heT Mu Incident

[an experience of innocence]

(anke veld, plateau 5, deel 3)

"Moriemur inultae, sed moriamur"
( Dido in boek 4 van Virgilius' Aeneis)

"Die afgront daer si mi in sende
Die es dieper dan die zee;
Want hare nuwe diepe afgronde
Die vernuwet mi die wonde.
(Hadewich, Zevende lied)

er was een kamer
ik droom er nog van

er waren klanken
zij was er

er was of
het was alsof
er goud was
er waren gezichten

er hingen gezichten aan kleine zuchtbellen

& aan grotere kreunbellen hingen vuisten en biddende handen
er waren haarden van onrust zelfs
voordat de werken begonnen waren

kinderen stierven in een vast ritme, men hield
rituelen om de witte asse van hun verloren zieltjes
aan het schrift op de muren
toe te voegen

nergens kon ik nog iets geschilderd krijgen, overal
was er
teveel licht,
geen druppel verf was langer zichtbaar
dan de tijd die het vergde voor de druppel
om het canvas te bereiken



ik zette mijn mes erin, sneed
een rechthoek uit het doek
een plaats om in het doek te duiken

geen lijf dat zich nog schilderen liet, overigens
ze wisten niet dat hun handen het scherm niet zouden raken
als de lijnen niet werden gezien

het was stil in de kamer

ze las

ze las een Boekrol
van de Kathedraal

een vlammende boom met tongen als bladeren die likten
schoot op uit haar schoot
& groeide
terwijl ze verder las

elke tong krulde en strekte
zich alsof,
als je elke tong
lippen & een mond & tanden & kaken zou geven & stembanden,
alsof dan
elk van hen
elk van alle tekens
vlekkeloos
helder
zou uitspreken
een glasheldere duizendkoppige jazzband
van alle tekens
in de Rol
die ze las,
simultaan,
elk ogenblik,
opnieuw opnieuw opnieuw



e shapes of sounds
de vormen van verstilde geluiden
de stille boom van mogelijkheden
groeide & groeide

tot

de boom de kamer bijna vulde , sommige gezichten
moesten de kamer verlaten, ik weet niet meer

welke

maar er wordt verteld dat een man
dan naar haar toekwam, een vreemde, we

hadden hem nog nooit gezien

vrijheid

stond in grote letters op zijn huid
van kop tot teen in bloederige swatches
uit een schreeuwerig palet

hij vroeg:

"heb jij mij
in jou of is er

jij in mij?"

ze bewoog niet

& evenmin sloog zij haar blik op van de Rol

opnieuw vroeg hij:

"heb jij iets van mij
in jou of is er iets

van jou in mij?"

haar geduld met mannen
was al even legendarisch kort
als de afwezige eeuwigheid
in de ogenblikken
van haar tegenwoordigheid

weerom begon hij met zijn vraag,
maar vóórdat hij nog één klank kon uiten

zeeg
de boom tot pulp
ineen, het geluid
was oorverdovend, zo
zegt men
& terwijl ze de Rol oprolde
ging de wereld dicht voor een dag of twee, zo

wordt mij gezegd althans, terwijl ik steeds nog
voor mij
in mijn koortsdromen
haar de Rol zie verzegelen
met een teder
kusje

ik heb haar nodig nu heel
erg nodig heel erg
heb ik haar nodig om
haar gave lijn te
schilderen

maar

ik val van donker nu
het duister in
& telkens weer
heropen ik
de duisternis
die deze
kamer
is
wanneer ik haar
zo donker zeg

alsjeblief:
vernietig mij