Afdrukbare versie

Talia verba refert genibusque affixa Tonantis
haeret, inexhaustum lacrimans sparsisque capillis

Angelo Poliziano, Silvae : Ambra, v. 113-114

Passie is een enkelinge, ze strompelt als vergeet-mij-nietje
uit je keuken, verspreidt het woord als de hechting
vanuit de Naad & is het eens met het vuil vanonder je
tegels (dat van de grote getallen), zwiert met gemak

de N van haar set bij een bos uit de kleren, droogt
een roos af omdat het een roos is, roos is,
roos op, roos af, die roos, vezel per vezel,
1 bloemblad per bloedbad, 1 rampspoed per stengel

of verzint zichzelf doodgewoon bij elke
zap een beter einde of weigert het amen
in de oneindigheid, omarmt peripathetisch

de knieen van de Dondergod, ombeeft & ombibbert
met de uitwaaierende haren, met het snikkende lak-
stemmetje O al die dagen o Heer dat ik neigde naar U

29/10/02 – 28/08/06

28-08-2006, 15:14:05 dv

Op het programma van DOCVILLE, de competitie voor documentaire films hier in Leuven ( zie www.docville.be) staat ook Technocalyps van Frank Theys. Ik heb indertijd nog mogen meewerken met Frank aan een presentatie van een deel materiaal uit deze driedelige film, ik kan u verzekeren dat het ongemeen interessant is en bovendien ruimschoots doorschoten met prachtige beelden. Voor mij een gedoodverfd winnaar, ik ga alvast nog 's kijken, want - begin er tegen Frank niet over - het heeft wat in gehad vooraleer deze productie eindelijk mocht vertoond worden en ik hoor dat er nu dus ook wat geupdate materiaal tussen zit. Uit de DOCVILLE-brochure:

"Kunnen rattenhersenen in de toekomst een vliegtuig besturen?
Hoe zal het menselijk lichaam evolueren? Zal de mens zijn
leven kunnen blijven verlengen? Zullen de machines die we
ontwikkelen intelligenter worden dan wijzelf? De laatste 15 jaar
heeft de technologie, in de ruimste betekenis van het woord
(biogenetica, artificiële intelligentie, nanotechnologie…), een enorme
evolutie doorgemaakt. Het lijkt alsof de mens er op uit is zijn
eigen soort te perfectioneren en in de toekomst misschien zelfs
te overstijgen. Het uiteindelijke doel van deze ontwikkeling is
iets transhumaans, ‘bovenmenselijks’ te creëren: een mens met
perfecte ogen, immuun voor allerhande ziekten… het eeuwig leven
komt misschien binnen handbereik. Technocalyps is een documentaire
van regisseur en kunstenaar Frank Theys over dit intrigerende
“transhumanisme”. In dit drieluik duikt hij in de wereld
van wetenschappers en enthousiastelingen die overtuigd zijn dat
we een tijdperk naderen waarin de mens, zoals we die nu kennen,
niet meer het meest intelligente wezen op aarde zal zijn.
Het eerste deel van dit drieluik, Transhuman, geeft een schets
van de concrete technologische ontwikkelingen in de evolutie van
het humanisme (de wereld zoals we die nu kennen) naar het
transhumanisme (de wereld waarin de mens evolueert naar/vervangen
wordt door (schrappen wat niet past) een hogere vorm van
voornamelijk kunstmatige intelligentie). Preparing for the Singularity
gaat dieper in op de gevolgen van dit transhumanisme en
laat voor- en tegenstanders van deze nieuwe soort maatschappij
aan het woord. In het laatste deel, The Messiah of Technology,
komen de metafysische implicaties van het transhumanisme
aan bod: hoe staan de huidige religies ten opzichte van deze
evolutie en hoe kan de mensheid zich psychologisch voorbereiden
op dit hiernamaals?
_________________________________________________________
Frank Theys / België / 1999-2006 / 3 x 50min / D: Engels, OT: Nederlands
en Frans
_________________________________________________________
Vertoningen: Zat 30/9 (17u) en zon 1/10 (20u30) "

28-08-2006, 14:09:13 dv

Terwijl ik mijn tijd weer zit te verprutsen met het aanmaken van loze digitale engelen met op zijn zachts uitgedrukt een geurtje aan, heeft mijn zus au moins een deftig woordje te zeggen over macht en de letteren.

Ik heb evenwel dit weekend op slinkse wijze 1 van haar boeken van Alain Badiou ontvreemd, ten einde mijn eigen stapeltje te vervolledigen zodat ik het werk van dien Nieuwe Franschen Meester hier later misschien kan bespreken. Ik kan nu al onthullen dat  naast de gebruikelijke portie Waardevolle Dingen die wij Zeker in des schrijvers Werk ontwaren er - hoe raad u het - zich enkele serieuze Afwijkingen ofte Aberraties t.o.v. de ware Kathedraalse Leer schuilhouden in diens Bevlogen Redeneringen (ik vermoed dat de man heden ten dage nogal wat afvliegen moet om aan de grote demand op de Badioumarkt te kunnen voldoen).

Overigens overigens, die dwangneurose om vluchtig digitaal hemelvolk aan te maken heb ik blijkbaar gemeen met ene Mel Alexenberg, maar dat is een serieus Iemand met een Voorwaartse Blik op Kunst, zie http://future-of-art.blogspot.com/.
Als Kunstenaar- wij zijn ons daarvan pijnlijk bewust - ben ik helaas sinds mijn ruzie met de Muze een gebroken man en kan ik de toekomst enkel zien bij middel van door kilo's vrouwelijk naakt gelardeerde lichtjes aangebrande visioenen, zodat mijn gebrokenheid zich vertaalt in een sterk gefragmenteerd werk, zo men hier al van enig oeuvre kan spreken natuurlijk en het niet eerder gepast zou zijn om van een losse opeenvolging van niet-absorbeerbare hechtingen te spreken, des sutures artisanales so to speak instede van des futures artistiques, dit terwijl & alhoewel ik nog zo innig trachtte enige bindingen of vinculi te bewerkstelligen tussen mijzelf, het object van mijn verlangen en dat waarvan ook u ongetwijfeld de draad van kwijt bent: het rafelige tabernakel van de Here, in wiens Vreze wij Onszelf als Netbewustzijn ter sudderinge storten, in dit, het panglobale BlogNet, vue de face, vue de côté, of, uitgetafeld, op deze digitale planche, waarop, misschien een idee voor als er Iets verkeerd uitdraait, u het spelletje Verbind De Letters met een Lijn kan spelen

28-08-2006, 00:50:23 dv

Dr. Hugo Heyrman / City Life & Body Language
8 September - 15 Oktober 2006


Galerie De Zwarte Panter, Antwerpen - België
Hoogstraat 70-72; +32-3-2331345
Vernissage, Donderdag 7 September 20.00u.
Open van Donderdag t/m Zondag, 13.30u-18.00u.

"Ik zie mijn schilderijen als meta-beelden (beelden over beelden). Het zijn reflecties over de invloed van beelden. Ik creëer de fysieke werkelijkheid (de huid) van het schilderij door 'verf' een onafhankelijke dimensie te geven. Ik voel me zowel beeldmaker als schilder."

De schilderijen in de tentoonstelling zijn een visualisatie van twee concepten: stadsleven & lichaamstaal. De werken getuigen van een transformatieve visie, door het in vraag stellen van de status van waarneming, herinnering en beelden. Ze tonen het ambigu verband tussen het geschilderde beeld en de werkelijkheid —de werkelijkheid is een bewegend doel.

Een stad wordt vooral bepaald door zijn diversiteit en straatcultuur; hoe mensen van elkaar verschillen, hoe mensen stille taal en persoonlijke ruimte gebruiken. Hoe motie aan emotie voorafgaat. Tot 90% van de manier waarop we ons uitdrukken is non-verbaal. Het lichaam liegt niet. De subliminale signalen van het lichaam spelen een belangrijke rol in de manier waarop wij een relatie met anderen aangaan en hoe zij ons zien.

Onze lichamen zijn de meest publieke signalen van onze identiteiten en maken ons privé attent op wie wij zijn. Wij gebruiken onze verbeelding door middel van herinneringen, of vice versa. In de rituele kwaliteit van interpersoonlijke acties is er een verborgen code van gedragspatronen, waarachter hiërarchische en sociale machtsstructuren te voorschijn komen.

De schilderijen zijn manieren van zien, vormen van visueel denken. Ze maken de virtuele en mentale ruimte van een beeld reëel. De kracht van het schilderen (het is meer dan een medium) is gebaseerd op het feit dat het een nonverbale, manuele, directe, stille en statische vorm van kunst is.

Bio: http://www.doctorhugo.org/bio.html
Biblio: http://www.doctorhugo.org/paintings/bibliography/bibliography.html

26-08-2006, 17:30:58 dv

[ik moest schieten want de bel doet het niet]

het mes in zes & sla (de humanitaire tragedie)
geen acht op acht, bij (is dat de tragedie)
elf sta je zelf (humaan is, ik)

het leven af (bedoel hoe)
de drang af (halen ze het)
de hoop af (in godsnaam in hun)
de kleren af (hongerende hoofden)

de hoop op (dat ik of wie)
de hoek om (danook ook maar)
de put in (1 sikkepit geef)
het schot af- (om wie er waar)

wachten, jouw (krepeert, ik sta)
schot: custom (hier ook maar)

verdomme in de file te wachten
tot ik op mijn bureautje
raak om mijn acht

uren te kloppen & het zeikt
godbetert, het gutst hier
weer bij bakken de hemelen
uit, dat ze verdomme eerst

’s beseffen dat er zoiets als
ethiek is in het leven voor ze
mekaar weer beginnen

fijnhakken, ge geeft ze begot
een deftig kot, te vreten, ne kleurentelevies
en wa doen ze dan: ze blazen

den boel oep in a bakkes
begot, da’s wa ze doen

[de anatomie van het neoplatonisme]
[leuke vakantiefoto? www.dexia.be/fotokaart]

Neem iets, een wasbakje in een toilet
Bv, beschrijf het, som de dingen ervan op,
Maak er een lijstje van:

Het email bestaat niet, de kraan
Bestaat niet, de vier gaatjes
In het cirkeltje van de afvoer
Bestaan niet, er zit geen minuscule barst
In het geronde vlak waar de afvoer
op het email is bevestigt, er hoopt
Zich daar geen kalk met vuilresten
Op, het wasbakje is niet halfweg
Haar bestaan van winkel tot
Schroothoop er is niets
Van dat alles, zo er iets is
Hebt u het net gemaakt, maar als u
Het gemaakt hebt, is het niet meer
Dan is het geworden wat u gemaakt
Hebt en niets anders, nog 1 woord
En ik ga gillen ik zeg het je nog 1
En het wasbakje verpulvert voor je ogen
Het stof ervan waait weg in een kilte
Krachtiger dan welke warmte ook, een verzet
Van al dat iets dat je maakt en koopt en verkoopt
En telt of denkt te tellen of zegt te tellen want tellen

Is uberhaupt onmogelijk, enkel niets is hetzelfde
En je denkt misschien dat je er komt als je dat
Niets eerst plaats en er zo iets van maakt dat maakt dat
Je kan tellen maar halverwege uw Telbeurt
Zegt ik u (uw fürher indachtig)

1. uw beurt is voorbij, Ga niet langs Start, ontvang géén 4000 franken

zegt ik u

1. de meting is ongeldig omdat iemand de zeep uit haar handen heeft laten schieten

untsoweiter

1. het wasbakje is vervangen door iets hedendaags van uw dochter

& dit terwijl de situatie zonneklaar
haar vatbaarheid zat te ontkennen
want elke waarheid stuikt in, vlakt
Zichzelf uit om waar te kunnen blijven het groteske

Zit haar hierin (haarhielin) (herhalin) (gemalin) (c ‘est malin quoi):

Waarheden schijnen niet langer
Dan nodig om waar
Te kunnen zijn.

Waar? Daar.

Anders gezegd:Plooi het open.

Al diegenen die het niet
konden verhelpen zichzelf te zijn,
Worden in uw naam afgemaakt
Met een nekschot door hen
die het konden verhelpen. Zij
die het konden verhelpen, konden
niet verhinderen dat zij die het niet
konden verhelpen in uw naam
werden afgemaakt door wie anders
Dan henzelf.

Wij kunnen toch niet verhelpen
dat zij zichzelf er niet konden
Toe brengen, er iets aan te verhelpen?
Het nekschot in uw naam
Heeft hen afgemaakt, enkel
Onze leider in zijn vooruitziendheid

Heeft voor ons de zuivere waarheid
kunnen bewerkstelligen op voorspoedige
Wijze. Laat ons in godsnaam nu vlug

Terug wat kunst gaan maken, of er
Komt vanavond weer helemaal niks
Van. Dories toch. De vrouwelijke

Gestalten van het gemis! Kan een
Individu uitblinken! in zowel de kunsten als
In Wetenschap, of is een Kennisname,
Hoe Vluchtig! Ook, van het Andere Veld
voldoende voor De
Beoogde Kruisbestuiving?!
Deze tegenspraak verprutst
De consistentie van de formele taal
Waarin de contradictoire formule
Werd opgesteld. Als ge het in uw kopke

Haalt om zo’n islamiet omver te knallen
omdat het nen islamiet is, sleuren we
U met uw klieders en klakken voor
Het Russell-tribunaal want het staat
Iedereen vrij om islamiet te zijn, zolang

Ie maar niks van die fratsen uithaalt
Die in die vieze islamietische boekskes
Staan, dit is hier begot de 21ste eeuw

Ge zou peinzen dat iedereen wel weet
Nu dat ge altijd humaan moet
Zijn en blijven, welni? Dories

Toch. En hoe dikwijls heb

ik u nu nie al gezegd dat ge

uw pollen moet wassen voorda ge

aan tafel komt gij se metteko

26-08-2006, 02:25:48 dv

25-08-2006, 23:51:48 dv

DE KNAK IN DE SCHEMATA DER ZIELEN

Net zo goed kan je een afdruk maken
van de lijn der gebeurtenissen
zoals die zich door het ijle veld

van de stilstandspolen
slingert. Knip en plak

daarnaast de glooing
van de opperste arm-
spier naar de nek

waar het allemaal
samen- en opvalt,

instuikt in de woorden
‘ik hou ervan die
plek te duiden
maar vraag mij niet

waar’. Stom toeval, de regen
zal het snakkende land
dergelijke openbaringen
niet onthouden. Het zijn
de schelpen, zie je,

die dezelfde zee aanblazen, terwijl
het water zich tot water
bedenkt, de boom
die zich op identieke

wijze de bladeren afschudt,
terwijl de bladeren

vallen, de lijn die de lijn
uitzet, die de lijn
uitzet, …

21-08-2006, 16:12:30 dv

MAKEN DOET HET NIETS

het opereert. O

mond in G &
het zwarte crasht de stadswal af, het
dondert nog een beetje, plonst
in kringen waar het water nog niet
de grachten uitgedroogd is &
haar zwaartekracht is van de dialoog

[close-up van 1 der actanten, de blik
gericht op de toekomst van Teiresias]

de bepalende intensiteit, de pseudo-oorzaak
zoals een railflex kaartje bepaalt
dat er de volgende weken getreind

zal worden. Op 6 oktober 1965
verhaalt den Franschen Schrijver Cioran Désormais je

n'emploierai plus le mot Dieu. Zijn proza
slaat op dien wijze naar oud joods voorschrift
de hand aan zichzelve, maar buitendien

noch daarna was Iemand
laat staan den Schrijver Zelve dat ooit
opgevallen. Ce serait trop demander
à nos critiques. Vrienden holisten,

als het intelligibele overal één is,
waarom dan heeft niet alles altijd deel

aan het intelligibele? Maken doet het
Niets,

het Opereert. Daar waar het goud
klontert, klontert
het goud. Een eenvoudige restitutie, liefste
melancholerieke vingerslaanders, een loopje in
de flow van het tekstkapitaal,

de re-instatement
van de afgekalfde Imperatief
middels een diversifiërend gedachte

Operatief, de befaamde diepteduivel
in het verzonken theater, daar waar u
bij de kruimels de

thee zit te haten: als u krijst,
dan zal het loeien, maar dat brave rokjes-

geschuifel op het krukje
doet de indicatoren evenzeer
het rood ingaan.

Anke Veld, met de nodige vrijheid aangehaald,
vanochtend in een bericht aan nl.kunst.literatuur.podium

20-08-2006, 10:41:14 dv

Ahum. D'r was wat loos met het blogapparaatje.
In een blijkbaar geslaagde poging de zaak te herstellen, verwijderde ik volgende berichten van de afgelopen week.
Ze waren nochtans onschadelijk, die berichten, u kan ze dus zonder gevaar lezen.

Sitepal

declameren, declameren

MOND in G rood

liefste poliepen hoe zou ik het zuigen

uw afscheuring is uw verbondenheid
uw extractie is de totstandkoming zelve van het
u als tandvlees of pinkjesvingerafdruk eigene
dat wat u achterlaat is uw geboorte is
bij de derde piep de afsluitende klik
van de niet achtergelaten boodschap
waarmede u de dood inging, telkens
weer (wat eeuwen eerder dan) het kervende

gebaar, de hypokriete knip van uw vader bv
die u daarmede wil helpen uw moeder het leven
te schenken, u ontaardt toch weerom dadelijk

onvermijdelijk noodlottig als vaneigens verbonden
in ottergeklets, in het koopzuchtige lonken naar blinkende
balletjes of simpelweg populair bij de meiden
als romantiek verpauperde loense pinguin

instuikende bij het laatavond joernaal
met antizweetschilfers in uw pantoffels

het ijs van haar magnum afschuivende
aan de Cote d' Or van haar lokken
(zo zij de appel nam zo zijt gij
de worm die knaagt in benidorm)

aanbid dan in kwieke vleugelslag misschien,
en bij het golvend eigeel van een blauw
uitslaand oog, in repen gerafeld
het vrouwelijke lijk dat gij vandaag aanbidt
(zo zachtjes het dekseltje sluit in't gelid
zo teder het rietmis geklik der bezette schermen,

zo floep je erin, zo floep je eruit )

en strijkgleufjes strijk, in wangkuiltjes smeer en
(breder)
strijk uw gedachten uit en gij zult materie hebben
bijt dus nog eenmaal flink in uw kroupouken schelp
de huid der schoon heid smel tent hoog op uw tong
& daarbij in kleine put yes als ware het uw tong
verkleinende verkrampende intensifiërende

drup pel t jes van het ul (in) tieme o O

(hetto hetoo hetto het) tonguitstrijkje o O

fluoriscerende florence is immers
niet zoek de freule florence fladdert hier ja
florence verheugd zich in deze omfloerste tijd bij
uitstek dé gekolloceerde kip te spelen & spuugt
haar kakelbonte verzen netjes in het blond

schuimend bier in het rondije
in rond rijen in o ondije

O

mond in G
het zwarte crascht

Song 4 Europe 2006

I
[helicopters vliegen over, geluiden
van een woedende menigte]

Zeefdruk van een werelddeel : ik heb
een vinger in de inkt, leg
hem eruit, verscheur
de vrede op papier. Gedachtengang

waaraan bij benadering nooit een einde
komt. Die Europese teef,
dat stukje in pathetisch gekleurde olie
vereeuwigd vlaggenzwaaiend moederschip,
een met afhangende vleeslappen
neergekwaste nipplegate dat bijna
in al haar schreeuwlelijkheid tot hot item
verhard, galmend in haar holtes van Liberté,
Fraternité en Egalité, waarin de vuist
van het Verzet veelvuldig met aanzuiggeluiden
ingemurwd, uitgewrongen wordt, zo
wil je die bloedvrouw (komaan, komt
er nog wat van) op haar punt
doen verklonteren : dat het niets

is, wat je wou, hoe stilletjes je
het haar zeggen zou, terwijl op 4 juli
0u.50 stipt het stof van haar netjes
imploderend lijf als een midsteeds a
fgeschreven wolkenkrabber hoogst
professioneel gedynamiteerd door de dochter
van Red Adair door de aanpalende
straten stuift, de genetworkte
camera’s tegemoet: doordraven, langer
dan goed voor je is. Want
wiens krakende stem was het, hoe werd
er gestorven, wie droeg daar de woorden

uit of zei ze niet zelf: Schuw niet
die verbijsterende hemelbreedte
tussen de kramp in je voet
& het spoor op beton

van een slak zonder huis
tot een steenwormpje dood,
als je wil dat ik kom?

Walging en ontzetting
verwekkende wreedheid
leg je de handen op, het schrift
en de mond, een
meer dan beestachtige
incorrectheid die zich meet aan
de Inquisitie, de Rode Khmer of
een spraaktechnologisch geplande
kleine onvolkomenheid
zoals onze vergissing (was het nu Bush
of Blair, de vingertjes krommen)
bv de meedogenloze plof &
vervolgens het krachtdadige
rukken van het hart
uit - oh sorry guys-
de joodse mystiek.

Het gruwen daarentegen was haar net zo stevig
aangesnoerd als de riempjes van een neo-prof,
dus je kon het je wel laten afglijden, die huid
en die wrat op je vel.( KLETS zo kletst er plots 10
jaar na datum een jong meisjeslijf als een terminator
uit een lekker rampzalige toekomst
de poëtische bühne op)
Een makkie, jongens, hup maar, niks heeft ze
om aan af te schuren. Oogst met het vet
van de grond & de zegen van pausen
lillend tot hapjes verstrengeld, gebruiksvriendelijk
op je bord gekwakt. Verviervoudigde
kijkcijfers nog voor je de woorden
vantussen de algen kon vissen : leegloop
van kranen, stortvloed van flessen,
klaterend glas in een spiegelplas haat.
Vuur zal het stelpen wel stoppen.

Een lijk struint inmiddels door de duinen, krijst
een meeuw aan dat het béter kan schuimbekken,
snéller plukken, langere dagen kloppen

Is er een wens in je hart, een voorkeur
van vinger, macht in het wit van je lach ?
Wat heet behoedzaam als je vel
toch al openligt ? Kleumt de zon
morgen een klad kleur op je tong ?

II

Strijkers ! & de snaren staan al te springen.
In een uithoek wil zonodig een papperig blondje
met de billen stevig in het zeil gedrukt
een bloederige torso met repen spek beslaan.
Ze weet nochthans best van net nog in de krant
dat er aldus water in de tent belandt.
Luchtafweergeschut ondersteunt haar lijdzaam,
slag op slag, met plukjes licht in de lucht.
Torso in kwestie murmelt kathedraalgezangen, sist
centrifugaal het stof wegweg van de frees,
klappertandt tot het stilvalt, omstuikt
& hits braakt : het ritme zit goed
het tempo is er, de nooddruft &.
beverig begerige hufters schuiven af, schuiven aan,
passen beschikbare titels aan. Doodshoofd
met ambitie heeft een ouwe Messerschmidt
bemand & hakt met beleidsfehige precisie
hier en daar een rijtje halfmidden. Dit soort
meesterschap verwerf je niet zomaar, vereist
een

Barst. Breekpunt plots in een brei
reikhalzende reisreportages : het
Wicht is er, twee gibberende heksen
ondersteunen haar vleugels, een dwerg
dwingt met moeite haar slagstaart
de grond af. Krëfel Krapunzel stormt
uit de boxen met een oude lachslang
over de val van de muur. Een zweetzak
parelt uit de nok omlaag met de vraag
Was het nu rood of blauw ? Sluiers
buikdansen het antwoord en de tent
omtploft. Feilloze wakslag, die schijf.

Ik ben er weer, plots, want ik voel mijn buik
zich bedenken : stroom is niet
éénieder gegund, er wordt in verdere
steden nog verdeling gepredikt : twee
maten, twee dagen, een duizendtal
driemasters om het plat van de aarde
te besnijden. Kommer & kwel,
uiteraard, maar dit soort hardnekkigheid
krijg je de kop niet ingedrukt. Zwelg
wat je wil, een lijflied blijft kleven.

Klok in je keel, hand op je hals :
waar eindigt mijn hand, waar start
het gebaar ? Zie je de handen branden
achter de randen van mijn handen?
Verlang toch niet zo, buitenbeeld waggelt
als immer de tovenaar, wijst met zijn stok
naar het woord in je haar, vraagt of je nog vonkt,
al vult de wereld zich vol met de geur
nu je brandt. Straalt nog effen je oog
op het bot van dit mes, pit op het blauw
in de vlam rond je hoofd, tik op je rug
die zich kromt nu ik lik in mijn hand ?

III

In- of ex-, wat maakt het uit : de laatste
golven ebben weg, verstrooien de asse
in de bak voor mijn neus tot een vorm
van gelegenheidsvisioen. Kijk,
daar heb je haar weer, onweerlegbaar.
Een berg stormt ze af. Zo snel als ze kan,
om de beweging daarin niet te voelen.
Beetje zoals ik doe als ik wekenlang
stokstijf het draaien van de zon
rond mijn hoofd sta te ontkennen.
Beneden gekomen wenkt ze wulps
naar iemand die bleef bovenstaan :
zie je nu wel, hoe makkelijk dat was ?
Geen reactie. Trekt de stof tot een strik
op haar borst : kom je dan niet ? Geen kik.
Ze gaat weg, bergt haar rug in de kast
van dit land. Bovenaan haakt de man
zijn armen uit het kruis & zet de hemel
aan tot spoed, voornamelijk omdat hij dat
elke dag zo doet. Het vervolg laat zich raden :
hij daalt & met hem de massa kreunenden
onder hem. Al die onzin is
& blijft teveel voor een man alleen.

 

 

 

Hongeren op MartRock

Joris, of het reikhalzen

[Anke Veld, platform 6 ]

Het samenvallen, de co-index, het lint, het membraan, op het draagvlak van de vergankelijkheid het langste eind.
Trekken, rekken, aflijnen, catalogeren, afromen, verwerken.

Een geluk nog, dat je niets te vertellen hebt. Je kan de woorden (jezelf, het samenvallen, de ....) bij de hals nemen, de klankkast strelen, een snaartje laten plokken, je achteloos van het vragende aangezicht voor je afwenden, een diepe blik betekenisvol naar bedachtzame verten richten, het land van ooitnooit induiken, waar de hoogste melodieën bij de laagste bromtollen kronkelen en onheilstijdingen bij heilsboodschappen de ene eeuwigheid in, de andere uit soezelen en der beider profetens zangbeurten de klanken meesterlijk mengelen, de stijl van de berustend vervloekte hanterend als een objet trouvé, gefundennes fressen voor je van kunst en kennis klotsende maag, je hoeft maar te boeren of er kwakt een pulkje schittering je mondhoeken langs, je moet je taal maar bij de hals te nemen, het velletje betekenis dat zich vormt op de afkoelende pruttelpot is de totale pruttelpot, je lezer ziet enkel het lichaam taal, ze leest enkel hoe je ze streelt, hoe je ze aan je getuitte lippen legt, je hoeft niet eens te slikken, laat het lopen, laat het maar lopen, de ene rivier in, dezelfde rivier uit, de universele pracht van het unieke paard galopperend in de unieke kudde in het unieke universum dat zijn veelheid nooit te boven komt, want wat je zegt is wat je ziet zoals je ziet is wat je zegt, maar je zegt het niet, je kijkt enkel de verte in, bedachtzaam, met die ene betekenisvolle blik, net voor je de gitaar weer in de hoek zet, het meisje aankijkt, je je haar naam herinnert en dus vergeten bent waarom je de gitaar aanraakte als was het dát wat je zeggen wou, je bent er weer helemaal, in de scene, in de kamer, in de met piepschuimen bolletjes gevulde jutte zitzak, hèt attribuut van elke meisjesstudentenkamer in die tijd, samen met de op cirkels van ijzerdraad gespannen doorschijnende lampion die rond de bulbjes geschoven werd teneinde diezelfde studentenkamer van het nodige diffuus licht te voorzien waarbij er gezellig en verwachtingsvol kon worden samengezeten, de glazen halfvol gevuld met de toch niet zo drinkbare goedkope wijn van bij het bakkerswinkeltje dat naast brood ook wat studentikoos aanbood, haverkoeken, blikjes bolognese saus, kwartjes jenever, tampons en, sinds kort, mits de nodige discretie ook wel condooms. Nachtwinkels had je toen niet, je kon nog heel de nacht door in tientallen cafés terecht voor het echte leven, in eender welke kleur of geur, je kon het zo gek niet bedenken, je eigen gekte incluis, of de stad had ergens wel een plekje voor je, naar behoren verlicht of verduisterd, 24 uur op 24.

In dezelfde straat van het huis waar je die zomer je ouders voor je uitjagende richting gretige kotbaas, resoluut voor de zolderkamer had gekozen, diverse vormen van realiteit (het zal er te heet zijn in juni, het tocht er, de muizen houden er huis achter de spaanderplaten, je stoot je hoofd aan de balken, het stinkt er naar rot) van de hand wijzende ten voordele van dat ene woord ´zolderkamer´, in datzelfde steegje richting universiteitsbibliotheek had je ook nog een tweetal uitlopers van de stationsprostitutie, twee met rode neonlampen gedemarkeerde zones van het lage leven, bars waarvan de brievenbus werd volgezeken door elkaar opjuttende naar huis waggelende boerkens van ofwel de richtingen economie, rechten of een verdwaalde handelsingenieur, want wij van de zuiver humane wetenschappen, die in deze straten samenkoekten, wij deden zoiets niet, wij waren immers het echte leven en de ware wereld deelgenoot en voelden voor eenieder daarin respect en erbarmen, zodat wij onze Cioranesk-nihilistisch en bij gepast-alternatieve muziek verkregen dronkenschap van de nodige stijlvolle zwaai konden voorzien. Behalve die ene keer dan, toen iemand op het onzalige idee kwam een tequila-boem avond te houden, waarbij het herhaald nuttigen van een schijfje citroen, een scheut keukenzout dat je van de handpalm diende te likken en een halfvol glas tequila gemengd met tonic dat je eerst diende te bedekken met een bierkaartje en dan middels een forse klap op de tafel in volle schuim achterover diende te slaan, waarbij dergelijke handelingen binnen de kortste keren de trap van de faculteitsbar in een glibberige zee van kots veranderde, zodat niemand noch bij machte was om die af te dalen dan wel te bestijgen. De rest van dat verhaal zal overigens voor eeuwig in een collectieve black-out verborgen blijven.

Zap. Klik. Switch. Herinnering uit, het heden in. Je geeft de huidige regen door, die van medio augustus 2006, hoe die op de tentzeilen blijft nederdalen, hoe die blijft de bedekking van elk terras opkletteren, de veel te hete zomer blijft wegspoelen, straks is het 1 en al zompigheid, seffens rotten alle vruchten al weg voor de herfst er is, dan waait het enkel koude wind over een kale vlakte, dan hoeft de winterse vrieskou niks meer te zuiveren, dan is het land zelf al ascetisch geworden, vol van onthouding, genadeloos zichzelve alle groei ontkennende, boete doend zoals wij bezig zijn te boeten voor onze zonden, voor het al te ongeduldige afpulken van elke beschermlaag op de schoonheid die wij niet hadden mogen zien, voor het onoorbare verkrijgen van een alle wellust vervullende weelde die ons geen ruimte meer gaf nog iets anders te verlangen, voor het heimelijk toejuichen van rampenverwekkende wandaden opdat wij eens te meer ons zouden kunnen hullen in plaatsvervangende schaamte, zodat wij ons de schaarste zouden kunnen kopen die ons in staat zou stellen een hogere productie op gang te brengen om aan deze schaarste een gepast antwoord te bieden, zodat wij wederom konden schitteren door onze efficientie, door onze meesterlijke zelfbeheersing, wij die enkel meer van de onzen verwekken om onze prestaties in het alziend oog van de afwezigheid te emuleren, altijd sterker, immer hoger en vooral veel, veel sneller, alsjeblieft nog een beetje sneller. Wat wij daarbij de in hun laatste uren imperiale macht driest te keer gaande Amerikanen vooral verwijten is dat zij niet grondig genoeg te keer gaan, dat zij onvoldoende duidelijk de beest uithangen, dat zij het monster dat in onze beschaafd opgespannen voorhuid de ene kopstoot na de andere uitdeelt niet voldoende transparant veruitwendigen, slechts halfslachtig incorporeren, enkel op schermen vatbaar en aanwijsbaar maken en ons niet middels een met hoogtechnologisch preciesie aangelegd bommentapijt eens en voor altijd van al die lastige arabieren verlost, zodat wij ten minste op veilige wijze naar de gezuiverde vakantiekampen kunnen afreizen om aldaar luidkeels protesterend ons eigen plekje onder het eigen gat in de eigen ozonlaag te kunnen innemen.

Er wordt ons immers toebereid een gouden aureool, want wij zijn het waard.

19-08-2006, 15:53:48 dv

14-08-2006, 12:12:43 dv

04-08-2006, 18:50:22 dv

Oplossing

snijden
plooien vullen vullen plooien
vullen

snijden snijden

snijden
vullen
vullen
vullen

scheren
plastificeren
gaatje boren

pomp aansluiten
zuigen

01-08-2006, 23:13:22 dv

01-08-2006, 15:30:14 dv