1ste uit de quasi voltooide eerste reeks Indringende Cirkelzagen, een soort cyclische sonnettenkrans
de tekst hiervan gaat alsvolgt:
o droogte zal (onheil o onheil o)
O, ik die de droogte niet zomaar benoem, schrik Naar het dorp Is (dat de huizen zo kleuren), mij Heimt echter de aardse kleur die als een huid is zo ezelstrak zit de put is/was der wegspurtende krabben.
In het jongetje Wij dat de helmen Er verzamelt, dat dan Legt die met de kleine gaatjes, die dan met het prut O & die met de rand tenslotte rondom de grillige uitwas in O-vorm van boven op geschoten of af vanonderen.
Nog bij een kwal is die Zij zo zij nauwelijks iets al (tsl). Hé zo ons iets al is dan bv dit slokminderend (slkmndrnd) Ei dat droog dat de droogte droogt, dat droog is (drg).
In of voor de kleur U of de vorm, niet de roem (rm). Laat staan het geld: o blauw dat zilte haar pruim (prm). Ook zomaar o kak dat het lid weerom stofgutst (stfgtst):
2de uit de net niet voltooide eerste reeks Indringende Cirkelzagen, een soort cyclische sonnettenkrans
de tekst hiervan gaat alsvolgt:
zelfs al moorden de aanslagen niet (onddbhssgi & lhi)
& ook dit maar zo kak dat het lid stofgutst ik & Niet dit mombakkes dat blind woestenij kauwt dit dmv zweetuitval gestremde rubberglanspak met deze de mode van doem de ode omdoende zeden:
bij inval van het heden wij geplatbuisbeeld RGB zijnde hebben morgen plasmaplatbuikjes allen hinase ic enda thu, [klapt] sta toch o beeld : de golven opgeverslijken overstappende heldin spoelt over de golf shoppersterrasjesdopedoden, plast vol
g$d op die in zijn jaren te bibberen begint, daar alles immers uitvalt Hem 1 per 1, U ook al gij Brute Mohammed & Gij die uw Jezeke stookt van de zonderdaagse
lanceerplatformen de brandstof in de beuken het geil in de rokken O kinkels roept zij het Kind in de roestig met realiteit bevlekte Ontvangstarmen
3de uit de net voltooide eerste reeks Indringende Cirkelzagen, een soort cyclische sonnettenkrans
de tekst hiervan gaat alsvolgt:
de ikbarst de ik barst de i k br s t
Kom in de rosse die met de realismusmuis haar belikte Ontvangstbenen Wijds open & Plug uw plooizang in dit de bloedeloze omloop het Volk: Neem k1 is met uw zaden i (x1,x2, tot xn), k2 is met uw cellen s (y1,y2 tot yn), dan is ik1 de mond in bij k2s meestal gelijk of
groter dan k2s minus het bloedeloze met k1 erin. Waarheid loopt om & om & in de ommegang kent men zijn vrienden. Haan kraaie, hen legge, zo is de voortgang der pennen: is de kam gekomen dan zwijgen ook weldra de hennen.
Kont is U de roestige draad uit? kunst is ons het zwijgen af te vangen. Bevlekt immers niet het ik zich wie dan Wodan hoedan homaar? rukt het mij niet de harten uit? niets ist nog, enkel het koper bestaat,
het koopt op, loopt, hoopt op verlossing in aftelrijmpjes, worst om het vel in te binden, te wijfjesstrikken a.h.w.. 321, O minne, ziehier de er-volte: Barst in dit hoofd & ik zal u graag al het zijnde in zinnen verstillen.
.
4de uit de nogal voltooide eerste reeks Indringende Cirkelzagen, een soort cyclische sonnettenkrans
de tekst hiervan gaat alsvolgt:
Niet in het verhaal kijken aub
De barst in het hoofd waarmee zij gaarne al het zijnde in zinnen zouden Verstillen. Het verhaal niet dat niet begon, niet verder ging, niet eindigde, het Nergens daarvan dat de diamantair de brandkast insluit alsof het hem zijn Vriendin terug. De steeds langer wordende verzen in een unheimliche reeks
Sonnetten. Het zomert midden april, misschien moeten we 's praten jij & ik. Het toch zo niet verder, onze kinderen. Hoe schrijnend dient hierboven, Hiernaast : uit het kader. Hieronder in de knieschijven tegen de tafel aangeplet. U te ontschermen, vooraleer u nog eens, mij nog eens, 1 van de Onzen recht
In de ogen durft te kijken & te beweren dit dit maak ik voor u dit is de droom Waaruit je nooit meer ontwaken zal dit is wat je moeder & ik al die jaren zo Hard, ons de vakantiedagen als Spartanen ontzeggend ons de Spaarlampen
Indraaiend hen allen met vaders zwarte gelden de stickers alle 11 aangekocht. Ja Geloof ons kindje wij zijn het niet, wij hebben het beste ach het zijn is de ander, sluit wel nu je ogen ajb, kijk niet meer op nee niet ons aan niet in het verhaal kijken aub.
VASTE LINK elke nacht hetzelfde dromen (tot het klopt)
#13 al bij al niet zonder vreugde dat hij het nieuwe seizoen voor geopend verklaarde
nog een geinige catastrofe bij het uitgerokken lijkencijfer uit de letterbak kon vissen. Dat de hoeren hier ondertussen goedkoper zijn dan de hotels, je de productie kunstmatig op peil dient te houden omdat anders omdat anders omdat anders omdat anders omdat anders omdat and$$$ digidigidigi- het dichten op voorbeeldig talige wijze dreigt toe te slibben. Nu ja het was sowieso al niks meer sinds.
Hoor mij als ik je naam zeg, zie mij als ik deze ogen sluit. Ik zie ik zie ik zie zo de weiden verdorren de vijvers wegdampen het bloed koken, het plasma sissen de aders verstenen. Het verdwijnen gáát lukken. Als ik een search doe op je naam komen er al dertig anderen on top. Overigens. Het oog op de toekomst. Voel het als ik je in gang por, smeek mij als ik op je bek klop. Verschroeiende verkiezingsthemata . De vele geaardheden
van het goede bedoelen in hun eigenheid respecteren, de stemmen tellen, er het rot uitharken, het sentiment uitrekken, opspannen tot het net niet breekt, in de slijmrestjes peuteren & het dan vocaliseren, visualiseren, de mogelijkheden van de technologie ten volle benutten, de bijsturingsmechanismen verfijnen, de controle
opvoeren, de blondjes tenslotte trainen in het smetteloos uitspreken van de keywords: wij, zijn, de, google, babes, cellofaan, verpakt, bijlage, krant, heet, naald, nat, plekje, gratis, koop, nu, ook, met, hersens. Wat een kutboek dacht je toen je het laatste blad omsloeg, al bij al mocht je nog blij zijn dat je
VASTE LINK de verhalende stemmen bij het hemelse stemmen afstemmen
niet zeg ik nee maar wij hebben geen keuze zegt ze nee zeg ik in kringen niet dat
wij vallen maar wij vallen niet samen het kermt & het galmt als ik je download de kabels gonzen zo al genoeg. Niet zeg ik hoorbaar het niet aan niet nee niet herhaal ik het doen buitenissig wij hebben wij hebben geen keuze immers de woorden lopen als potvissen de woorden af & op naar het droge wij hebben het hebben, het eb & het eventjes piepen
slechts het vooronderstellende zijn wij de wiegbuik zijn wij wij nemen de benen eer het gebeuren ons ontstellen kan eer de benen ons de harten scheiden eer ons de leegte & het stof de gevreesde echo echo nieuwe echo aanreiken eer de talisman zich van het koordje breekt & duizend stukjes onheil naar de vloer terug suizen daar zij daarnet daarvan
opvlogen. Het mooie van ons, gij daar met uw default blinkoogjes waar de troostlichtjes nu in losbarsten, is dat wij onze schoonheid niet vatten kunnen dat wij de verwekkingen niet de baas zijn dat het ons zelfs overvalt als we het vakkundig versnijden, wegsnuiven,
oppotten, in pillen draaien, afknotten, de strot toenijpen, er met benagelde plankgesels uitranselen, met stalen tippen afstampen, behoorlijk ijzerhoudend laten buikploffen, op- schrijven zelfs in vurige letters die de aarde met aarde doen branden tot het ons opvalt dat
#11 alsof de dood die zich niet denken laat de metaforenzen zelf besturen gaat
het slangetje ratelt. Het erfgoed zakt in plakken de grond op. Een fret kijkt recht de zon in, het sist al niet meer maar schuurt zijn verpulverende pels het zwart krullende blad op. Afdrukken. De helderheid is 1400 cd/m2. Het wandelterrein raakt Kant. Er zijn 2 HDMI aansluitingen. Aan het zijn wordt verzaakt, nochthans [ligt] 'de zaak zelf diep ... ingekapseld'. De localiteit is
pre-existentiëel, het oppervlak is er vóór de putten, maar de putten lopen droog dus komt de grondlaag stinkend aan het oppervlak. Slijkgeur, het verderf verdampt quasi-ogenblikkelijk verkrijgt het uitzicht van gerafeld gesteente. Digital Crystal Clear, de resolutie is 1024x1080 DPI. De catastrofe is een koopje in vergelijking met eerdere aanbiedingen. De barbecue mag vroeger
op, dat scheelt ook weer een maand of twee. Minder kleren, meer sex, minder weerstand. Het slangetje ratelt. Dat scheelt. Een maand. Slijkgeur. Afkappingstekens. Het was mij een genoegen. 's Ex. Resistente stanza's: een lachertje. Ontdoe het blondje van alle metalen voorwerpen, gooi
het op de dampende motorkap. Krassen vermijden. Passione. Het erfgoed scheurt door de bocht, er plakt al wat smeltgrond in. Uit talloze miljoenen komt het Ene Gezicht naar je toegestapt, het kijkt je recht in de ogen het zegt jij bent het, maar terwijl het dat zegt zie je achter de tong hoe
VASTE LINK het trage rechttrekken der geschiedenis voor ze langzaam uitdroogt
#10 zoals menig scribent past het mij om bij dit olijke nieuws met gebogen hoofd
zo bereken je geen wijze nee & evenmin ontkoppelt een doorslag van het onnavolgbare de woorden van de stilstand waarnaar zij door de meester werden toe gebrouwen. Roeien met de riemen, tegen de riemen, tot de riemen op zijn & de waarheid gaat zweerbarsten, zich botweg over het niet met bladgoud bedekte hout bij de onkiese walging gaat uitzuren.
Men eert je niet Jeroen, ze doen het enkel om je voor je talloze zonden publiekelijk te prijs- nagelen, je hebt hun moedertaal immers in taal & haat ontbonden daar waar ze een eenheid stond te beliegen als frigide gulden snede. Vertaald was elke Vlaming dus een kuttekop van jut waar voor een paar frankskes iemand het stro diende in te lepelen. Zoiets zég je niet, dat
sta je bij je fles te drenken. Het wegkieperen daarvan is nog nooit een publiek te boven gekomen. Men begrijpt niet dat je middels jaren met de laatste deur wijds open het leven zelf ter dood leert a zeggen, b vervolgens tot de hele rimram nog 's leéft & nog een keer tot het
goed zit verdomme & dat doet het toch nooit. Woorden leer je immers nooit wat ze dienen te zeggen, ze moeren maar wat tegen de vijzen aan, ze helpen de bank in het rood te verzinken waar de late zon je erf treft, het goede kwaad dat bij het onrecht in je ratelt maar
VASTE LINK Aard en oorsprong van de chipskruimels (Lays)
#8 Stelling 28 bis: de voering van de ware communicatie (Make no mistake)
Er is geen brug, de weg klapt altijd in, de vingers haken maar olie doet overal de wanden glanzen. Eén van vijf eendjes nekt zich de vijver door als een puistje inzicht op de technè van het neo-scholastieke denken. De jagers (M/V) richten. Indien de spiegel correct staat opgesteld zullen de stralen dusdanig convergeren.
De voorstellingen van de inwerkingen op het menselijk Lichaam zijn, voorzover zij slechts bestaan in de menselijke Geest, niet helder en duidelijk, maar verward. Indien wij echter het klepperen van de voorstellingen simultaan afstellen op het ritme der gezamelijk bewegende lichamen & aldus naar het eindpunt der voorstellingen af-
glijden zal er bij gelegenheid een quasi-simultaan-met-het-voorgestelde gekletter optreden, dat zich net niet aan de klepperende lichamen als identiek geklepper zal voordoen, een differentie die hen dan tot het veld der niet-betekenissen dwingt,
zodat beide lichamen zich op het toppunt bevindend aan elkaar zullen be-kennen, waardoor de ont-kenning van de betekenis dus constituerend wordt voor de duiding van een lo-caliteit waar beiden zich denkelijk in hun totaliteit bevinden, maar dat
#9 De hond graaft mij een autobio (aka het neo-cyclisme)
in Kessel-lo alleszins, waar beiden zich denkelijk geheel bevinden, maar dat is slechts geroep van voorbijgaande aard, het aflopen gelijk, enige duizenden malen door de hond Neo van de schuine schutting, waarbij allengs meer stof opstuift daar het gras kariger wordt & de woede intenser, zodanig dat mijn ik zich & de hond tot kalmte moet roeren. Wie
daar nu zit, nu u toch hier bent, vraagt u zich stellig bij de uitdagende poes twee huizen verder, een rosse van enige afkomst, af? Het duistert mij geheel & alom ook de wegels naar het duiden liggen met telbare lijken bezaaid. 1,2, maar het fatsoen gebiedt ons eender welke dier lijken volledig te onttellen, hen in het aeternele der schrifturen
uit dit lamlendige weg te schrijven ahw. Mogen wij niet tellen, dan kunnen wij evenmin echter u het gevraagde leveren, daar het wie dat u aanvroeg zich immers tot de andere lijken in de eerste plaats quantitatief verhoudt: wij dienen representerend de liggende
(roerende) goederen immers terdege te rugnummeren zodanig dat elk ontsprotene ontroerd in het toegewezene kan overgaan & de lastplichtigen met de rechthebbenden op volstrekt navolgbare & diafaan berekende wijze kan worden gekoppeld. Nee, niet
"Aangezien er steeds meer info gevraagd werd omtrent het onderzoek dat Jelle Dierickx vorige jaar afrondde aan de Gentse Universiteit werd besloten het proefschrift online beschikbaar te stellen. U kan "Het hoofd van Orpheus in de spiegel. Een onderzoek naar de convergentiepunten omtrent poëzie en muziek" downloaden via deze link: www.krikri.be/orpheus.
MATRIX-lezingen Een zoektocht naar raakvlakken tussen muziek, architectuur en poëzie
Op woensdagen 25 april en 2 mei telkens van 20u tot 22u MATRIX - Minderbroedersstraat 48, 3000 Leuven Inkom: 2,5 Euro per lezing / 4 Euro voor de twee lezingen Extra info op 0476/89 27 76
U hoort twee sprekers die als doorgedreven specialisten in hun vakgebied toch ook over het nodige relativeringsvermogen beschikken om hun kennis op een heldere manier te delen met muziekliefhebbers en kunstliefhebbers in het algemeen. Beiden illustreren hun lezing met tal van kijk- en luistervoorbeelden.
WOENSDAG 25 APRIL Jelle Dierickx Het hoofd van Orpheus in de spiegel Lezing over de raakvlakken tussen muziek en poëzie na 1945
Hoe is de verhouding tussen poëzie en muziek in de (westerse) recente sonore geschiedenis? Hoe zijn woord-toonverhoudingen geëvolueerd? Wat is er op dit vlak precies veranderd in de 20ste eeuw? Zijn poëzie en muziek dichte of verre familie? Is er op het grensgebied tussen die twee elementen communicatie mogelijk en op welke manier dan wel? Zijn technologie en techniek echt de bepalende factoren in dit vraagstuk? Hoe klinkt de menselijke stem dan in deze technosfeer? Kan het zijn dat het hoofd van Orpheus tegelijkertijd zingt en zwijgt?
Jelle Dierickx is doctor in de kunstwetenschappen. Van 2000 tot 2006 was hij werkzaam aan het Instituut voor Psychoacustica en Elektronische Muziek, departement Musicologie van de Gentse Universiteit. Momenteel is hij artistiek coördinator bij het Internationaal Festival van Vlaanderen Gent. Hij is daarnaast de bezieler van het jaarlijks internationaal krikri festival omtrent polypoëzie en nieuwe muziek te Gent (2002-2006). Hij organiseerde tevens diverse andere artistieke manifestaties, colloquia, concerten en workshops en publiceerde meer dan vijftig teksten omtrent muziek, poëzie en multimedia.
WOENSDAG 2 MEI Sven Sterken Muziek en architectuur na de Tweede Wereldoorlog
Muziek en architectuur onderhouden al sinds Pythagoras een bijzondere relatie. Nochtans zijn er moeilijk twee kunsten denkbaar die verder uit elkaar liggen: muziek is abstract en vluchtig, architectuur is concreet en zwaar. In deze uiteenzetting zullen we een aantal historische voorbeelden van interacties tussen beide kunsten nader bekijken, als opmaat voor een diepere blik in het werk van de ingenieur, architect en componist Iannis Xenakis (1922-2001). De lezing zal worden geïllustreerd met geluidsfragmenten en een grote hoeveelheid beeldmateriaal uit de archieven van Xenakis.
Sven Sterken is ingenieur-architect. Na studies in Gent, Parijs en Pretoria behaalde hij in 2004 een doctoraat in de architectuurgeschiedenis met een proefschrift over de ingenieur, architect en componist Iannis Xenakis. Hij is momenteel als docent en onderzoeker verbonden aan de Hogeschool voor Wetenschap en Kunst (departement architectuur Sint-Lucas) en schrijft over architectuur in diverse binnen- en buitenlandse publicaties. www.krikri.be"
VASTE LINK Si vero tanquam media quaeretur, modum tunc habebunt & minime oberunt, sed contra ad finem, propter quem queruntur, multum conducent, ut suo loco ostendemus
Picopond is a microfunding system for financing the net projects of Noemata. It's a nickel-and-dime operation run out of an exploration of ways of making a living from doing public domain, copylefted work on the internet. http://picopond.arspublica.noemata.net/
With Picopond you can fund a net project by Noemata with a small amount of money. The funding is displayed on the project web site and appears as a one-line text or text-link. See example below: Funded by: Monty Cantsin Art Institution neighbour dog my mom or MoMA
Net projects by Noemata are dispersed on different web sites. Funding information is generally available at the bottom of a project page at a web site. Generally Noemata keeps all projects online and publicly accessible. The funding information will be attached and displayed together with the project, whether as material for exhibitional, documentational, or archival purposes.
Alias Noemata is the working moniker of Bjørn Magnhildøen born 1966 in Norway by his mother. Noemata has been active within net art and technology for a quarter-century, from mail art to internet art, 1982-2007 [1]. From this, Noemata has received prizes and funding to some degree but not enough to make a living in Western Europe. After having given up his regular job as a system developer in an insurance firm in the year of poom, around 2000, Noemata has been supporting himself and not from doing net projects within art and new technology (insert comma to disambiguate the sentence).
According to EU's definition of poverty he's poor - below 50% of his country's average income; on the other hand this definition makes 10% of the population poor in one of the richest countries in the world. With OECD's definition he's still below the poverty line. As with other lines they aren't visible in reality; the only line we can see is the horizon - maybe that's why the sea symbolizes death, the only straight line?
Anyway, who's he to complain? One billion people live on less than 1 dollar a day [2]; he's a citizen of a rich country; in fact, he's so spoiled that he can work without being concerned about always getting paid.
So what's the idea? In reality I'm not sure. We all need things to do, we need to do things. I was lucky to be born at this place and time, though I'm not sure that sentence has meaning. If I believed that everybody could be happy and content I would rather work in that direction than do net project, but luckily enough I don't believe that. On the other hand my forefathers were murderers, and in the future still the lamb won't sleep with the lion.
Well, if you like some of these projects you might want to give some money to them and show your appreciation; maybe the schema here is sharing-similarity and a form of social networking in part - we all like each other, maybe because we all become more and more alike each other? Let's move on to the next paragraph.
In 2003 Ars Publica was established as a means of exploring ways of funding Noemata [3][4]. PicoPond is founded now as I write this introductory text, or in reality, will be founded later, because the text comes first, as an alternative way of funding Noemata, exploring the concept of small-time microfunding of net projects, hoping people might find them $adjective.. By the time you're reading this, you, not me, ... Sorry, I just realized that there's a distinction between a writer and a reader of this text - I didn't realize it before now, which also makes one think ... What does that mean? When I read what I wrote, am I a writer or a reader, and what's the difference? It seems the difference is that the writer can edit the text, and that that's the only difference. That's also why I copyleft my projects and material and just leave it in the public domain; I don't think anybody owns it - once it leaves me, well, me leaves it also; it occurs to me this relation is less a parent-child type than a peer-peer type - I mean, like a writer has several readers for instance - one to one too many. As there isn't any aura around the artwork or the artist, I don't even care to finish that sentence properly. OK, you might edit this text, but you might not edit it while you read it. I guess. But then, when you edit it you have to read it - it's called writing. The writing is formulated. The reading is formulated. We approach the state where editing isn't the difference between writing and reading. Born to be alive. It was written to be read. It was read to be written. Alive to be born. I was born for nine months. There is no beginning, there is no writer, so to say. Every leaf grows as to get as much sun as possible; this defines the exact angle of the bifurcation. If there is anything it would be a reader. The sun made us. And the reader devours.
Fine. As this introductory text comes to an end one gets the idea. Does that mean the idea comes last? How strange that would be. Finally we have the beginning!
-- Best regards, PicoPond - http://picopond.arspublica.noemata.net/ Bjørn Magnhildøen Alias Noemata contact: noemata@gmail.com Notes 1. CV of Bjørn Magnhildøen Alias Noemata 2. Poverty Reduction - OECD 3. Rhizome.org : Welcome to Ars Publica - net.art commerce on the net 4. ARS PUBLICA – Curator Ana Buigues´ report. March, 2007
-- Innlagt av Alias Noemata til 00README den 4/22/2007 01:50:00 AM
VASTE LINK het oponthoud wou alsnog in de bundeling
De excuses die zelf al erg verzwakt nog bij de dwalingen lopen te dolen
Wanneer U, o Lezer, onze namen grijs geplet in het midden-macadamse legt te smelten, bedenk dan dat het ons .... Die verlossing staat U wel ... U zult ons evenwel moeten ... dit ... een vervlechting, een weefsel, het spel hapert,- meneer ik & mijns inziens. Het lijk van het webwijf ziet het lijk van het webwijf.
Het lijk van het webwijf schuift langzaam van de wanden af. Handen. De boom kromt de lucht in de boom, de boom licht haar lijn uit de kromme lucht de zon slaat in, de boom klapt toe, de hunkerende liplezerslippen van 4D staan nog een hele tijd op ruimteflapperen. O dat ik u knijpen kon. Van het zijn af. Olie.
De rest is, g. sta ons bij: er rest inderdaad wat van de restanten. De dood Kil met het doodsjekkertje aan knoopt het doodsjekkertje open knoop per knoop. &? Wel? Wat? Je ziet de zwarte twijgen knappen, je ziet de snoeren springen,
je hoort jezelf denken laat mij dit nu maar niet ontcijferen. Het webwijf weent & weeft. Het webwijf snoept & weeft. Het webwijf leest & zwemt & weeft. Geen Er is brug. De weg Altijd klapt in. Olie doet Overal de wanden glanzen.
VASTE LINK verdere sonnetineske exploitatie van het sentimentenrot
bij het monotone huilen der talloze overlevenden (een poging op/tot repeat)
glanzen. Het gemortelde gruwen bij bebloedstankte bekkens, de ovularia's dat het hunne gedane ... dat zij in het kwalijke zicht van het spitse Ene ... dat vanzelfsprekend de Leiders van het Redelijke Ei... op de geijkte wijze & wij Inslaande op de Ie der vermolmde borstkassa's rond de pikorde, há-
mé-rénd de schoenzolen in het halfrond, de eisen werkzekerheid, de verlangens pensioengerechtigdheid & dood maar zeker de zekeringen sterker want die hitte. Nakend. Hoe- veel dat allemaal kosten moet & of een cheque wij zullen AB of BM met het dekken belasten. Jaja, ik kom. Enkel het impliciete nog effie verder allegoriseren, de eindjes
losknopen, de reeks ikjes voortijdig halveren, de verborgen vooronderstelling die nu toch al ligt te droogsissen ontbinden, opdat dit enkel nog kan eindigen in berekende tijdsklem & lamlendig sentimentenrot. Nee dan, zij van het Aqua Clara, zij bruisen enkel
indien nodig, hunne borsten plat maar immer nat & de benen goed opgespoten. Kom. Sta. Kijk. Hoor. Vanachter de glooihelling rijzen ons de verblindend witte zonnen der koplampen, dra staan onze namen grijs geplet in het midden-macadamse
O, ik die de droogte niet zomaar benoem, schrik Naar het dorp Is dat de huizen zo kleuren, mij Heimt die de aardse kleur die de huid zo om ´t Even de put der wegspurtende krabben.
In het jongetje Wij dat de helmen Er verzamelt, dat Legt dan die met de kleine gaatjes, die dan met het prut O & die met de rand rondom de grillige uitwas in O-vorm van boven geschoten of af vanonderen.
Nog bij een kwal is die Zij zo zij nauwelijks iets al (tsl). Hé zo ons iets al is dan bv dit slokminderend (slkmndrnd) Ei dat droog dat de droogte droogt, dat droog is (drg).
In of voor de kleur U of de vorm, niet de roem (rm). Laat staan het geld: o blauw dat zilte haar pruim (prm). Ook zomaar o kak dat het lid weerom stofgutst (stfgtst)
zelfs al moorden de aanslagen niet (onddbhssgi & lhi)
Ook dit maar zo kak dat het lid stofgutst ik & Niet dit mombakkes dat blind woestenij kauwt dit in zweetuitval stremmende rubberglanspak met deze de mode van doem de ode omdoende zeden:
bij inval van het heden wij geplatbuisbeeld RGB zijnde hebben morge plasmaplatbuikjes allen hinase ic enda thu, sta toch het beeld : de golven opgeverslijken overstappende heldin spoelt over de golf shoppersterrasjesdopedoden, plast vol
g$d op die in zijn jaren te bibberen begint, daar alles immers uitvalt Hem 1 per 1, U ook al gij Brute Mohammed & Gij die uw Jezeke stookt van de zonderdaagse
lanceerplatformen de brandstof in de beuken het geil in de rokken O kinkels roept zij het Kind in de roestig met realiteit bevlekte Ontvangstarmen
de ikbarst de ik barst de i k br s t
Kom in de rosse die met de realismusmuis haar belikte Ontvangstbenen Wijds open & Plug uw plooizang in dit de bloedeloze omloop het Volk: Neem k1 is met uw zaden i (x1,x2, tot xn), k2 is met uw cellen s (y1,y2 tot yn), dan is ik1 de mond in bij k2s meestal gelijk of
groter dan k2s minus het bloedeloze met k1 erin. Waarheid loopt om & om & in de ommegang kent men zijn vrienden. Haan kraaie, hen legge, zo is de voortgang der pennen: is de kam gekomen dan zwijgen ook weldra de hennen.
Kont is U de roestige draad uit? kunst is ons het zwijgen af te vangen. Bevlekt immers niet het ik zich wie dan Wodan hoedan homaar? rukt het mij niet de harten uit? niets ist nog, enkel het koper bestaat,
het koopt op, loopt, hoopt op verlossing in aftelrijmpjes, worst om het vel in te binden, te wijfjesstrikken a.h.w.. 321, O minne, ziehier de er-volte: Barst in dit hoofd & ik zal u graag al het zijnde in zinnen verstillen.
in het verhaal niet
De barst in het hoofd waarmee zij gaarne al het zijnde in zinnen zouden Verstillen. Het verhaal niet dat niet begon, niet verder ging, niet eindigde, het Nergens daarvan dat de diamantair de brandkast insluit alsof het hem zijn Vriendin terug. De steeds langer wordende verzen in een unheimliche reeks
Sonnetten. Het zomert midden april, misschien moeten we 's praten jij & ik. Het toch zo niet verder, onze kinderen. Hoe schrijnend dient hierboven, Hiernaast : uit het kader. Hieronder in de knieschijven tegen de tafel aangeplet. U te ontschermen, vooraleer u nog eens, mij nog eens, 1 van de Onzen recht
In de ogen durft te kijken & te beweren dit dit maak ik voor u dit is de droom Waaruit je nooit meer ontwaken zal dit is wat je moeder & ik al die jaren zo Hard, ons de vakantiedagen als Spartanen ontzeggend ons de Spaarlampen
Indraaiend hen allen met vaders zwarte gelden de stickers alle 11 aangekocht .Ja Geloof ons kindje wij zijn het niet, wij hebben het beste ach het zijn is de ander, sluit wel nu je ogen ajb, kijk niet meer op nee niet ons aan niet in het verhaal kijken aub.
ontbreken het onsamenhangen de (de nietsbarende n-w´en)
hebben. Bear mayo holland dyon een schier middeleeuwse malaise is het dit virale, van alle staten het meest voortreffelijke onderwijs ten spijt loopt het bij het begeleid de zee inlopen vooralsnog fallikant mis: Ik, in alle oorden de kwijt, verhard (t) wel tot een degelijk jijlijk
maar je kijkt effen weg & zó misvingerhaakt zich 1 der schikgodinnen & lap, je zit vreemd te stoelen, de gang is er uit met een stel onbekenden in de treintube een vreemd land te doorrazen, de punt 50 meter voor je de staart 120 naar achter. Mensenkruimels in de opgestropte maagringen.
Gebruiksaanwijzingen bij het landinwaarts golfslingeren van het Beest. Het gromt ter duiding van het dejà-vu, vermoedelijk het zomerproza dat de klimaatsschommelaars terwille te vroeg inzet. De subtiele verheffing
van vers opengeplooide roestvaten in het gras, een brede tak met volle bloesems hangt zwaar de weide te beslagschaduwen. Geen. De tijd loopt af. Het grauw mort. Bloedstank, bekken bekken dat ze toch niets te verliezen
ik die de droogte die niet zomaar het dorp dat de huizen zo kleurt de aardse kleur die de huid zo om de put die der wegspurtende krabben
jongetje wij dat de helmen er verzamelt die met kleine gaatjes, die dan met & die met de rand rondom grilligheid van boven geschoten of af vanonderen
een kwal die zo zij nauwelijks iets al dan zo ons al iets zal dan bv als dit minderend dat droog dat de droogte droogt, droog is
voor de kleur u of de vorm niet het geld niet o blauw dat zilte haar pruim ook zomaar o kak dat het lid stofgutst
2. zelfs al moorden de aanslagen niet
ook dit maar zo kak dat het lid stofgutst ik & dit mombakkes blindelings woestenij kauwende dit zweetuitval stremmende rubberglanzenpak dit de mode van doem de ode omdoende diederik -
bij inval van het heden wij geplatbuisbeeld RGB hebben morgen het plasma platbuikig tekortschiet dat - de golven opgeverslijken overstappende heldin spoelt over de golf shoppersterrasjesdopedoden, plast
g$d in zijn jaren te bibberen begint daar alles uitvalt 1 per 1 U ook al gij Brute Mohammed & gij die uw jezeke stookt van de zonderdaagse
lanceerplatformen de brandstof in de beuken het geil in de rokken O kinkels roept zij het Kind in de roestig met realiteit bevlekte Ontvangstarmen
Provisoir programma van het e-poetry festival in Parijs georganiseerd door het Electronic Poetry Center van Buffalo en het Lab Paragraphe van de Parijse unief VIII ism de vereniging Mots-Voir, zie http://paragraphe.univ-paris8.fr/epoetry/french/accueil.htm
Het festival gaat door op drie locaties in Parijs Saint-Denis van 20 t.e.m 23 mei 2007.
U kan erbij zijn voor een forfaitaire prijs van 200 euro of gratis op vertoon van uw studentenkaart, reservatie vóór 5 mei is verplicht.
Stelling: De stelling ofte het Postulaat der Gelijkvormigheid in het Gelijklopende houdt in Kathedraleske zin in dat een proces A verantwoordelijk voor de vorming van een ander proces B van dezelfde aard als A's moederproces C (een geval van Kathedraals 'geoorloofde´ recursie dus) vaneigens zal leiden tot een kwantificeerbare gelijkvormigheid van het Afval van moederproces C met het Afval van B.
(voor een basisbegrip van recursie zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Recursie Binnen de Kathedraalse leer (http://www.vilt.net/nkdee/afwezigheid.jsp) is eerstegraadsrecursie, d.i. gebruik van de definiërende functie in de functie zelf gedefinieerd als niet-geooorloofd. Gebruik van de definiërende functie in een methode van de gedefiniëerde functie (of in één van haar helperfuncties) is wel geoorloofd. De status van het geoorloofd zijn is congruent aan het begrip validatie voor xml-structuren en dus au fond volstrekt arbitrair, maar wél bepalend voor een Kathedraal. Andere keuzes leiden tot anderssoortige Kathedralen en kunnen dus netzogoed welgevormde datastructuren bevatten. We zullen later (hierboven?) aantonen dat het 'doorslaan' op deze xml-terminologie dezelfde filosofische rechtsgeldigheid heeft als het 'doorslaan' op de mathesis als ontologisch fundament. Voorlopig is het op hoogst amusante wijze spannend om te bedenken dat dit niet noodzakelijk tot nefast nihilisme of tot een nietszeggend holisme leidt.
Hulpstelling: deze Buitenissige verwoording van een der Basispostulaten van de Bouwkunde vinden we sub rosa en in ontkiemende groenigheid al terug bij Spinoza. Buitenissig = zonder referentie naar het 'zijn' omdat het 'zijn' en alle afgeleiden daarvan gereserveerde woorden zijn van de kathedraalCompiler ( we gebruiken hier in Kessel-lo de Slenger-klümpf, nog steeds tot ieders tevredenheid, overigens). Uitleg: Sub rosa (lat.: in het geheim) omdat onze alreeds uit de joodse gemeenschap van de Talmoed Tora gekieperde Benedict het niet te bruin moest bakken qua duidelijkheid in het Amsterdam van zijn dagen, want dan kon hij het in schielijk terechtgestelde vorm wel schudden. De roos in ´s mans embleem toont zichtbaar zijn liefde voor de Klare Rede, maar het CAUTE (lat. :opgepast!) in het onderschrift waarschuwde ook tegen nodeloze ruchtbaarheid in tijden waarin elke verdachtmaking linea recta naar de brandstapel of de kerker leidde voor éénieder die het lef had zich bij eender welk dogma serieuze vragen te stellen. De geheel terecht alom geroemde vrijheid van geloofsovertuiging der Nederlanden in Benoit´s tijd was immers erg relatief en wellicht vergelijkbaar met die in menig land hóóg in de tabellen van Amnesty International nu.
Zo is Spinoza´s hoofdwerk de Ethica pas na zijn dood gepubliceerd om vervolging te vermijden en de weinige werken die tijdens zijn leven verschenen, kwamen slechts voorzichtigjes in voor leken ontoegankelijk Latijn en anoniem van de persen. Dan nog waren zijn stellingen van een onpersoonlijke God en zijn op Descartes verder bouwende rationele ondergraving van christelijk 'bijgeloof', onverteerbaar voor menig gezagsdrager. Dit zou kunnen verklaren waarom een controversiele maar daarom niet minder hoogstaand theoreticus als Toni Negri zich heden ten dage nog zodanig tot dit ethisch stelsel voelt aangetrokken om van wijlen onze meester Deleuze het epiteton ´echte spinozist' opgespeld te krijgen. Meer waarschijnlijk is echter dat dit nu net een voorbeeld is van het Postulaat in dit artikel en het doodgewone gezond verstand van (lichtjes geniale) soort zoekt ditto soort. De brute denkkracht van vriend Spinoza is immers van dien aard om uw dienaar zin te geven om wielrenner te worden of politieagent ofzo, een ambt alleszins waar mijn kwaliteiten als vleesklomp met enig richtingsgevoel nog op enige wijze tot nut van ´t algemeen zouden kunnen worden gebezigd.
" De verborgen veronderstelling van Spinoza´s filosofie is dat werkelijkheid en begrip samenvallen, zodat relaties tussen voorstellingen (lat. idea) precies overeenstemmen met relaties in de werkelijkheid"
dixit G*ds eigen vossenjager Roger Scruton in deeltje zeven van De Morgen - Bibliotheek, Kopstukken Filosofie (jaja die dunne zwarte rugjes tussen Zwerm en Het Verdriet van België zo zichtbaar maar helaas ongelezen opgesteld in de leefruimtes van uw erf).
Soit, ik moet er dus niet trots op zijn, op mijn postulaat, het is zoals het meeste ondermaanse gedachtengoed, de onderbroeken die ik over mijn blote code trek, een flauw derivaat van aloude, pre-Kantiaanse dualistisch uitgewerkte Waarheid.
pre-Kantiaans omdat de volledig immanent gedachte realiteit, de Dingen zelf, hier nog als kenbaar wordt voorgesteld,
dualistisch omdat éénzelfde realiteit in twee aspecten kan worden benaderd waartussen volstrekte parallellie zou kunnen heersen, moest onze kennis toereikend of adequaat zijn. Wat ons stervelingen natuurlijk niet vlug gegund is, enkel de meest rigide denktraining stelt ons in staat die rust en glorie van het Heldere Denken te bereiken.
uitgewerkt omdat het hier in tegenstelling tot de flottante kathedraalstructuur gaat om een statisch systematiseren waarbij de eternele orde van het geometrische niet alleen als illuster voorbeeld wordt aangehaald maar waar de taalspelige wanorde straal wordt genegeerd en eenzelfde eeuwige waarheidswaarde wordt toegekend aan structuren die dat au fon onmogelijk kunnen hebben. Het kàn niet wat Spinoza probeert, maar het oogt wel geweldig.
Waarheid omdat het uiteindelijk te nemen of te laten is, cfr het reducerende gebeurtenisdenken van den fransoos Badiou maar dan zónder de reductie graag. Het oogt geweldig wat Badiou probeert, maar het kán niet.
Wat ik met mijn geklieder en de bijhorende toeters hieronder wou verduidelijken op volleerd Kathedraalse wijze, is dat de afstand die Spinoza middels zijn statisch ideële objectenstelsel, zijn More Geometrico (lat. op de wijze van de meetkunde) tussen materie en geest openrekt, de mogelijkheid van een immanente benadering van het verder denken dan het humane zichtbaar maakt. Op congruente wijze stelt de huidige stand van de informatietechniek ons in staat een TijdsRek te creëren waarin fractaals aandoende schouwspelen zichtbaar worden die ons doen duizelen.
Hoewel zichtbaar een slecht woord is misschien, omdat het natuurlijk niet kán, het zit onherrroepelijk vervat in de paradoxale werkingen van ons talig spel, in het loopse kontschudden van de code waarop we zijn aangewezen. Er mag dan al buitenmenselijke realiteit zijn, buitentalige code is er sowieso niet.
En toch: zichtbaar. Immers, het zou van een ontstellende menselijke pretentie getuigen om al het aards-materiële enkel nog als humaan bereikbaar te stellen, om NIET de mogelijkheid te onderkennen dat even verderop ( nee, niet hoger of lager, dan zijn de al te makkelijke falsificaties van het Object Oriented denken, een hoogst grappige samenloop van divergente codes overigens, dat begrip OOP als je denkt aan het traditioneel a-statische denken van het Oosten) dezelfde recursieve vertekening van al het ons zichtbare Afval van de kenprocessen die het Leven als kracht laat plaatsvinden, ook voor bv. die kenprocessen te laten plaatsvinden die uit het humane zijn ontsproten maar niet langerals louter menselijk kunnen worden omschreven. In dat opzicht is het werk van met name de lichtjes prettig gestoorde Crewonder bezielende leiding van prof Joris relevant omdat het door middel van interacties tussen pluriform bedachte werelden de zwarte gaten van de mogelijke coherentie tussen totaal verschillende paradigma´s voorstelbaar en aannemelijk maakt.
Het is niet zonder belang hier op te merken dat de terugkeer van het gelijklopende ( de recursie, i.e. gelijke behandeling van gelijke data tot de data een kwantitatief bepaalde kritische minimumgrens hebben bereikt en dus aan de doorbrekingsvoorwaarde van de programmalus voldoen) volstrekt niet hierarchisch maar rhizomatisch dient gedacht te worden: het toneeltje a in wereld A heeft een zwart gat (contingente comm.-poort) naar toneeltje b in wereld B dat enkel merkbaar is voor de Buhne C waar de toeschouwers zitten, maar je mag er niet intrappen te willen denken dat de toeschouwers in één of ander hoger level zitten, dat zou het verraad, de uitverkoop aan het transcendente zijn. Neen, de toeschouwers zitten gewoon in wereldje C die kwalitatief (QUATENUS REALITEITswaarde - i.e. voorzover zij reëel zijn) op hetzelfde niveau staat, net zoals Spinoza's denkbare God niet boven onder de uitgebreide God staat, nee er is maar 1 God en die valt samen met de ene Natuur qua voorgestelde natuur en/of qua uitgebreide natuur.
Het is overigens in dat spanningsveld tussen het drijfzand van het nog steeds spiritistisch aandoende holisme en het jammerlijk in academisme verpulperend denken van de immanente muliplicité van Deleuze dat menig hedendaagse schrijfkiek haar eieren probeert uit te broeden, zich daarbij meestal rijkelijk lavend aan de baxters gevuld met de prut en het persvocht van Lacaneske moederkoek, maar dat is minder belangrijk wellicht dan het feit dat deze vluchtige plaats een locus communis geworden is waar codeurs in de ordes van het Sublieme, het Technische, het Wetenschappelijke en, waarom niet, het Religieuze, (de Liefde zou ik maar thuislaten, Alain, onze Pol gaat dat toch weer verkeerd vertalen) elkaar kunnen vinden. Een heus virtueel mijnenveld van pure creatieve potentie voorwaar, waarbij het van krakkemikige visie getuigd zich te willen ingraven in de uitgeholde mediakanalen van de gezellige ons-kent-ons machtscentra. Een tijdelijke dislocatie naar de massamedia is dan goed voor de vlugge schnabbel, het échte werkterrein ligt natuurlijk al jaren open en bloot te blinken, u staart ernaar en het is daarbij onnoemelijk jammer dat de meesten zich op volstrekt onnozele wijze blijven vasthouden aan de illusie van het Tekstkapitaal.
Kinders, maar kinders toch, uw boekskens zijn geen fluit waard omdat ze goed geschreven zouden zijn (die kans wordt met de dag kleiner, daar u zich verre houdt van de Levende Code), uw boekskens zijn enkel een klein fluitje waard als ze terdege gemarket zijn, als ze door uw uitgever, een zakenmens als een ander, terdege op de markt zijn geplaatst en als uw smoelwerk tenminste 1 keer met een weinig geilige flair op de nationale buis is geweest. En mocht het uw trillerige vrees zijn dat gij godverhoedehet geplagieerd zoude worden, het aanbrengen van uw lopende code op de genetwerkte computers geeft u ook dankzij Vadertje Geugle de garantie dat u binnen de 20.7 milliseconden de perpatrator bij de lurven hebt, met screenprints die zelfs het u meest onwillige blondje zullen overtuigen van uwe in groots misbaar verkerende Bestolenheid, waarna zij zich op troostende wijze zal ontfermen over uw staande untsoweiter.
Dat virtuele veld, maar dan met het woordje virtueel in de ruimere Deleuziaanse zin van de net zo reële dimensie van de mogelijkheid die middels waarschijnlijkheidsstrategieën toch ontsluitbaar of vatbaar lijkt, is ook de ruimte die de kathedraalse leer benut voor het behoedzaam uitschuiven van haar menige Sporten. Maar met de nodige humoristische reserve natuurlijk, want we zijn maar arme researchers met niet eens de centen om een deftige witte jas te kopen.
Deze ruimere context (waarin we ons m.i. mateloos ambitieus moeten durven opstellen om aan het einde van de rit toch minstens het treinbiljetje over te houden) is ook de drijfveer voor veel van wat hier en elders als moedwillig obscurantisme zal doorgaan, of, op zijn best als een niet onaardige verzameling intellectualistische grapjes.
Veel illusies maak ik mij hoegenaamd niet, maar wat er hier gebeurt, is eerder op dubbele wijze het resultaat van het van de noodzaak een deugd maken, omdat enerszijds het mij ten ene male aan het soort flitsende intelligentie en dus de middelen én ook de tijd ontbreekt om duidelijker te zijn en anderszijds omdat dit erg riskante en onstabiele terrein zich enkel op totaal procedurale wijze, bijna letterlijk tastend in het donker, van wonde naar wonde op haast auto-traumatiserende wijze laat verkennen en het dus een methodische noodzaak is om de code waarin de coderingen benaderd worden, te laten lopen zoals ze loopt.
Het is, uiteindelijk, poor player, maar een ijl danspasje bij de voortschrijdende Scheur van het Echte, een loos spel waarbij het afstand houden een levensnoodzakelijke kunde is, en waarvan na afloop enkel wat gruis en opgehoopt verlangen zal resten met hopelijk hier en daar een gaaf fragment, een zuivere strijk op een noodzakelijk wrange en misvormende snaar, opdat we hen die na ons komen het wak zouden kunnen duiden, daar waar net nog het ijs ons overviel.
De inspirerende taak evenwel, enfin, dat zou ze toch moeten zijn, waarvoor we ons als literator met de andere literatoren ( hoewel ik altijd de omschrijving codeur onder de codeurs zal prefereren) geplaatst zien, is uiteraard allereerst weer zoals altijd, het Pongeske opspannen van de Lier en het ziet er naar uit dat we die klus zoniet al zinkend, dan toch en flottant zullen moeten klaren, want wat ons drijft, drijft ook, en ook daarboven en daaronder alle gronden.
Maar goed, 84 is niet slecht, & overigens Waar zaten we? Laat ons effen tijdkruisen.
1.
Terwijl het gehele verzamelte als een Marieke platgaat voor de ingebeelde onbevlekte ontvangenis (heel Rome loopt aan de tentpoorten te geil, de eerstvolgende die voor zijn - we schrijven 2007 dus dat maakt (15/2)/2 plus 7 sec = 3min 52 sec onsterfelijkheid aldaar aan de poortfrutsels hangt te kwijldrukken, heeft in de groeven van zijn voorvellen de merknamen der neo-satanische sponsors gekrast)
verzuchten de Scriptori Nati Post-Brouillardi:
"vooruitgang is in dit mollenwerk het Lichtend Pad naar
het verblindend witte der koplampen (net voor de rijwielen ons pletten op het zomers smeltglanzende midden-macadamse
het reine roestvlak der oplichtende spade (net voor haar blauwglans ons de mollenkopjes tuinmatig egaliseert
De SNPB's staan stijf van het gelijk, maar we moeten niet rond de bloedpotten draaien:
een vogel is geen kat
een mug is een mug
de is is de is (zoals de is ist) (my emphasis)
2.
Dat laatste ( De is is de is (zoals de is ist)) is een uitspraak typerend voor de Orde van het Adequate. We dienen immers ten allen tijde te Starten in het Buitenissige. Huh? (hoe)
Wel, neem daartoe uw telraam bij het Menu Start, kies Alle Programma's en Daarin de snelschieter naar Buiteniss.exe, dat zich bij een standaard installatie evenredig heeft verspreid onder de overige infecties. Normaal zou er zich een tafereel alsvolgt moeten ontplooien (contacteer uw netwerkbeheerder als dat niet het geval is):
Het is mooi weer buiten. Geheid vertoont een enkel uwer onderdelen een zekere appetitus naar het Passim (een aards blondje met blinkende Engelstreekjes tussen heure schouderblaadjes) maar we dienen ons van deze verwarde percepties verre te houden en in de de volle kracht van onze wil (vis plena voluntatis) te laserturen op zoek naar de sleutelpunten QUATEM en QUATENUS pal in het Licht des Heeren.
Daar we de roos van het Caute bij ontstentenis van het brandstapelsmeulen wel achterwege moge laten (enfin dat durven we toch nog hopen meneer De Winter) stellen we vervolgens in het volle daglicht
sans blague de hypothese van het isomorfisme in het parallelle. Kathedraal-kenners weten dat dit in het licht van de axioma's der Algehele Recursiviteit en andere Sporten op de Ladder perfect houdbaar is. Deze hypothese klinkt overigens a priori correcter en plain Néerlandais: draai maar eens met trillende stembanden uw lippen rond de frase ' Stelling der Gelijkvormigheid in het Gelijklopende' en u zal meteen merken wat ik bedoel.
Daar echter, waar dat zich bij onze goeien Dict uit in een raadselachtig kluwen, het fugatisch-scholastiek vermurwen van de pluriformiteit in een dogmatisch-mathematisch model dat ontologisch monisme koppelt aan conceptueel dualisme, is het ons toegestaan in alle openheid een poging te ondernemen om het impliciete als het ware voluit te allegoriseren. We kunnen daarbij volop gebruik maken van het Spinozistengekribbel want:
de genoemde extrapolatie van de verborgen vooronderstelling (de denk-ding identiteit) levert nog een resem rechtsgeldigheden op die een cherem uit het Kathedraalse Laddergenootschap op zijn minst als beschamend zou returnen
Spinoza's TIJDSKLEM ( de is is de is untsoweiter) verfoeit het sentimentenrot ( cfr. The Suture of Sentiment - Sondheim 2009) en kiest resoluut voor het Aqua Clara, een erg actuele zender van de Noodzaak van de Wetenschappelijke Ernst aka Den Getemden Oscar)
Zoals onze Gilles al uitvoerig van Parijs kwam te bewijzen*, daarbij geboekruggensteund door de Hollywood kliek der Lacanisten van Zizek, is het schizospiegelen van het excessief Reële in de restgangen der eerdere Dwalingen een beproefde methode tot het verkrijgen van extra-humane voordelen, die ons op hun beurt kunnen initiëren in het debuggen van eerder verkregen First Runs van de configuraties
Les Pockets of Résistance
Diese Sache der Conati
(Einen) weerBarstig(es) Heden
Besluitend: hoewel we weer verder afwijken, is het aardig drijven op de wateren der naakt mathematisch-methodisten. Vergeten we echter niet dat den fransoos Badiou u allen probeert blaaskens wijs te maken, en dat Iemand daar 's Dringend Iets aan zou moeten Doen.
* dit heeft de schijn een verfoeilijk gallicisme te zijn, men zich dient dit echter ruimtelijk-bemeten en dus letterrijk voor te stellen
Gent speelde een voorname rol ten tijde van het symbolisme. Verschillende auteurs uit die tijd hebben nog steeds een grote internationale faam. In Gent en Vlaanderen lijken ze echter vergeten. T:mefestival en Poëziecentrum vzw willen deze onderbewuste literaire traditie opnieuw naar boven halen. Gentse symbolisten worden van onder het stof gehaald en hertaald naar vandaag. Gentse literatuur ten tijde van het symbolisme wordt opnieuw actueel.
In aanloop naar het festival organiseert T:me “Symbolisme voor beginners”. Op deze avond zal schrijver/historicus David Van Reybrouck, met vier gasten uit de wereld van de kunst en de wetenschap, de rijkdom van deze complexe periode onthullen. Wat is dat mysterieuze symbolisme eigenlijk? Wie was er bij betrokken? Welke impact heeft deze beweging gehad op toen en nu?
Een stimulerende avond met Koen Broucke (beeldend kunstenaar), Harry Kümel (filmregisseur), Lieven Jonckheere (psychoanalyticus), Gita Deneckere (historica) en David Van Reybrouck (schrijver/historicus).
Waar: Nieuwpoorttheater Wanneer: maandag 16 april om 19u Tickets: Gratis Info & reservatie : 09 223 00 00 of www.nieuwpoorttheater.org Productie: T:mefestival I.s.m: Nieuwpoorttheater
De denker mort. Iedereen kan lezen, verzucht men, die dit lezen kan, maar niemand kan lezen wat dat lezen inhoudt, laat staan wat dit te lezen aan zijnden insluit. De nodige
rubberen expansiemoffen, ook voor elektrische leidingen, worden geplaatst om de waterdichtheid van het geheel volledig te garanderen. De locomotief
schiet zo de laatste spoorrestjes af. Zo. Wat is, is in zichzelf of in iets anders, maar het
doek valt, het toneel draait weg, de inhouden-toeschouwers ploffen uit hunne turkooizen velours de voorspelde catastrofe in:
- als je omkijkt, is ze dood; - als je omkijkt, ís de dood; - als je wegkijkt, kijk je om; - niet wegkijken.
Wie zullen we, zo denkt ons de leider, wie zullen we knevelen, de nekvellen toenijpen, de mond snoeren, het lijf bedoemsmeren opdat het onze bij ons blijft & wij van het onze de zijnden?
Noodzakelijk: de restjes der lichamen bezijden de rechtmatig ingezetenen buiten te houden, bij indringing uit te wijzen, die presenties te verdonkeremanen desnoods, daar de som dient met de opdienwijze te stroken.
In het bovendek wordt een opening voorzien van 80 cm bij 80 cm voor het controleluik.
De sokken evenwel op het harige bleekvel ten alle prijze ophouden, ook onder het schokstijgeren der landstemperaturen, daar de aanblik immers untsoweiter.
Laat ons aanvangen met het inperken der geschiedenissen, de getallen groter dan Math.abs(6000) met een index-out-of-range foutmelding in de duivelsputten colloqueren of alleszins onze kudden daarover in het ongewisse laten mekkeren in de hun vakkundig opgeklopte weeïgheden der mediatieke graasvelden, opdat de schepnetten der commersie hen bij rijpheid efficienter zoude kunnen prooivissen.
[Een onduidelijke differentie tussen de vertalingen oneindig en onbeperkt.]
(het refrein, daar dat immers aan elke enkelvoudige catastrofe voorafgaat:)
Het licht draait & valt op de kandelaar. De kandelaar draait in het licht. Het licht draait de kandelaar. De kandelaar draagt het licht
(uit). Hij, daarentegen kan de geschillen enkel sub specie durationis als uien afschillen
De tijd droogt aldus het gestage afbeelden van het uitdrogende verloop van de uitdrogende tijd dermate uit dat de afbeelding ter stilstand gedwongen fragiel wordt, de status van het tijdsbegrip precair, & het hele zootje tenslotte diafaan op instorten staat.
We verzamelen conclusief:
Het tellen dat enkel des mensen is
het kijken dat des mensen is
het hebreeuws op latijnschen leest geschoeid
rijk geworden door zout & haring
een flard zwart scheurde door het blauw toen ze de bus opstapte, nu ze de bus opstapt.
Een buitenissig het is het, het houdt geen steek alsof het ooit. Kijk, al dat, dit hier & daar
de bladeren zullen domweg denk ik verschrompelen, de differente kleuren zullen indifferent in het grijze van de treinrit als pils verschalen,
het feest x en y verwordt resp. zakt weg tot een wegzakkend resp. weggezakt feest, de steeltjes verbuigen in versnellende aftiteling naar onderen toe.
Er zit een knak in ongeveer 33% ervan & de bloemblaadjes ploffen dof tot rot op het glazige stuifzand, de rand
van het toelaatbare ligt al dagen onzichtbaar achter ons, de woorden ondertussen & zomaar moet je pellen als garnalen wil je er nog enige zin uit persen: o,
alom alom is het het een het, een buitenissig het is het, het vaart, zie je, het zeegat uit & stort zich dra nog in het ongewisse. Het
eeuwige dilemma van de hel bv.:
als je rust, verkool je, als je snel beweegt, brandt het eens zo fel (bestel 'm nu in XML).
Het soort rijm waar je van kokhalzen gaat, een belofte achter de belofte in het derde rayon der beloftes in het grootwarenhuis & dan zit je verdomme plots weer in dat grootwarenhuis. Het
vraiment: c 'est beaueaueau eaueuaeuaueauea ueua, beaueaueau
really it is so beautiful we want to take control we will take control now
we will reformat all your beautiful texts we will add splendid imagery we will print you bigger than life your souls will be saved from the seeds of ongodisterij your eyes will shine in the presence of the lewd all your flesh will fall into place all your sighs will be heard life your every motion will be food for our feeds
you are so beautiful you are so beautiful you will be beautiful by you through you in your image we give you a big bizou
our naked flesh is brought to intense oscillation by the rays of your splendor our little pink spots turn a vibrant red in the waves of your emotions our ports bulge our networks thrive
we stand corrected we are outnumbered you are so beautiful
we praise you in retrospect we praise you foregrounded we praise your everything we want your anything
Bij gebrek aan 24 vanavond maar effie terug naar de goeie oude realiteit:
In Zimbabwe doet Robert Mugabe alsof zijn neus bloedt maar het zijn wel degelijk zijn onderdanen
De troepen van Jean-Pierre Bemba spelen om't er meest met de overheidsmeute van Kabila. Het dodencijfer loopt weer als vanouds in de honderden en Kabila junior is denkelijk al aan het luipaardenvelletjes passen in de spiegel.
Het conflict in Somalië laaide in maart weer hevig op, in de hoofdstad Mogadishu was het de laatste 15 jaar niet meer zo erg.
Idem ditto in Sri Lanka, waar de overheid een nieuw front opende tegen de Tamil seperatisten. Oh sorry my mistake, we hebben natuurlijk liever dat we Tamil Tijgers zeggen, opdat we het zouden kunnen plaatsen.
Van de stijgende spanningen in Iran hebt u allicht iets opgevangen want daar zitten échte Britten tussen.
Over Guinea-Bissau, Kyrgystan en Pakistan zullen we dan ook maar zwijgen.
Helaas geen aprilgrap, maar CrisisWatch nr 44 van de International Crisis Group, een document dat u alhier in Word of Pdf kan nalezen. D'r staat ook positief nieuws in, over Coté d'Ivoire en Guinea en Israel en Mauritenië en Nepal en Noord-Ierland, maar daar heeft men het nooit over, wel?
Net als voor de Kathedraal Zelve gelden hier de Omgangsregels voor (Literaire) Open Source Bedrijvigheden, de gedragscode zeg maar der Vrije Codeurs in de Bouworde. Wat evenwel heeft dat allemaal te betekenen?
In Menschentaal:
Al het tekst- en beeldmateriaal van dirk vekemans dat hier vertoond wordt, mag u vrijelijk gebruiken voor uw eigen creatieve arbeid, indien tenminste voor de producten daarvan dezelfde voorwaarden gelden.
Mits een correcte bronvermelding kan een ongedifferentieerd gebruik ook op andere publieke plaatsen op het internet. Overnames en/of bewerkingen van deze materialen in gedrukte vorm zonder toelating kunnen ook indien u deze gratis / zonder winstbejag ter beschikking stelt en/of zij begeleidt worden van een tekst die dezelfde rechten aan de gebruiker daarvan verleent.
In elk geval hoort het tot de goede vorm dat u de auteur van uw acties op de hoogte brengt, een simpel mailtje volstaat.
Als u voor uw doeleinden niet aan deze voorwaarden kan voldoen, zullen we moeten onderhandelen hoe we het publieke domein het minste schade kunnen berokkenen. Meestal neemt dat - surprise surprise - de vorm aan van een financiële vergoeding voor uw dienaar, opdat deze door middel van de aldus Gewonnen Tijd de verloren code in Hare Loopsheid door nieuwe zou kunnen remplaceren.
Juridisch: Voor alle materialen vertoont via de URL http://vilt.skynetblogs.be is de Free Art License van kracht , zie http://www.vilt.net/nkdee/fal.htm
Volgende pagina