Vanaf heden kan u ook een stukje Kathedraal op uw windows computer installeren : via http://www.vilt.net/nkdee/data/downloads/autumn2.exe kan je de installer downloaden en als je dat programmaatje runt, krijg je in je Windows startmenu bovenstaande koppelingen bij. De 'screensaver' in kwestie laat quasi hetzelfde zien als wat er momenteel als '...localising autumn 2.0...' op de Kathedraal homepage staat.
Screensaver is een beetje een onfortuinlijke woordkeuze en het gevolg van het programma waarmee ik de installer aanmaakte. Met al dat wit in de animatie komt er van energiebesparing niks in huis, natuurlijk. Maar na de installatie zet je gewoon in je Beeldscherm Eigenschappen je 'echte' screensaver terug: dan kan je het NKdeE programaatje blijven bekijken wanneer je wil vanuit het Startmenu.
Voor ik een helpdesk moet opendoen of u anderszins mij met klachten gaat bestoken: als het programma fullscreen loopt, zet je het af door de ESC toets te gebruiken.
Voer voor literatuurhistorici : het is wellicht de eerste keer dat een nederlandstalig gedicht verschijnt als README bij een programma.
Het is de bedoeling dat er regelmatig van dit soort releases komen. Gratis en onder Free Art License, uiteraard.
Ik heb een zwak voor verlieslatende bedrijven. De herkenbaarheidsfactor, waarschijnlijk. Dus, xcuse me Belgacom, in het nieuwe huis hebben we nu een Telenet internet-aansluiting. Je krijgt daar x-aantal mb webspace cadeau bij, en de Verdoken Zuinigheid in mij fluisterde mij in om daar dan ook maar iets mee te doen, al was het maar om ook dat Vlaamsche Netwerk met mijn goedaardig-virale webcode te infecteren.
Op www.dirkvekemans.be (schaamteloze pretentie, i know, maar de URL moet ook dienst doen als auctoriële namespace en ik heet nu eenmaal zo) vind je een overzicht van de bestaande sites en een selectie van tot kunstobjectjes herleidde bits & bites uit het Grote Werk. Het computational regime zoals Katherine Hayles dat beschrijft - zit! en kijk naar http://www2.humlab.umu.se/events/humlabseminariet_ht2005_hayles.htm - vereist nu eenmaal dat ieder zijn werkjes netjes indeelt in gecategoriseerde objecten, dus net zoals de literaire receptie geen weg weet met procedurale geschriften van dichters zonder bundels, kom je in de nerdy wereld der netartfanaten nérgens als je niet érgens een verwerkbaar Overzicht hebt. Duidelijkheid is telbaarheid.
Nu mag ik doodvallen voor ik dat zelf zou gaan doen. Gelukkig manifesteert zich aldaar ene Anke Veld die dat dwaze werk voor mij wil doen. Het is een schatje, maar dat wisten we al.
Als knarsetandend protest tegen al dat geobjectiveer heb ik er ook nog bovenstaand emblematisch-html-calligrafisch gedicht getiteld 'Mu' bijgeplaatst. Op zijn Chinees spreek je dat best uit als 'wu' of 'woe', dan begrijpt meteen het grootste deel van de wereldbevolking waar je het over hebt, hoewel die de link met het werk van Maurice Scève wellicht zal ontgaan.
De zwaarste tijd van onze verhuis naar een nieuw adres in het Kessel-lose Suburbia zit er nu op en er kan al gedacht worden aan een geleidelijke hervatting van de normale werkzaamheden op de Kathedraalwerf . Hierboven zie je het houten standbeeldje van de Kathedraal al in haar nieuwe omgeving, geflankeerd door een buddha en een St-Hubertus hert met gedeeltelijk afgebroken kruisgewei. Later- voor mede-enthousiastelingen van de koperhandel: ik beloof het- nog wat niet-onaardige close-ups van enkele miniaturen uit mijn collectie.
Beveiliging was een druk besproken thema in onze familiale kring. Het houten beeldje heeft, zoals bekend, een geschatte waarde van 3.576.156,00 euro (of dollars), ten minste tegen die prijs wil ik ervan af omdat ik er verder niks meer mee aan kan. Uiteindelijk hebben we geopteerd voor een combinatie van het gebruikelijke electronische spul op basis van sensoren, camera's enwatnog en de aanschaf van een hond, genaamd Neo (op z'n nederlands uit te spreken: neejo), Bewaker van het Hout.
Zoals je kan zien is Neo een fel beest, het is vast niet aan te raden zich alleen met hem in een ruimte te bevinden wanneer hij in aanvalsmodus is.
Een nadeel van het Nieuwe Adres is misschien dat oude bekende Didi de Paris hier vlak in de buurt woont. Ik kwam hem daarnet al tegen, op zijn fiets en geflankeerd door een schimmige Pleiade van Wilde Poëtische Plannen en een privé wolkje in de vorm van een met zware borsten beladen Blondine boven het hoofd, waaruit het voluit Triestheid regende, & Berusting in de Vergankelijkheid der Kleefstoffen op Postzegels. Zijn pedaalslag was even manhaftig als weleer, en middels het flauwe herfstzonnetje glom zijn lederen vest met het onomstreden patina van de Gevestigde Waarde, maar toch.
Als tegenprestatie voor mijn verzoenend voorstel om later de Zaak te bepraten bij kopje thee in ons nieuwe huisje, beloofde hij plechtig bij die gelegenheid de Blondine in onze achtertuin te parkeren.
herfst is de grond waar spijt zweet uit boomschors, een bladerdek bovenhuizig de mist omhelzen gaat, haar zijden sjaal zal daar nooit als geen vlieg de minste koude worden aangedaan & niemand de weelderige haren van gluurgleuf voorzien, maar gul op het oververzadigde veld in hoofdlage zon haar wenshuid onthullen, op- & tentoon- spannen & scheerscherp beelden huiswaarts sturen;
waar later het seriele glijden aanvangt van vuilnis & een drijfveer het uitdeinende geroffel der groenbakken daartoe verbind in de wijk, dras neder glibt, glibbert, tot de man morst & het duo vogels in curven amicaal de bedorven lucht ontwijken, shit zeggen, bijna cirkels hoesten, krom kijken, haaks & schuin & achterom tot je schietlood blindelings kwaad zogezegd de grond niet ziet, uitschiet, schijn doodt;
waar er een moeder heur haren in kantelen uit de wolken knipt & in 1 ervan de stramme nekspieren pijn verkauwend knijpt & kneed alsof het helpen kan aldus een verte te aanroepen, maar zie je het al gebeuren dat een droeve eik wordt recht gedaan in die geschriften? zich diachronisch uitvouwt tot een deken op asfalt? of teken maar dat ze - uitgeteld bij nacht - des ochtends schichtig al een wolkje crosshair is, & 1 der ogen vol haar kruin beklikt, tiktik tot de boodschap
er is?
waar grond met aardedonker kruimelde, drong bovenaan het kader in, schoof & sloopte, bedolf & bedwong dan de pijn & de lust van het bevattelijke wezen: muziek verhardt aldus van elke tijd de kern & alle plaatselijke leden.
VASTE LINK voel de bewegingen van onze vrijheid wiel en chassis door
Han van der Vegt publiceerde gisteren in De Leeszaal van De Contrabas een Nieuw gedicht.
3. Han's gedicht zelf heeft geen hoofdletters en ook geen punten. Han is een voortreffelijk dichter, daar wil ik het niet eens over hebben. Maar hoe doet ie dat, zo'n (voor)publicatie van een Nieuw gedicht in een relatief druk bezochte poëzieblog ? De status van literatuur op internet is sowieso een heikel ding, misschien moeten we dat 's nader bekijken, je weet nooit dat uit dit soort rituelen iets moois kan bloeien, ooit.
"Dit is het eerste stuk van wat voorlopig Brontotracton heet, maar waarschijnlijk nog van naam zal veranderen. Niets is nog definitief. Ik zal de neiging om me uit te putten in voorbehouden onderdrukken."
Onderaan wordt er gesigneerd met "Han van der Vegt fecit". Zoals een gereputeerd en dus goedverdienend zestiende eeuws etser of schilder dat deed. Met de nodige ironie want 'Niets is nog definitief'. Misschien is er wel een probleem?
3.1 Misschien had er zónder ironie een imperfectum moeten staan: 'facebat'- Han was hier aan bezig. Zoals Hans Holbein dat placht te doen, in navolging van Plinius in zijn dedicatie van de Historia naturalis aan keizer Titus Vespiasanus, die het gebruik op zijn beurt laat teruggaan op wat de legendarische meester-schilder Apelles in de oudheid op zijn doeken neerpootte :
"Ik zou graag geaccepteerd willen worden volgens de regels van die grondleggers van de schilderkunst en de beeldhouwkunst, die, zoals u in deze boeken zult zien, hun onvoltooide werken, zelfs de meesterwerken waarvan we nooit genoeg kunnen krijgen, een voorlopige titel plachten te geven, zoals 'Apelles werkte hieraan' of 'Polyclitus', alsof kunst een altijd voortdurend, nooit voltooid proces was, zodat de kunstenaar, wanneer hij werd geconfronteerd met de grillen van de kritiek, zelf een begripvolle houding van de buitenwereld mogelijk maakte, door te suggereren dat hij, mits hij niet zou worden onderbroken, de bedoeling had om elke opgemerkte onvolkomenheid te corrigeren'.
Het is daarom uitermate bescheiden van hen om al hun kunstwerken een zodanige inscriptie te geven dat de suggestie wordt gewekt dat de betreffende werken hun laatste waren, en dat ze door het noodlot waren weggerukt van elk ervan. Er zijn, vermoed ik, niet meer dan drie werken bekend die een inscriptie hebben die de voltooiing ervan aangeeft - 'Gemaakt door' die-en- die [...]; hierdoor leek het alsof de kunstenaar een zeer groot vertrouwen in zijn kunst veronderstelde, en als gevolg hiervan waren al deze werken zeer impopulair".
VASTE LINK com.contrabas.leeszaal.hvdv.gedicht brontotracton
Han van der Vegt publiceert vandaag in De Leeszaal van De Contrabas een Nieuw gedicht.
2. De juiste URL van de voorpublicatie is dan wel http://decontrabas.typepad.com/deleeszaal/2005/10/nieuw_gedicht.html, volgens de opbouw van het bestand dat daar gegenereerd wordt, dienen we daar de structuur, het semantische pad De Contrabas>De Leeszaal>Han van der Vegt>Nieuw gedicht in te lezen. Anders kom je er niet.
Dat is in die mate dwingend dat als je de 'technische' leiddraad, de permanente hyperlink zelf niet hebt of niet weet te gebruiken, je de nieuwste poëtische informatie van Han van der Vegt in de database die schuilgaat achter de Uniform Resource Locater http://www.decontrabas.com/ niet vlug gaat vinden, eens we enkele dagen verder zijn en Ton's aankondiging ervan op de homepage moeten missen. Dan bestaat die niet voor jou.
Hu? Wel, dat is allemaal heel erg belangrijk. Zet die tekst van Han elders en er gebeurt niks. Hier bijvoorbeeld.
2.0 Permanente hyperlink?
2.1 Maar eigenlijk moet dat zijn: er gebeurde niks, want van het ogenblik dat ik de link Hier hier leg, stuur ik Google en andere searchbots en masse naar de ingeblikte verzen van van der Vegt, de witte producten-versie ervan, erger nog: illegale generische dactyli en dus veel goedkoper, op een Vekemans aka ViLT-Domein.
2.1.1 Een nieuw schandaal van de poëzie: niks ritueel, vergeet de korsten op die genealogische zwam, het is pikken en pakken, hebben en houwen is het, de oorsprong van de poëzie. Nog effen en ik kan er mee de beurs op.
2.2 Dat is allemaal heel erg belangrijk en we dienen de schijnbare evidenties ervan uit te schrijven, want anders wordt daar nog 's oeverloos over gemaild, geblogd & kostelijke congressen over gehouden & watnogal.
--->Het belang van een literaire (voor)publicatie op internet is rechtstreeks evenredig met het bezoekersaantal van de website waarop de tekst verschijnt?
Aantal Gedichten: 61389 Aantal Verhalen: 6727 Aantal Dagboeken: 2193 Aantal Schrijvers: 7903 Aantal Schrijvers Online: 45 Aantal Sites: 2099
Zullen we het maar over Pakistan hebben? New Orleans? Tsunami's? De toeristische demarkatielijn die uitmaakt hoelang je als zichzelf respecterende ramp het journaal kan domineren? Over het aantal doden van die gebeurtenissen zijn er ook cijfers, die zijn blijkbaar ook hier niet echt van tel, misschien is er wel een interdisciplinair onderzoekbaar verband?
VASTE LINK Han van der Vegt publiceert vandaag in De Leeszaal van De Contrabas een Nieuw gedicht.
Han van der Vegt publiceert vandaag in De Leeszaal van De Contrabas een Nieuw gedicht.
1. Dat zijn al heel wat hoofdletters, ik liet & laat de laatste al staan uit gewoonte, want bij zoveel kaders verwacht je achter elke omkleding een nieuw instituut. Samen met de ver-x-voudiging van het papierverbruik (effen 'afprinten' dan kunnen we het later nog 'nachecken'), is de digitale revolutie verantwoordelijk (voor taalverloedering en) een ware explosie van de Naamgeving. De wereld verengelst niet maar vergrundlicht: achter elk substantief schuilt wel een Nieuwe Naam.
Is dat belangrijk zo'n voorpublicatie? Heeft het een functie? Is het misschien een functie? Is een nieuw gedicht op De Contrabas een class apart? Zoiets:
com.contrabas.leeszaal.hvdv.gedicht brontotracton= new com.contrabas.leeszaal.hvdv.gedicht(){ "voel de bewegingen ...uit"; }
VASTE LINK Er - Later - Herfst 3.1 - Weerbarstige octetten
waar
spijt zweet uit boomschors, een bladerdek bovenhuizig de mist omhelzen gaat, haar zijden sjaal zou daar niet als geen vlieg wapperende koude worden aangedaan & niet zo je dacht de weelderige haren in oogdrang van gluurzang voorzien, maar gul op de roestige blik in hoofdlage zon haar huid onthullen, tentoon- spannen & scheerscherp beelden huiswaarts sturen
waar
het seriele glijden aanvangt van vuilnis & een drijfveer het uitdeinende geroffel der groenbakken daartoe verbind in de wijk, dras neder glibt, glibbert, tot de man morst & het duo vogels in curven amicaal de bedorven lucht ontwijken, shit zeggen, bijna cirkels hoesten, krom kijken, haaks & schuin & achterom tot je schietlood zogenaamd de grond niet ziet, uitschiet, schijn doodt
waar
een moeder heur kantelen uit de wolken knipt & in 1 ervan de stramme nekspieren fronsend knijpt alsof het helpen kan een verte te aanroepen - ach, zie je het al of alom of anderszins heelal gebeuren dat een eik wordt recht gedaan of deze spin die aan de autospiegel 's nachts haar hoekjes draait, terwijl in spasmen die crosshair brood in je landschap ziet, je kruin beklikt tot de boodschap er is
// Lamentation - faite sur la mort très douloureuse de Sa Majeste Imperiale Ferdinand le troisième - Froberger // Les Ombres errantes - Couperin // A ground in Gamut Z.645 (trans) - John Butt
dv -7/10/2005 dv - 10/10/2005 2:42 dv - 14/10/2005 1:23 dv - 10/10/2005 2:42 dv - 14/10/2005 3:05 & 14:40
het is laat en ik denk maar wat, maar de gedachte spookt al een eeuwigheid door mijn hoofd, zo lijkt het wel: de vraag naar de programmeerbaarheid van de poëzie wordt misschien best gerherformuleerd naar een vraag naar localiseerbaarheid: waar het zich afspeelt, daar is het. Het lijkt allemaal super evident, maar met digitale flows en patterns zoals Bill Seaman die voorstelt, kom je m.i. niet uit de essentiële beperking van het digitale, een heel erg complex probleem zoals Dirk Scheuring terecht opmerkt, namelijk dat je altijd weer terug op de strakke nul of één grens valt in het mechanieke systeem dat een computer blijft. Je kan het digitaal opwekken, érgens laten gebeuren en die plaats localiseerbaar maken (virtualiseren- maar dat verschilt in niets van realiseren), zoals je een rivier/kanaal kan graven, ter wille van de bruikbaarheid kan rechten, de stroom kanaliseren, stuwdammen maken etc.
elke 'objectivering' van een flow of algorhytmisch patroon blijft, hoe complex of 'mooi' ook, steeds een humanisering, een dooddoener, een 'underkill' van het poëtische, de epifanetische energie. Een database/semantische ontologie avant la lettre zoals Finnigans Wake werkt ook enkel als ze (luidop - of met de innerlijke stem op loeihard) gelezen wordt.
Dus: een init zou bestaan uit eerst de plaats, dan de recursieve gebeurteniscodering, vervolgens de restanten (garbage collecting) met een aldus omzeilde crash ergens tussen (gedurende) de calculatie van 0 naar 1, op 0.1894532975621423..... ofzo, waarbij de calculatie sterk genoeg moet zijn om patronen te vermijden...
... spijt opschiet uit schors, een bladerdek bovenhuizig de mist omhelzen gaat, haar zijden sjaal niet wapperend als geen vlieg kwaad koude wordt aangedaan & niet wat je dacht de weelderige haren in oogdrang van gluurzang voorzien maar haaks op de roestige blik in hoofdlage zon haar huid zich onthullende tentoon- spant & met scherpte dit huiswaarts gespiegeld...
waar
... het glijden aanvangt in serie & gehurkt ik het uitdeinende geroffel der groenbakken verbind in de wijk, 1 neerglibt, 2 glibbert, erger nog morst & het duo vogels in bevriende curven de bedorven lucht ontwijken, shit zeggen, bijna cirkels hoesten, krom kijken, schuin & achterom tot je schietlood hoegenaamd geen verschil meer kan bepalen ...
waar
... een moeder heur kantelen uit de wolken knipt & in 1 ervan de stram gespannen nekspieren steunend knijpt alsof het helpen kan een verte te aanroepen - ach, zie je het al of alom of anderszins heelal gebeuren dat een kat wordt recht gedaan of deze spin die aan de autospiegel vannacht haar hoekjes draaide tot het tijd is nu contact met supermarktketens te maken, boodschappentijd...
Empyre nodigt elke maand uiterst boeiend volk uit in een rondemaildiscussie over 1 thema/vakgebied van de digitale cultuur. Hierzie!, lees! en begrijp! zou ik willen zeggen, bijna. Het is voor Kathedraalbouwers namelijk soms een beetje storend dat niemand weet of schijnt te weten waarover je het hebt, zeker als je tijd te kort komt om een aantal werkende voorbeelden geprogrammeerd te krijgen zodat ieder kan zien in plaats van door mijn stuntelige inleidingen te struinen. Soit.
Belangrijker is evenwel en voornamelijk voor u, dat m.i. elke auteur zou moeten beseffen dat schrijven al een tijdje niet meer kan worden los gezien van de context waarin het gebeurt, de stand van zaken in de digitale technologie nú, de onderzoeken die momenteel plaatsvinden. Als je het provincialisme uit je werk wil weren is dit een unieke gelegenheid om kennis te maken met het werk en de gedachten van enkele voorname auteurs-programmeurs-theoretici. De tijd dat je met recht en reden je schouders kon ophalen over alles wat met oorverdovend bazuingeschal de wijde wereld in werd gestuurd over literatuur, kunst en de digitale revolutie is lang henen, (zoals de dikke bibs van de prinses met de dikke bibs in het verhaaltje van Armando uiteindelijk ook plots verdween (onvergetelijk dat ene zinnetje: "Prinses: uw bibs...zij is henen"- een waar genot om dit aan je kinderen voor te lezen.)). Het onderzoek en de resultaten daarvan zijn er, & het is allemaal heel erg echt en to the point. Een hedendaagse ars poetica kan rond deze onderzoekingen niet meer rond.
Misschien vind ik volgende maand wel tijd om van deze discussie een samenvattinkje in het Nederlands annex begrijpelijk inleidinkje op mijn eigen brouwsels te bakken. Maar zoals steeds zal ik wel eerder geneigd zijn om verder te brouwen in plaats van in te leiden tot de brouwkunst. En waar de brouwer komt...
spijt opschiet uit schors, een bladerdek de mist omhelzen gaat, haar zijden sjaal niet als geen vlieg koude wordt kwaad aangedaan & niet wat je dacht de weelderige haren van gluurzang voorzien maar haaks in hoofdlage zon haar huid zich tentoon- spant & met scherpte huiswaarts gespiegeld
waar
het glijden aanvangt in serie & gehurkt ik het uitdeinende geroffel der groenbakken verbind in de wijk, het neerglibt, glibbert, morst & 2 vogels in bevriende curven de bedorven lucht ontwijken, bijna cirkels hoesten, krom kijken, schuin & achterom tot je schietlood hoegenaamd geen verschil meer kan bepalen
Net als voor de Kathedraal Zelve gelden hier de Omgangsregels voor (Literaire) Open Source Bedrijvigheden, de gedragscode zeg maar der Vrije Codeurs in de Bouworde. Wat evenwel heeft dat allemaal te betekenen?
In Menschentaal:
Al het tekst- en beeldmateriaal van dirk vekemans dat hier vertoond wordt, mag u vrijelijk gebruiken voor uw eigen creatieve arbeid, indien tenminste voor de producten daarvan dezelfde voorwaarden gelden.
Mits een correcte bronvermelding kan een ongedifferentieerd gebruik ook op andere publieke plaatsen op het internet. Overnames en/of bewerkingen van deze materialen in gedrukte vorm zonder toelating kunnen ook indien u deze gratis / zonder winstbejag ter beschikking stelt en/of zij begeleidt worden van een tekst die dezelfde rechten aan de gebruiker daarvan verleent.
In elk geval hoort het tot de goede vorm dat u de auteur van uw acties op de hoogte brengt, een simpel mailtje volstaat.
Als u voor uw doeleinden niet aan deze voorwaarden kan voldoen, zullen we moeten onderhandelen hoe we het publieke domein het minste schade kunnen berokkenen. Meestal neemt dat - surprise surprise - de vorm aan van een financiële vergoeding voor uw dienaar, opdat deze door middel van de aldus Gewonnen Tijd de verloren code in Hare Loopsheid door nieuwe zou kunnen remplaceren.
Juridisch: Voor alle materialen vertoont via de URL http://vilt.skynetblogs.be is de Free Art License van kracht , zie http://www.vilt.net/nkdee/fal.htm
Volgende pagina