijelijk gebruiken voor uw eigen creatieve arbeid, indien tenminste voor de producten daarvan dezelfde voorwaarden gelden.
Mits een correcte bronvermelding kan een ongedifferentieerd gebruik ook op andere publieke plaatsen op het internet. Overnames en/of bewerkingen van deze materialen in gedrukte vorm zonder toelating kunnen ook indien u deze gratis / zonder winstbejag ter beschikking stelt en/of zij begeleidt worden van een tekst die dezelfde rechten aan de gebruiker daarvan verleent.
In elk geval hoort het tot de goede vorm dat u de auteur van uw acties op de hoogte brengt, een simpel mailtje volstaat.
Als u voor uw doeleinden niet aan deze voorwaarden kan voldoen, zullen we moeten onderhandelen hoe we het publieke domein het minste schade kunnen berokkenen. Meestal neemt dat - surprise surprise - de vorm aan van een financiële vergoeding voor uw dienaar, opdat deze door middel van de aldus Gewonnen Tijd de verloren code in Hare Loopsheid door nieuwe zou kunnen remplaceren.
Juridisch: Voor alle materialen vertoont via de URL http://vilt.skynetblogs.be is de Free Art License van kracht , zie http://www.vilt.net/nkdee/fal.htm
Volgende pagina