VASTE LINK Papiamentu poëzie als onderzoeksbron (Meander)
KITLV-Uitgeverij De kleur van mijn eiland Ideologie en schrijven in het Papiamentu sinds 1863 Caribbean Series 25
Deel I: Geschiedschrijving, door Aart G. Broek; ISBN 90 67 18 266 4 Deel II: Anthologie, Aart G. Broek, Sidney M. Joubert en Lucille Berry-Haseth (red.); ISBN 90 6718 275 3
Prijs per set: € 49,50
Op de drie Nederlands-Caraïbische eilanden, Aruba, Bonaire en Curaçao, wordt een eigen creoolse taal gesproken, het Papiamentu (of Papiamento). Sinds de jaren rond de afschaffing van de slavernij, in 1863, worden ook de eerste teksten in deze taal gepubliceerd. Daartoe behoren verhalen, romans, gedichten, essays, pamfletten, liederen, dialogen en toneelteksten, die met weidse uitleg als ‘literatuur’ werden of worden aangeduid. Hierin staat centraal hoe de bewoners van de eilanden naar zichzelf, elkaar, hun belaste verleden en naar buitenstaanders uit de westerse wereld keken en kijken. Deze teksten zijn daarmee een weerspiegeling van de sentimenten en ideologieën in de eilandsamenlevingen van Aruba, Bonaire en Curaçao.
De aanvankelijke waardering voor de westerse, blanke beschaving verandert langzaam in scherpe kritiek op en verzet tegen de invloed van die wereld op de eilanden. De etnische lading hiervan heeft de laatste honderd jaar naar binnen en buiten tot heftige tegenstellingen geleid. In deze conflicten hebben Nederland en het Nederlands een wisselende rol gespeeld.
Deze geschiedschrijving en de anthologie tonen beide ruimschoots al deze ontwikkelingen, vooral ook door de ruime keuze uit teksten van Pierre Lauffer, Elis Juliana, Nydia Ecury, Cola Debrot, Henry Habibe, Carel de Haseth, May Henriquez, Frank Martinus Arion, Luis H. Daal, Ernesto Rosenstand, Jules de Palm en Tip Marugg. Hiermee wordt voor het eerst deze gedachtewereld toegankelijk gemaakt voor een Nederlands publiek.
Al deze auteurs kijken heel verschillend naar hun eiland, maar allen hebben een uitgesproken beeld van, in overdrachtelijke zin, ‘de kleur van mijn eiland’. Deze twee boeken bieden daarom een bijzonder, veelkleurig schouwspel van drie Caraïbische eilanden.
Verkrijgbaar in de boekhandel en bij: KITLV Uitgeverij, Postbus 9515, 2300 RA Leiden, Tel. 071-5272372/ Fax 071-5272638/E-mail: kitlvpress@kitlv.nl www.kitlv.nl
'Dynamisch' Droste-effect met mondriësk opgevulde gulden snee over het internet.
Een filmpje met een afwisseling van kleurige vierkantjes (telkens 5 frames achtereenvolgens rood-geel-blauw-rood-zwart-wit) laadt zichzelf op, de nieuw geladen kopie krijgt schaal (1+Math.sqrt(5))/2 van de vorige . Als die er nog naast kan, gaat ie ernaast, anders eronder.
Klik op het filmpje voor een browserschermvullende versie. Nee, uw poeter gaat niet ontploffen dan.
Bon, nu hebben we toch al een schone proefopstelling.
Met Hillenius in zee: Tijs Goldschmidt over zichzelf en over het plezier van Dick Hillenius, dat je deels zelf kan ervaren aan de hand van een fragmentje waarin Dick met pretoogjes een duik neemt.
'laat de boel instorten lieve dame sla weg die vingerwijzing van bederf'
D. Hillenius (1927-1987), "Zo aardig in Babel"
Bv. het grote beweeg van golven. Het bekende te leeg van monden. De vrijspraak. De harteloze. Het zij. Het aanspoelsel in onverschil (koud). De openzakkende verwonderingsbuiken (kil).
Haar/zijn zilte raadselachtigheden. Afkeer die zo de bedrading inritselt. Mensensmaad. De man: neergeschreven glanst het matte pennen plomp in de was van het hernemen
der lit (de lit de lit de lit) tekens de flarden rottend scheurgaren van eertijdse daden. Bij het kabbelen van de oplossing, het slakke
proefbuisjesklotsen, verheft zich in droesem van diamant met brak water de gewenste restwaarde (oppervlaktespanning). Nul. Nu
zou het komen moeten..
---------------------------
"Elke keer als iemand iets moois vindt in een werk van Cage, is dat voor hem een ernstige reden om het te schrappen en het de volgende keer anders te doen. Het constant opheffen van communicatie, misschien door het biologisch inzicht dat communicatie vroeg of laat leidt tot symbiose, gewenning, kolonievorming, samenhang, opgeven van de individualiteit."
"ik houd steeds meer van vogels bij het ouder worden niet vogels op een tak kraaloogjes, gesnater maar vluchten vogels in het voorjaar in de herfst boven de stad 's nachts het geluid van ganzen of van onwaarschijnlijke toendravogels een groot bewegen als van zee maar dan van leven"
------------------------------
twee fragmentjes uit "Elementen", D. Hillenius, Verzamelde gedichten, van Oorschot A'dam 1991, ISBN 9789028207332 p.139-143
Hij was een beetje een mauve, deze allerbeminnelijkste prequel tot onze kleine Grote Uwe en zijn Gilamonster, blijkbaar. Ik kende zijn werk nog niet. Effie bladeren daarin nog:
De schreeuw van pauwen breekt de vangende wanden van de nacht open tot ruimten van onontgonnen angsten en verrukking
(ibid. p. 146)
-------------------------------------
Padden zijn de tanden van de tijd zwarte tranen van stenen nachtogen op zachte voeten wakken in het marmer van de nacht een pad is voor de aarde wat een blad is voor de plant een ademhand
(ibid p.89)
---------------------------------------
Van wanneer is dit? 70? 80? Het mócht waarschijnlijk niet zo, toen. Maar dat amateurisme is blijkbaar heel erg verraderlijk. Hij slingert er gewoon een kwartslag of drie bij, tot de metaforen op de metaforen de kale plekken rot van de aloude betekenissen blootkletsen.
Wat zou het aardig zijn de maan te baden in de zee haar onbekende zijde te omhelzen met mijn golven
(ibid p. 207)
--------------------------------------------
Soms is het dan bijna in niets te onderscheiden van het soort burgerlijk-bevestigende 'raak' geobserveerde mooischrijverij waar half Holland zich al te graag de zappende elleboog voor uit de drassige kom liet / laat schieten, het gekende jonge-sla-syndroom dat op een zeker moment dan maar neo-realisme is gaan heten, een soort vervuilde kuisheidsgrachtengordelderivaat waarvan de bezinksels zich blijkbaar als zware metalen in de literaire spijsverteringstelsels hebben vastgezet.
Bijna, want Hillenius redt zich door de scope van de biologie een wetenschapsland waar de richtingwijzers net zo goed als elders wel eens op modieuze wijze aan het tollen slaan, maar die reikwijdte, tja, dat gaat toch wel een ietsje verder:
klaproosjes pas in bloei zo intens rood dat de kleur vloeibaar lijjkt niet houdbaar binnen bloemvormen zoals geluksgevoel uitbarstend soms buiten mogelijkheden
(ibid p.203)
-----------------------------------------------
Die mogelijkheden, nee, hij heeft het daar echt niet alleen over of er nog kans is op een gezonde wielrennerij, of dat het ikje nog kan gaan vogeltjesdansen of godskinderig fluo-neuzelen met de geliefde. De verletterde taaldwang draait mee op de mathematische mallemolens die ook de wetenschap aandrijven. De beweging in de ene soort code herhaalt zich met een voorzichtig behoud van de verhoudingen in de andere. Een soort gedruppel lees ik daar, waar we (nu &) straks de stortbui van (gaan) hebben. Vooralsnog lijken de eerste splashes daarvan nog in mul & uitzonderlijk daartoe verdroogd noordzeestrandenzand te ploffen.
D. Hillenius speelt ook verstoppertje in die tekstjes. Now you see me now you don't. Zoals sommige bloedmooie vrouwen, die als je één keer kijkt helemaal niks van hun betovering meer lijken te hebben & dan de andere keer weer alles op dusdanig overrompelende wijze etaleren, dat je het nut en de wenselijkheid van het kijken ernaar zelf moet gaan betwijfelen.
Zo golft het nu ook voor mij door die weinige lettertjes van Hillenius, soms lees je iets & dat draait dan je het licht bijna uit, en dan staat er weer een hoop banaliteiten te ploink-ploinken.
Maar hij komt terug, die Dick, altijd:
elk ding is de som van zijn antwoorden lost het op in water? als het kookt? in welk zuur wordt het helder? brandt het? als je weg bent als je weken weg bent als ik je dan zie wie zal ik zijn?
het belang van de kunsten op de lijven te blokletteren
geblokletterd? ik? de vette vakjeskast uit, in de regel, ik? het is het leven zelf dat hier versleuteld ligt, haar adem met de m van maak mij aan de made versproken, het zweet in de zitjes van haar kleren aan kleren uit, de strakke meet
bij het af & uit het zevende lijfje in het haar gegoten dat klit.
ze snikt wit de schuimvlokjes lilla di umbria
in de fataal op/af lopende woordenstroom het gutst lichamen op de buigende loopplank richting gibsonesk verideologiseerde monsteroorden - o allah, het ontvangstgevang herbergt de mogelijkheden aller zenders, de tourniquetten rond de godsdienstellebogen vergroezelen dus de kale beer bibbert zich met enige aandrang tot Helena
(het griekse slonsje befaamd met de scherpe neus, de marlboro raspstem, het haar geblondeerd schuddebollend als een geinverteerde glanskop, para palustris:
het wachten is nog op het ongedwongen borstzwellen, maar ze kwettert al (in het grieks): het leven is het leven is het leven wel dus wat er in uw koker leven, zeven & negen zegt & ik & hoe dit ik
...
ach hereme, reik mij de houtzaag opdat ik mij de maat neem, het middel met de illusie van orde netjes benaadteken & langzaam op de tonen van hoe zal ik kermen vandaag [fameus formamateur belge] doorzaag
maar nee
hoor,
eindigen doet het niet meer: zo stond het vanochtend al letterlijk in de vleermuislederen ochtendkrant geblokletterd, niet? Ik
Blogger's spam-prevention robots have detected that your blog has characteristics of a spam blog. (What's a spam blog?) Since you're an actual person reading this, your blog is probably not a spam blog. Automated spam detection is inherently fuzzy, and we sincerely apologize for this false positive.
We received your unlock request on July 24, 2007. On behalf of the robots, we apologize for locking your non-spam blog. Please be patient while we take a look at your blog and verify that it is not spam.
Find out more about how Blogger is fighting spam blogs.
(berichtje van Google's Blogger soft op de admin van de wordjam-blog van uw dienaar met Clifford Duffy. Ik ben vrees ik weer een ietsiepietsie te explicit geweest, en voor zo'n fuzzy da Fonz anti-spam ding is er altijd vuur waar het zwarte lijstjeswoorden regent. Het percentage human-processing om het internet draaiende te houden neemt ondertussen onrustwekkende vormen aan. Sh**, 'onrustwekkend'staat ook op de lijst.
update: de tijdsknikkerige verlossing / salvation in the nick of Time
From: Blogger Help [support@blogger.com] Sent: woensdag 25 juli 2007 20:28 To: dv.vilt@gmail.com {U 942470172098 B 37844734} Subject: Re: [#178205345] Blogger Beta non-spam review and verification request: http://mutualmachinebookblogspotcom.blogspot.com/
Hello,
Your blog has been reviewed, verified, and cleared for regular use so that it will no longer appear as potential spam. If you sign out of Blogger and sign back in again, you should be able to post as normal. Thanks for your patience, and we apologize for any inconvenience this has caused.
Terwijl het Wij Zijn van de hedendaagsche Kunst op Stille Tournee trekt door het Leuvense, bereiken ons uit het verre Kassel, (mijn liefste zegt dat dat wel héél ver is, bijna 1 dag rijden) onheilspellende berichten. Op de alweer 12de editie van de daar gehouden kunstenfoor zou de Ware Liefhebber er voor spek en bonen bijlopen, want het Gedoe lijkt op een Supermarkt met Ranzige, overjaarse dan wel Aldiëske producten. Eerder dit jaar bleek al dat Aldi en de Hedendaagse Kunst de voordehandliggende merge enkel met Zandstralen in de Geile blik van de uitgehongerde Media de kop kon indrukken. Voor die Kasselse zwammen zou ik volgaarne citeren uit mijn daarmede rijkelijk gevulde mailbox, maar het Onderscheidt tussen Ware Spam en het Echte KunstBericht is weer effen zoek.
Als iemand dat ziet (het Onderscheidt beweegt zich als een wrieêd giletterig Tweesnijdend Mes maar kwispeltstaart ook in zwermen Kwetterende Medaillonnekens van Lourdes <..<..<.<..<<< ) stuur mij dan efkens een mailtje met 'treat your girlfriend better' of 'teen age wets' in de subjectline en de gps co-ordinaten in heur body.
Silent revolutions: de recensie
Het regent weer. Een muur Burda. Zij had een rok met bloemen aan.
Swennen duwt zijn kopjesplat de grijze repen in. De tong splijt
van onderuit: splut in het wit. SS Sp spi spiraal. Het regent weer. Zij had
een rok met bloemen ahaangedaan. De komma's kijken neuzen aan komma's
in het halfrond aan het halfrond. Kijk. Kijk. Ik was al lang weer onderzee, ja,
onderzee gegaan. Zij had een rok met bloemen aan. Het regent weer.
Het Droste-experimentje dat hier effie stond is afgevoerd naar http://www.vilt.net/nkdee/trottienet.html, omdat het toch wel een recente poeter met véél geheugen nodig heeft. Gebruikers die dat hebben kunnen alsnog met een open neus voor de toekomst (en brandluchtjes) daar gaan snuiven.
Ik kan het blijkbaar toch niet laten, dat vooruitlopen op de Zaken.
Ok was toevallig wat aan het spelen met KANDID een stukje generatief imaging software dat zowel op Linux als op windows draait, Mac dat weet ik niet, zijn dat ook computers? - kandid is gratis ende Open Source, dus voor niks, zoals in "je hoeft er niet voor te betalen".
Ik gebruikte ook zo goed als noodgedwongen het nieuwe om de vijf minuten crashende Adobe Photoshop CS3 Extended van 1300 euro (way to go ulieden monopolisten up there), het wachten op een update met bugfixes duurt nu wel erg lang. Adobe soft kan ik niet aanraden voor mensen die dat niet echt nodig hebben, sinds dat bedrijf gemerged is met Macromedia gaat het van kwaad naar erger met al die prullen.
In de nieuwe photoshop versie overigens, nu ik daar toch over aan het zeuren ben, nada noppes generatieve filters, men moet daar de hedendaagse wiskunde nog uitvinden blijkbaar, ofwel gaan ze Wolfram Inc. ook opkopen, dat zou nog zo slecht niet zijn. l'Adoebe Wolframsteinia, ze black bootz of da pixelshuvva's, Design mit ReichWeidte...
Mark van Tongele Met de plezierboot mee. Bindwijze: Paperback Pagina's: 48 Taal: Nederlands Uitgever : Atlas Prijs: € 16,50 ISBN: 9789045000268 Verschenen: Mei 2007
Het deskundig recenseren zoals Paul dat kan is mij niet gegund, maar zoals alle goede poëzie nodigen de afgeleverde Tongeldozen uit tot mengsels van bevlogen en glad op hun smoelwerk landende verhaspelingen.
Het verantwoord of onverantwoord verhaspelen of verschrijven van goede poëzie is een implicieterd in het duizendkoppig lyrisch monster dat door de talloze auteursbreinen wavet. Je moet dat schrijfmonstertje maar beschouwen als een virtuele levensvorm die drijft op en zich voedt met de energieën die in de lopende code bewegen, een beetje zoals je modewoorden kan gaan beschouwen als een soort actieve memes die door de gebruiksmachines van alle taalgebruikers beweegt.
Bij het schrijven schrijf je dan ook nooit in het luchtledige, de code is altijd al deels gevormd, je voelt mengsels en verbasteringen daarvan op soms prikkelend-pijnlijke wijze door je schrijfletsels waren, kloppen tegen eerdere schrijfwondjes, bruisen in de zeeén van de eigen betekeniskolkhouders. Nu, euh, ja, zoiets dus.
Anyway, originaliteit is op die wijze zelfs helemaal niet na te streven. Maar terwijl je kan argumenteren dat dichters enkel voor andere dichters schrijven is het ook zo dat goede dichters andere dichters naar de schrijftafel drijven. Als je die dingen van van Tongelen leest, móet je gewoon beginnen schrijven, en zijn van het taalplezier bol staande creaties willen bijna dat je die impliciete lelijkerd van hierboven effie op expliciete wijze door die code haalt. Met plagiëren heeft dat überhaupt niks te maken, hoewel sommige neoïsten een soortgelijke redenering ooit aanhaalden om hun subversieve technieken nóg subversiever te maken (intellectueel zand in de ogen van sowieso al slapende intellectuelen).
Interface van het gratis te downloaden programma kandid hier uitgerust met een eveneens vrij beschikbare FLAM recursieve render-engine zie http://flam3.com/ Zo'n externe renderer heb je enkel nodig voor sommige fractalenpopulaties.
Integendeel, het getuigt van een diepgaand respect voor de autonome gang van de Dichterlijke Code om die dáár verder te zetten, waar ze het ene dichtersbrein als output heeft verlaten, om er a.h.w. de slurf van je eigen tekstverwerker quasi onmiddellijk op te willen monteren en des dichters pruttelbrei er na wat gepriegel met de aansluitmoffen, zonder je al te fel zorgen te maken omtrent tekstdichtheid van de testopstelling, erdoor te jagen.
Iedereen die dat op die manier doet, heeft aantoonbaar weet van het uiteindelijke nivellerende effect van de literatuur, inz. de lyriek, op het dichterlijke ego: we wórden gebruikt, grotendeels, de lyriek stroomt ons dóór en we zijn er procentueel meer deelgenoot aan dan schepper ervan. Een koe met groot waarheidsgehalte overigens, die ook door de velden der flarfisten waart & graast, want het verschil van het Google apparaat met andere tekstverwerkers is, maar het merkbare onverschil zet tezelfdertijd het zijn zelf wel in de ontologische waaiMaarWeg-velden.
Daar dan wedstrijdjes gaan rond houden, rond dat stekkebenerige stokje IK van de dichter bedoel ik, zo vrees ik toch een beetje voor de slamwinnaars onder de (would be) dichtertjes, is, euh, klinkklare puberale, maar commercieel aantrekkelijke, i.c. bierworstenverkoop-bevorderende nonsens.
Niet dat ik uberhaupt iets tegen slammers heb, ik vind datcreatief af en toe hoogstaande (nou) bezigheden die eerder de (parodie van) de dichter (het geheel van de sputterende machine) als input hebben dan dat zij zelf tekstverwe(r)kkers zijn. Ze zitten een kringetje of twee hogerop in de afwikkeling en beinvloeden wat voor mij het Ware Werk is op secundaire manier zoals bv een popconcert dat kan. ZNaar gewoonte ben ik mij dus weerom pijnlijk bewust van de precaire positie van dat ikje van me
Terug naar de lyriek: hoe gaat dat dan in zijn werk, dat verhaspelen? Om dat te weten moet u het maar s proberen, hé, want schrijven begint en eindigt bij de dagelijkse praktijk. Ik heb u hieronder al enige voorbeeldjes van de resultaten van zo'n verhaspeloperatie willen presenteren, gedichtjes van de door mij zeer bewonderde Hüsgen, Van Bastelaere en Verhelst. Je ziet dat het echt wel een loofactie is, ondanks de slapheid der bladeren. Nu & Hier, wat in menig opzicht dezelfde plaats is, ven Tongelen dus.
Het openingsgedicht bijvoorbeeld, nádat het door de mangel ging (u zal vrees ik toch de bundel een beetje moeten kopen om te kunnen volgen en het Ware Werk te proeven):
Tegen de zeurwinden in
Haar lamlendig de doden drogen. Het in wangslak gaan.
Het boefje faalt wel dat bovendeks de maat slaat, zo verzanden de mozestenen.
Maar als de markeerman tongelende de taalwet viert & lachebekkend briest, is het rekken geblazen,
& clijsterbenen, de schuifleden openen wijds op hoge winstogen dan, weelde.
Een beetje verder staat van Tongele met een meesterlijk 'In medias res' te pronken. Aai ai, ook daar kon ik niet met mijn fikken afblijven. Mijn excuses, Heer Mark, hier kon ik niet eens het aantal verzen juist tellen:
Afbraak op het einde
Middenin het uitbloeden der verwenste keizersnede, - gulp,daar grijpt de aarde kind & grond rondom;
laat hem zonodig dolbelaarsd de parels lepelen beursgaan, de muze afbekken, de ankertouwen
doorknippen, aan rotte rafels rekken, het jutte driftig bespeeksputteren dat onze lijven beflard: fff, bon ton,
maar wielewalen willen de noten niet in droge code halen waar hun borstjes zich in wolken kunnen klaterklankbaden.
't Levend spel leest de steel niet hoe te vorken, dat laat de dode taal niet Iemand toe. Het dronken ik verdonkert
dit & heeft zinsbekoring nodig, moorddromen tegen de orde van het woord of dit of dat opdat die lichterik
die in de lenden van haar dode stilstand prikt haar wekt & kwekt & zich ópkwekend de snaren spant...
[... anything goes opdat de Nederlandse Lier weer klinken kan].
Je merkt al waar ik hier, Open Source gewijs, naartoe wil.
Maar omdat het struisvogelen nu eenmaal in is, & het algehele negeren van de realiteit bon ton, zal ik het nog maar 's expliciet zeggen ook. Aldus een kadertje met motivering van wat ik een wenselijke, maar ook onafwendbare evolutie in de letteren wil noemen. Zo'n kadertje heeft met lijstjes gemeen dat ze vlotter te negeren zijn.
Aja, eerst nog een Disclaimer, anders herkennen ze de code niet.
Disclaimer:In al uw negatie, temidden van het afschrikwekkende, met uw productessentie verslurfde voortdurende rampzalige geen tijd-hebben, o afwezige Grootheden, Gij Ondoorgrondelijke Marktbestierders, probeer wél te onthouden dat dit niet normatief maar descriptief bedoeld is, als u dat onderscheid nog kan vatten tenminste.
TE NEGEREN Kadertje
- Het schrijven, op zijn hedendaags opgevat als lopend en levend zinvol proces, heeft bij dit soort vrijblijvende uitwisseling van broncode alleen maar te winnen.
Genoemd hierboven zijn de zgn interauctoriële verhaspelingen, maar andere bekende vormen van proceduraal schrijven vind je overvloedig in weliswaar andersstalige mailgroups. Het bloggen als dagelijkse praktijk hoort daar zeker ook bij, Didi de Paris demonstreert dat bij wijle met verve, mensen als Marc Reugebrink of Philip Hoorne tonen net als Didi aan dat een combine van blogpresentie met regulier publiceren een valabele en zelfs commercieel interessante optie is. Al die vormen van proceduraal schrijven hebben gemeen dat de vorm die zij aannemen tijdelijk van aard is.
Want, hoewel men hier en daar om rare redenen gezegd wil hebben dat het blogformaat al 10 jaar oud is en een blijver is, is dat natuurlijk sappige apekool. Het blogfenomeen zoals we dat nu kennen is de initiële faze van web 2.0 en is hoop en al 2.3 jaar oud. Het zou mij ten zeerste verwonderen moest dit binnen 5 jaar nog als dusdanig te herkennen zijn. - De auteurs winnen ook: een gezonde en degelijk schrijfstijl ontwikkel je nu eenmaal door volgehouden dagelijks gebruik in de (semi) openbaarheid (dus vaneigens met de kwaliteitsremmen gesmeerd) en ontdekking van de eigenheid door contact met de veelheid van anderen.
Elders, in de mailgroepjes waar ik af en toe inzit, groen van nijd omdat de beste Engelstalige dichters zich in tegenstelling tot onze gesubsidieerde glanskaftjes niet te beroerd voelen om hun code tegen elkaar te laten klotsen - ik kan wel wat engels, maar echt mee kan ik natuurlijk niet- elders lijkt dat dus wél te werken, écht: je voelt daar de dichterlijke code meegolven op je eigen sensibiliteiten, je krijgt echt het gevoel - zonder daar mystiek over te willen gaan doen- van 'verbonden' te zijn.
- En de lezers al helemaal, die hebben niet liever. Je ontneemt hen immers niks, want uw boekskens worden er uiteindelijk stukken beter van, het kan alleen een beetje vervelend worden voor sommigen, zoals bij de overgang van de stomme film naar de geluidsfilm, dat er van je felgeroemde cool als auteur niet zo veel rest als de façades wegvallen en de reklamesmog opgetrekt. Als ik het clubje aspirant babes en dudes van Schrijvers op Elkaar bekijk werk dat blijkbaar ook averechts: het schrijven is daar helemaal bijzaak geworden je moet je publiek geil krijgen en vooral kunnen gezellig kletsen. Ah bon, tous ça, ça glisse, tant pis.
Ik weet niet of het aan mijn simplistisch verdraaid kopken ligt, maar het lijkt mij vrij evident, straightforward als het zo moet, om het immer ter discussie staande subsidiebeleid aan dat soort realiteit en die wenselijkheden aan te passen, zodat het weinige dat we nog hebben tenminste aan de veelheid van morgen kan werken zonder schrik voor eigen brood.
Zolang evenwel als in plaats van de levende code het dode tekstkapitaal de plak zwaait, mag ik hier natuurlijk beweren wat ik wil. Mijn existentie heeft dan hoegenaamd geen materiële basis. Liefste twee-tot-vierknoppig bemuisde kindertjes het spijt mij, maar er gaapt een afgrond tussen ons.
Ik ben geen ik, ik ben maar lettertjes en alsdusdanig ben ik die ik niet ben uiteindelijk helemaal opgegaan in het Grenzeloze Grenzeloos Ijle Googledom, en kan het ik dat was enkel nog in URL's spreken:
VASTE LINK Stewart Brand over de toekomst van Groen
of is het het Groen van Stewart over de toekomst van zijn Brand? Alleszins getuigt de man van de durf om te denken, het besef van de noodzaak om fouten te maken, het aloude leven om te leren enzo, en gewoonlijk begint dat gevoel met eerst effie willen luisteren vooraleer te beginnen juichen of doemdenken..
Wat ik dan weer minder vind is dat men hier de man laat ophouden waar het interessant dreigt te worden, namelijk als ie gaat uitleggen waarom die nucleaire energie nu plots wel verdedigbaar is.
Zo heb ik toch weer wat om over te zeuren, daar hadden we effie zin in, blijkbaar.
Op deze manier is het videootje met die leuke begintune en al, gewoon propaganda voor de nucleaire lobby. Boehoe, back to Internet Paranoia: Ze willen Onze Hersens Spoelen. Ze ze ze.
Kent er iemand een soortgelijk gezaghebbend ding anti-nuke? Wat ik verfrissend vind aan Brand is dat zijn 'natuur' tenminste een natuur is met de menselijke techniek erin en niet er wat ongemakkelijk naast bengelend omdat we anders niet kunnen schattigjes natuurreservaten of achterwaarts becameraat lopen Attenboroughen. Geruststellend toch, die diepe Vrienden van de Natuur stem, dat half open hemd, dat seffens ga ik Het weten gevoel, maar nu nog niet want er zijn nog twee reclameblokken te gaan.
De vrije, wilde natuur? Het globale autosnelwegennetwerk is mij net zoveel wilde natuur als parkje Heuvelhof, hier in Kessel-lo, waar ik onze hond uitlaat. Met de afmetingen van ons planeetje duidelijk voor onze Google Earth ogen is het vrij evident dat de Wilde Natuur een commercieel geexploiteerde illusie is, een fictie drijvend op die andere fictie, dat het Allemaal Zo'n Vaart wel Niet Zal Lopen. Hier niet, nee, maar elders al volop en de afstand tussen hier en elders wordt zienderogen kleiner.
Een van de weinige dichters die zijn gedichten goed genoeg vindt om ze ook te laten lezen op zijn website is Bert Bevers. Daar koop ik dan ook graag al 's een bundeltje van, overigens. Bevers heeft een nieuwe cyclus nu, waarover hij hetvolgende te melden heeft:
"Al sinds ik als jongetje inplakplaatjes spaarde voor de kinderencylopedie Ik weet het ben ik verzot op naslagwerken. Het fascineerde me dat de auteur van het Liber floridus, de oudst bekende encyclopedie ter wereld, een naamgenoot van me was. Het Liber floridus werd samengesteld door de monnik Lambertus van Sint-Omaars, en ik ben Lambertus Johannes Maria gedoopt. In een nieuwe reeks gedichten probeer ik die vroege Lambertus zo nabij mogelijk te komen. De cyclus staat vanaf nu op mijn website www.bertbevers.com. Mocht je interesse hebben: Als je in de linkerkolom de hyperlink Nieuw: Lambertus aanklikt krijg je Lambertus van Sint-Omaars beschrijft de wereld op je scherm!
Je laat me binnen. Je verbaast je over mijn bril, mijn pen, mijn rare kleine opbelmachine. Wat opbellen is? Dat je in Sint-Omaars kunt spreken met iemand uit Saint-Omer als er huizen tussen staan, er velden tussen liggen. Je reactie doet me
denken. Tijd genoeg. En dat je nog niet weet dat de aarde rond is, joh. Dat je dat nog niet weet.
ik ben het plastic zeil ben ik ben oranje nu waarbinnen letters bliksemen binnen in binnen ons & onder het gedonder
ik ben de wagen de groene wagen ben ik ik die achter ons & wij wij zijn de straat waarop de wagen gaat de wagen gaat
waga wagw wg
ik waai in plastic zeilen naar het zand waai ik onder plastic schuilt het hoopje zand ik ben het zand het zand ben ik ik was oranje
modder straten stenen brengen ons de mensen zie ik zie ze lachen om ons twee wij zijn nu binnen in je ik teh plicsta rokanwa jiso
jsiso sji jsi js ji i
hihihihihihihihihi hihihihihi hihihi hihi hi hi upupup pupu pu up pe pilo po po lopip o poela pielo pala piepsake sakoe pieps a sake da soeka oepla poela toma toemoe
Je zou je kunnen afvragen wat een hedendaags dichtertje als ik bij zo'n oude Modernist te zoeken heeft, in deze al vaneigens voldoende veranderlijke tijden.
Hier dus in pure webstijl , wat ik daarover zo vlugjes kan bedenken, afgezien van het onweerstaanbare tekstplezier natuurlijk dat je aan Viktor V. Chlebnikov hebben kan:
frisse manieren om om te gaan met intertekstualiteit. Tekstobjecten als 'levende' code, generatieve omzettingen van het ene systeem naar het andere (bv vogeltaal naar godentaal naar Vlaamsch) en bijgevolg ook 'generaties' van dergelijke objecten, de mogelijkheid van algoritmisch bepaalbare genotypes, hoe je die kan laten opduiken.
inspiratie / mogelijkheden van methode-ontwikkeling voor creatie-bevorderende tekst-tools, bv de drietraps anagrammen methode hieronder toegepast op het Achterberg gedicht. Het komt er niet op aan om objecten te gaan remixen, dan krijg je gewoon meer pulp, de methode dient de eigenlijke flow uit de code te murwen en ze in een nieuwe code duwen. Die hele remixheisa hangt overigens driewerf mijn botten uit. En dan nog bij tijd en wijle gaan zeuren dat de eigendomsrechten van het tekstkapitaal op de helling staan. Foei, gij stoute dichtertjes! Daarentegen:
Zoals etymologie plot weer interessant wordt (alsof het dat ooit niet geweest is), wordt de in (post)-structuralistische context verbanvloekte systeemdwang die Chlebbie de taal oplegt ook weer plots interessant, immers
het linguistische veld, de loutere semantische potentialiteit, wordt door Google weer opengerukt: niet het woordenboek maar de search results maken uit wat die semantische potentialiteit is, er is dus sprake van een nieuwe universalisering van het taalgebruik. Taal = wat je middels UTF-8 codering het scherm opgekliederd krijgt (als het dan écht moet UTF-16, hoor je de nerd-slaafjes bijna denken). De rest is analoge Blubber. Een 'natuurlijk' respons op die codeerdwang is natuurlijk het opzoeken van de semantische ruimtes onder de morpheem en zelfs onder de foneemgrens. En het succes van de podiumacts is in die context ook niet echt bevreemdend...
terzelfdertijd is het programmatorische paradigma een soort raster-in-opmars, waarachter enerszijds de onschadelijk gemaakte gebruikstaal enkele functies van het romantieke enfant sauvage toebedeeld krijgt en anderszijds de autonoom opererende globale netwerken als Chlebbie's supra-rationele ZaOEM met de betekenaars zelf gaat spelen. De Code wordt dan de (machinaal opgelegde) norm ('wees be-Amazon-boekd of Gij Zijt Geen Dichter') die met overgave in de burgerlijke wetgevingen ('We hebben toch Duiding Nodig') en sluimerende fascistoide neigingen ('Schrijf bruikbare Populistencode of we pakken u')haakt, het keurslijf van de beurse reden, het Select All/ Press Delete van de geobjectiveerde oorlogsmachine etc. Zo zie je overal Landelijke 'artiesten' op zoek gaan naar de performantie van combines van de Snottebellen-wedstrijden: als de Kunst (sic) zinvol wil zijn moet ze Duidbaar zijn, dwz zich opstellen als bruikbare Code, er moeten éérst Artist Statements zijn, dán kan de Oprukkende Subsidie Komen
neologismen, ongebreidelde taalcreatie als middel om de commerciële taalverstarring tegen te gaan, de op fixatie gerichte transcodering van programmatorische paradigma's op het dagelijks taalgebruik, in de dagelijkse leefomgeving. Veel taalgerichte creativiteit verzandt en verstart, het wordt een broze en al te roze kam waardoor het eigenlijke leven, de performante code doorstroomt. Die stroom maakt dan de gedicteerde orde van de dag uit, hoe het literaire idioom erdoor afgebroken wordt, hoe die egaliseert tot een stompe klepel in de snelwaterbaan.
een poging tot deblokkeren dus van de tekstmachines door voortdurende woordcreatie, ook onder de morfologische en fonetische afbakeningen door, ingrijpen in het louter neuro-fysiologische proces, het cognitief bestudeerbare stromen van de klank-tot-woorden zelf. Een beweging naar het schizofreen loskoppelen van de klank met de heersende betekenissystemen en weer terug. Je mag hier best spreken (ahum) van een duidelijke ecologie van het woord, een ´groene´ visie met oog voor de natuurlijke auditieve biotoop van het gemetselde woord. (Zie ne keer, als dat niet politiek recupereerbaar is, dan weet ik het niet, Madame Dua, ma cher Vera, ´k zal u straks wel een factuurtje sturen)
de cyclische tijdsopvatting, naar een ont-individualiseerde en a-finale tijdsbeleving, gericht op het aanvoelen van tijdsgolven dus, los van de erop geconstrueerde nep-bestemmingen, het doorstromen veeleer van de energieën door de psychologische ik-constructies, het duiken in de rivier tot de rivier het duiken is en het duiken het bedrukte ik
de scheeftrekkende aangehouden tongkus met het volk, het Nozh ('mes') van het Narod ('volk') snijdt in de Tong, de Tong Spartelt, mist haar Keel, en wil eender waar induiken, Vis worden als het moet, een Mama-Bot als Grass dat zo wil, untsoweiter.. Tja wat moet je daar uiteindelijk mee, zelfs in een HemelNet. Moet er hier dan gaan ge-sjamaand worden, het elitaire profetisme nieuw leven ingeblazen? De Kar weer voor de paarden ingespand, of hoe ging dat weer? Nee toch, maar de vraag blijft : wat kan je nog met die dingen aanvangen? Zitten er nog calorieën in die helaas bedorven reepjes spek? Je krijgt alleszins hier nog 's het langvergeten en deugddoende gevoel dat iemand ooit 's iets aan dit dichtersleven heeft gehad, dat er in pure afwezigheid van Jodie Foster toch Contact was van de dichtersziel met het - eek! - reële leven, ondanks alle modernistische propaganda, het al te groteske getheoretiseer...
Maar ja, wie is hier dan zodanig de slimmer-ik? Moeten wij persé de getormenteerde Velimir om zijn getallengepriegel gaan uitlachen? Zouden we er niet beter aandoen er de monadische Waarheid van in te zien, die in alles vergelijkbaar is met onze eigen Duistere Middeleeuwen, die tussen Onze Ogen? wij doen ook meestal best wel leuke dingen verpakt in hopen dwazigheid en zelf-inflatterende poeha, waarvan de finaliteit, zo wij ze zouden toelaten, zo wij ze móchten toelaten, zonder uitzondering iets met bloed, slijm en rottende lijken is. Niks mis mee, maar je moet het wéten wel, natuurlijk, het je er op zoniet pijnlijke dan toch licht storende wijze van bewust blijven. Dat soort 'je'. De blote teen van Ismaël in het ideale bed.
VASTE LINK Het is een Siemens geworden (met 5 jaar waarborg)
FATUM
Plaatsen, waar ik nooit meer aan dacht, staan soms ineens geduldig open. Als ik er in zou kunnen loopen, was ook de tijd teruggebracht
tot onverbruikte mogelijkheden. Maar ik ben met mijn lot op weg, dat mij de pas heeft afgesneden naar hun vervulling in heg en steg.
Gerrit Achterberg, uit "Cryptogamen" 1946, p.175
THE PAST AND FUTURE TENSES OF SENTENCES THAT HAVE NO GRAMMATICAL SUBJECT
1. Het Lot als de Geworpenheid, een euh, uitleiding van soorten
Thomas Stearns Eliot beweert ergens, in Tradition and the Individual Talent denk ik, maar mijn donker grijs-glanzende exemplaar van zijn Selected Essays is jammerlijk bij een verhuis ooit verloren gegaan - dat zijn tijd, en bij uitbreiding ook de tijd dat ik een broekie was en in de studie van het college tijdens de speeltijden in zijn boekjes zat te neuzelen, dus ook wel toch nog een beetje onze tijd, niet geschikt was voor het voortbrengen van 'klassieke' auteurs, onsterfelijkheden van het gehalte van Dante, Shakespeare, Malherbe, Milton, enfin de pletwalsen uit het Grote Namenboekje van de Westerse literatuurgeschiedenis.
Toen ik dat las voor het eerst werd ik daar behoorlijk sipjes van. Mijn grote idool haalde vette strepen door de Rekening. Wat voor zin had het nog om zich verder met het Lettergekletter in te laten, als de Top sowieso Buiten Gebruik was? Was ik dan gedoemd om de rest van mijn leven ziek van verlangen in de afgesloten Lingerie-afdeling te slijten, elke opwinding bij voorbaat beperkt tot een virtueel indenken van spannende lijfgeurtjes in de dode Stof der vele topjes en slipjes? Was het alom geroemde straffer-dan-marmer van Horatius in feite de perfect gevormde sluitsteen voor een voor eeuwig afgesloten Alkoof, een gladde pletsplaat voor het klotsende stuklopen van puberhoofdjes, met de Ars Poetica eronder als sierlijk gegoten bronzen opvangbak voor hersen-, slijm- en versjesresten? Exegi monumentum aere perennius, en de rest, de sukkelaars na mij, kunnen het wel schudden?
De puberale nonsens wolkte wonderbaarlijk in mijn brein. Er schoten flitsen inzicht uit, die zich met de stevigste stellingen konden meten van één der roemrijke kerkvaders, wier martelgangen in dienst van het Heilige Rijk in de talloze boekdelen beschreven werden, die als restant van de oude paterorde nog in de bibliotheek van de studie stonden opgesteld.
Maar uiteindelijk, in de volle aanschijn van het stille punt der onTijd, waar ik met mijn talloze fantasievriendjes wél mocht mede-Quartetten, kon ik niet anders dan den Angelsaksischen Meester gelijk geven. Zelfs de aloude katholieke orde verkeerde dusdanig op evidente wijze in verval dat elk verzet ertegen, daar waar er bij Vadertje Claus nog mosterd kon gehaald worden misschien, meteen in de welig tierende slijmtentakels van het Empathische Begrip en de Vanzelfsprekende Ruimdenkendheid der Lustig Vegeterende Paterkens werd gesloten, een Versmachtende Omarming in Liefde waartegen geen kruid gewassen bleek. Ach lieve geperverteerde papierlozen, ik zal u de taferelen van Grootse Menslievendheid besparen die ons tijdens de vlokkerige retraites te beurt vielen, maar toch dit: hoedt u ten alle tijde voor de Macht van het Vers uit de Warm Walmende Muil van Liefde!
Ook bij het aanschouwen van de artistieke kronkelingen van de kroeglopende, wietpaffende en alreeds op de strakke borstjens van de laatstejaars van het naburige meisjescollege geilende leraren Nederlands, waar zij overigens pas een jaar na mijn promotie tot Germaanse Kotbewoner vrije doch heimelijk te gebruiken toegang zouden krijgen, was alras duidelijk dat enige uiting van onvervalste grootsheid meteen door het volop rottende jutte kleed van de traditie zou schieten, de Gapende Leegte in, waar Ruyslink met vette klauwen naar de tienerzieltjes greep, of, o gruwel, Vandeloo het Nederlands op sobere doch indringende wijze tot pulp verhakselde. In dit moeras hielden zich slechts de dappersten staande, een afgetrainde classicus zoals de heer W., bv, die kon mij nog enige seindraden met het Tijdloze Verzet bezorgen, slierten Broncode waar ik nu nog dankbaar gebruik van maak.
Van het opspannen der Lier echter, zoals de later ontdekte Ponge veelal stond te boutaderen, zou hier hoegenaamd geen sprake kunnen zijn, toch niet binnen de korte tijdsspanne die voor mij lag, het te Lijden Leven, de Af te Gane Gang, de immer langzamere uitdeiningen waarvan u hier de meest misselijkmakende niveauverschillen dient te doorstaan.
Maar vrees niet, gij lieve glasbeduimelaars, het Einde is nog lang niet in Zicht, het kan nog erger, wat Was is slechts een flauwe voorbode van het Groteske Erger dat u & ons allen helaas te Wachten staat.
euh, het budget voor het verder schrijven aan Anke Veld is helaas opgesoupeerd door de onfortuinlijke uitval van ons wasmasjien - dien oude Bauknecht die al die jaren zo hondstrouw in het erg onduitse washok met onze onfrisheden ter verschoning te zwalken, zwieren en droogbibberen stond, haperde bij het afhaspelen van die witwaspraktijken op storend voortdurende wijze tussen "ik heb iets van Spoelen Maar" en "Was het nu 80, 90 of simpelweg kookwas"-, dus dien ik mij prozagewijs deze zomer te houden aan wat pseudo-autobiografisch gezwam rond de Bronnen der Werken (opera)
Enneuh, fraulein Siemens, als ge nu de goedheid zou hebben,..., een nabesprekingske eventueel dat zou nog kunnen als uw protuct hier geleverd is, ja'k wil 'k ik daar wel eu fotooke bijzetten...
op mijn Paypal is goed ja .. auf wiederzien jaja tanke , ja gaan tanken ook nog viele leute lank wachte hé, ...
VASTE LINK Musekeweya: radiosoap als verzoeningspropaganda
Dat creatieve energie niet enkel nuttig kan zijn als brandstof om de korsten in elkaars donkere spelonken te tellen, pellen en naar hun verscheidenheid te inventariseren zodat zij op de puilende markt kunnen worden gekapitaliseerd, bewijst al geruime tijd Johan Deflander en zijn team van Radio La Benevolencija in Rwanda. Johan´s steracteurs in de radio soap Musekeweya houden er elke week zo´n zes miljoen Rwandesen gekluisterd aan hun radiotoestel met een moderne variant op het Romeo en Julia verhaal. De scenaristen dragen er zorg voor dat het overlegmodel het steeds weer haalt op de dreigende spiraal van de haat en het geweld. Met bescheiden middelen en in soms penibele werkomstandigheden boekt de ploeg al jaren schitterende resultaten. De succesformule bestaat uit een ietsepietsje digitale know-how, massa´s vakmanschap bij het maken van radio en het acteren, een grondige psychologische coaching en vooral veel empathie en doorzettingsvermogen.
Maak kennis met deze Nederlands-Belgische vredesmissie in Afrika via deze Amerikaanse radioreportage:
Hangt niet egaal het vlak aan de hanger? Gaapt niet uitdagend het gat in de slaap? Slingert nerveus niet de lijn op het laken? Het velletje bengelt alleszins aan de lip.
De spits priemt al wolken aan torens. Het punt glimt de glans hoog op de kin. Het bollen van zeilen kraakt helder blauw open in het midden de waanzin der immer zwellende zin.
De hand van de macht heeft overal de hand in. Elk torso ziet hiervan klaar het vingerwijzen in. Op de markt maakt het water de spraak uit.
De één is niet de ander, beaamde de ruiter & de ander, zei de ploeger, zeker niet de één. & ik dan ? opperde ik. Geen woord hield mij bijeen.
Niemand zal ontkennen dat ik jullie Planeet Aarde aan mijn pink draag.
Omdat ik een vredelievend mens ben, ben ik vastbesloten om de gevatte frase "Kop eraf" om te vormen naar het niet minder gevatte "Snor eraf" en het gelijkstellen van stemmen met kanonnenvuur bekijk ik eerder sceptisch, een electoraat dat stemt bij geweerschot in de lucht: het is moeilijk missen als je naar de hemel mikt en dat maakt het inderdaad wel een goede stembus. De Kozakken tegen de slechterikken, de bazen. Ik herinner mij de verschrikkelijke doorbraak bij het fort, toen er slechts twee aanvallers waren uitgeschakeld, en de slaperige verdedigers verhieven hun stem met een nieuwe strijdkreet - "Vanka, ze schieten op ons!"- en ze grabbelden hun geweren en sloegen de aanval succesvol af.
Eén slachtoffer was er toch, met een wonde in het gezicht en die stierf, en de wagenmenner van de dood, een gewone taxichauffeur met een kromme rug en een witte vlag, voerde hem af naar de dodenstad, de lijkkist dwars op zijn kar - en daarnet nog zat hij met ons te lachen.
"Ptaoing" zongen de kogels boven je hoofd elke keer als je je buiten vertoonde. Jonge mannen liepen er rond met omzwachtelde handen in roodbelijnde vesten met gele strepen op hun broeken. Hun gezichten verlevendigden de lege straten als je opkeek van de poort. Eén dokter zat er al kwartier lang in de sneeuw, onder vuur genomen vanaf de omheining,nadat hij zo slim was geweest om een lucifer aan te steken en te roepen " Wie is er daar?". Hij was erg verkouden. Een militante klerk, lang met bruinig haar en het gele lint van de overwinning in zijn knoopsgat, liep door de straten met een vuurwapen in zijn armen.
Het was een spelletje voor de mannen van de loopgraven, een wolkje oorlog dat ze als speleding hadden meegebracht van het front. Ik wist best dat een enkele Kaukasiche bergbewoner, wanneer die in woede ontstoken de taverne uitstoof, méér lijken achter zich zou laten dan deze oorlog overdag. Hoedanook, twee tegenstanders hadden het berenvel in twee gescheurd; twee soldaten dansten op het lijk van een plaatselijke bewoner. Ik wist dat het niet lang meer zou duren vooraleer ze het eens zouden worden. Vooral daar een derde gast aan de witte muren van de stad te kloppen stond - De Pest. Voor de derde keer stond die te roepen "Laat mij erin!". In ieder geval hadden jullie allemaal genoeg eekhoorntjesvlees om er niet aan ten onder te gaan. Tataren, Bolsjevieken, en een groepje gevangenen hadden heel het fort ondergraven, en aan de klokkentorens van de twee kathedralen, de Russische en de Armeense, ontsproten zwarte nestjes machinegeweren. ´s Nachts beschoten ze elkaar onafgebroken, de echo´s van hun salvo´s sloegen dof in op de stenen spiegels van de stad. De stad loste op in die mistroostigheid. Spoorwegen sloegen oranje uit van de roest, publieke doema´s kwamen samen in de wandelgangen van het justitiepaleizen, hielden er gorgelende toespraken.
En toch was de stad mooi 's nachts. Doodstil, zoals moslimdorpen, verlaten straten met stroken helder en donker in de hemel. De bedrading in mijn gloeilamp voerde een doodsdansje uit en stierf een zachte dood voor mijn ogen; nu zat ik in het donker. Ik verzon een nieuwe verlichtingsmethode: ik nam Flaubert´s Verleiding van de Heilige Antonius en las heel het boek blad per blad, scheurde het gelezene eruit en stak het in brand om bij het licht daarvan het volgende te lezen. Een menigte namen en godheden flitsten door mijn bewustzijn, verstoorden het nauwelijks, raakten sommige snaren en andere helemaal niet en uiteindelijk krulden al die overtuigingen, waarden en wijsheden van de Planeet Aarde weg in ritselende zwarte as. Toen ik ermee klaar was besefte ik dat ik voorbestemd geweest was om net dit te doen. De scherpe, witte rook van het offer omringde mij. Namen en religies brandden als droge twijgen. Magiërs, priesters, profeten, bezetenen - een mindere vangst in een net van ongeveer een duizend woorden (van de mensheid, haar golven en dimensies) -zij allen waren een bundel twijgen in de handen van een wrede offermeester(R:starets?).
Het verbaasde mij dat Diana zich in walmen en fantasiën wou wentelen.
Het deed mij stilletjes deugd dat de Boeddha een expert bleek in het berekenen der atomen.
En alles samen - in de dagen dat waanzinnige fantasie de stadsgrenzen invadeerde, toen de ploeger en de ruiter vochten voor de lichamen van de stadsmensen, toen Poegachevs woeste ha-ha weergalmde bij de lentemonding van de de Volga - vormde de hoogst instructieve zwarte asse van de derde zwarte roos. De namen van Jesus Christus, Mohammed en Boeddha trilden in de vlammen als de schaapshuid die ik offerde aan het jaar 1918. Als kiezelsteentjes in een transparante golf rolden deze afgesleten namen van mensenfeiten en -fantasiën door Flaubert´s afgemeten cadenzen en verdwenen.
De rook omringde mij. Ik ademde gemakkelijker,vrijer.
Dat was op 26 januari 1918.
Gedurende lange tijd had ik gepoogd dat boek te vermijden, maar zijn horde van mysterieuze klanken vonden een geborgen plaatsje op mijn bureau, en bleef daar tot mijn afgrijzen lang liggen, bedolven onder andere dingen. Alleen toen ik het tot asse had herleid en ik een plotse innerlijke vrede ervoer, begreep ik dat het in zekere zin mijn vijand was geweest.
Ik herinnerde mij hoe sommige dingen een bepaald charme bezaten, dingen die wij prezen, dingen vol waren van de conversatie van iemand die ons dierbaar was, en hoe dan uiteindelijk de tijd komt dat dat plots verdampt, sterft, leeg wordt.
Ik raaakte ervan overtuigd dat dat soort dingen een resonantie bezaten, die onze rede niet kon vatten. Op deze wijze: de mysterieuze klank dat zij omvatten riep een corresponderende vibratie op in onszelf.
En voorafgaand, een paar dagen vóór dat dit gebeurde, had ik met grote trots mijn schedel bewonderd, hem vergelijkende met die van een chimpansee, met dat verhoogde voorhoofd en die vervaarlijke tanden. Ik was vervuld van trots op mijn soort. Hebt u dat ooit ook gevoeld?
Velimir Chlebnikov 1918 - losjes vertaald uit het Engels van Collected Works of Velimir Khlebnokov.Volume II - Prose, Plays and Supersagas.Translated by PaulSchmidt, ed. by Ronald Vroon - ISBN0-674-14046-X, blz.100-102
daar spraak geen inkten stapelt zo oorlog sneeuwt de stilte toe. gras, ter wormen groen begifstrooid, keilt gebenedijde code in de slangewagen in.
foptonen benadrukken de gammele dijken & alle ramen nijgen naar betamelijkheden. mij patert echter de groezelmuze het hete tevekleed: godinnenzever gelig opfluimt in de steeg & bruist.
Haasje liep het open veld op, waar hij de vertrouwde struiken kon zien, maar daar tussenin was er een ongewone sneeuwbank nu en uit het midden van de sneeuwbank stak er een hoogst merkwaardige zwarte stok die recht naar hem wees. Haasje hief het ene pootje hoog en boog zijn oor naar voren. Plotsklaps lichtte er een paar ogen op in de sneeuwbank. Ze zagen er niet uit als haasjesogen, ze rezen op uit de sneeuw als grote twinkelende gruwelsterren. Wiens ogen waren dat? Waren het de 'ogen van Mens? Of kwamen ze van het land van Grote Haas, waar hazen op mensen jaagden, waar Mens in vreze enkel 's avonds zijn neus buiten zijn hol durfde steken, om zich naar de groentetuin te reppen, een paar takjes af te ritsen of een koolblad binnen te steken, maar zich dan onmiddellijk het vuur op het lijf haalde van de genadeloze schutters.
Natuurlijk, dacht Haasje, natuurlijk is 'm dat, dat is Grote Haas, hij is gekomen om zijn kleine neefjes te redden uit de klauwen van Mens. Dus ik zou maar beter beginnen met de heilige ritus van het land.
Haasje huppelde ver de sneeuwvlakte op. Hij maakte elegante buitelingen in de lucht, sprong met uitgestrekte pootjes. Net dan begon de stok te bewegen. De sneeuwbank verschoof, deed een stap voorwaarts. Een paar verschrikkelijk blauwe ogen staarden hem aan over de sneeuw.
Ah, dacht Haasje, het is niet onze grote bevrijder. Het is Mens.
Zijn lijfje werd door angst bevangen. Hij bleef waar hij was, zijn hele lichaam trilde, tot het schot met een streep bloed hem het lijf in de lucht gooide.
Velimir Chlebnikov 1919 - losjes vertaald uit het Engels van Collected Works of Velimir Khlebnokov. Volume II - Prose, Plays and Supersagas. Translated by Paul Schmidt, ed. by Ronald Vroon - ISBN 0-674-14046-X, blz. 123
Chlebnikov schreef deze fabel op verzoek van een psychiater, Dr. V. Ia. Anfimov, terwijl hij in observatie was in een hospitaal nabij Kharkov. Hij hoopte ongeschikt verklaard te worden voor de mobilisatie door het Witte leger dat op dat ogenblik de stad bezette. (ibid. p. 387)
Klik op het prentje voor een serie vertalingen naar het Engels van Chlebnikov-gedichten
staat vanaf heden in mijn tochtige werf te luiwammessen, u kan het daar verder,- ach nee sorry u kàn natuurlijk uberhaubt niks lezen laat staan duiden zonder dat dat deskundig ge-inspecteerd, geregistreerd en overwogen is. U hobbelt maar wat van lepe link naar link tot u het verlossende gedrukte Woord in hoge resolutie ingescand krijgt. Op De Contrabas staat er alleszins een geimporteerde Slinkse aldus de truth provocatief te proclameren. Daar vloeit ongetwijfeld een boeiende discussie uit voort met talloze kastlijken van de vele content providers uit dichterDichtersmooi™.
U kan het nog niet deftig verzucht krijgen of daar wordt u al op uw wenken bediend: op CLUB Propaganda heeft men naar eigen zeggen een passie voor het boek en wil men u helpen het minder bekende werk (de honderden uitgaven per jaar die net niet door het smalle spleetje van de bestsellerlijstjes konden) alsnog terug te vinden. De Markt, in haar Ondoorgrondlijke Wijsheid, sodemietert de literatuur er dan wel op teneerdrukkende wijze uit, er is altijd nog wel de composthoop waarin het best aardig warm kan worden. Voor eigen content doet men naar goede internetgewoonte een beroep op uw vrijwillige medewerking: nadat ene Sam het u heeft voorgereden (hij wist al bijna niet meer hoe het voelde, dat schrijven) mag u komen flitsverhalen doneren, zodat de Club ze in verzekerde Vrijwaring kan Opslaan.
Enfin, busjamesj, de bogeyman van hieronder staat nu op http://www.vilt.net/nkdee/busjamesj.jsp te schuidbukken, euh schuddebeuken, sh**, Marcel 't is weer naar de vaantjes wie heeft er hier weer aan mijn HemelNetten gezeten, kinders hoe kan ik hier nu in godsnaam ooit centen vangen als gullie daar constant kotterkens in knipt...
VASTE LINK wat ons er toe bracht kleren aan te trekken
niets gebeurt er alsof het zich aanbieden kon terwijl er geen sprake zijn kan van zegkracht laat staan inspraak inzicht daar het woord niet viel zichzelf vergat hoe het stralend aan het glimlachen ging en dan tenslotte ook die stralen langzaam langzaam niet
vrij naar 'IN PARADISO (regained)' van Peter Verhelst
De ongelukkige is ongelukkig "ongelukkig is niet iets" "Het ongeluk blijft" Mijn ongeluk is niet zo goed: in ongeloof vliegt mijn hoofd de muur in, bv. Ga een ander treiteren, stuk ongeluk. Deze hier die vreet mijn hand op, een haaiebaai op droogdokonderricht. Een schorten. Hier mag je niet & daar dat kan je toch niet. Het aftellen van het ongelukkige ongeluk. Bij het aquarel zitten Sarah Vermeulen en haar killer: Marokkanen eten nogal wat vis; er druipen groene dingen uit hun pisangs dan, een soort grimasverwekkende hanestaart, & ze zitten als Belgen bevroren te kunstvouwen in de taksarme lommerte. Drup drupt de steelse hand op zijn mouw. Miauw was stout, was er verder nog iets naar uw wens? Groen stemt de kamer het rood tot fluweel. Het schittert,
de hele mens. In de voegen klotst niet maar sijpelt het bloed. Pallaksj
Het bouwwerk braaf der brokkeldingen beeft. 't Water aan de ijsschots
klotst. Het
spat het lijfje uit als dat ja dat wat hij
in haar ter zin der dag
inbonkt. Het rammelt raar & kwispelstaartend ploeft de eekhoorn, fladderend kwakt het vogelbek, & het karkasje zelf bedruipend briest het dier: eek, bèk wat doet dat dode dolfijntje hier!
De bergen in de zonnedag wil zinderen maar wegens algehele slapte van de lier floept alles in het zompse poepesop & kent geen kliederaar van z'n zvukopis enig belle-belle-bellenblaasplezier.
vrij naar 'Deze rauwmoedige schoonheid' van Lucas Hüsgen
aaine klaine hupsige netsickness veur de vierde gelei van de dubbelbeduusde zeven die met de uitstrijk van datzelfde maal uit het enigmatisch gepriegel in't oud-kaballees kabbelende hier uutkabbelt, een gelichtschift & gefomfaai van jewelste & schiftend ook van de mottigmakende zomerlommerte
want in het geuglende codeKamp bij Ulle DaarBoven staat de HemelZon wel altijd virtueel voorbeeldig te schroeivinken, wij muiskiekens op het echte spit, euh Net, wij kennen niet de weerschijn laar staan de Glorie van dat Gouden Hemels Grid: wij zinken diep met U
in zomp & zweet bij bakken regen & bij bv - als een gefopte steekwesp bij de geur van stuifmeel maar de smaak van dikke droge bloem- het met veel aplomb verkondigd flauwe dichtersklitten overal,'t gedof alom vanuit den tijd zo lijkt het wel, der enfin zo dacht ik toch al meermaals zinloos uitgestorven superhete hittentitten.
Soit. Hier dan, voortaan vooraan in deze blog kan staan voor efkens toch, dit zomerse ge-engelskwaak van een ietwat oudere maar toch nog frisse snaak verteeld in de teeltaal der frenetiek trafficerenden
de epo-betrapte & helaas dus trapperlozen, het onbewoelde zweten van dáf dáf d'af oefzeg d'afwezigheid dus van zinsels wielerbanen wielewalen en polsomwindsels. Autrement dit: Dit is een zaag gespand in funfa pferden, een Lap ieristtal vanda vanda oepsa eerste allez Marcel wat is da toch met da masjien da's toch ne Miele, wazegde?
- istalwelaf menneke? (oei ij's weer in zijne vieze) - euh apeupres Marcel, plumeintenantkejamè jebenpense - allah dan, ge peinst nu toch ni dat iemand dat ook nog gaat lezen zeker? nodeloos verstaald dus uit het neo-kathedraalse oud-Chinees enfin soit luisterthier une objet trouvée et puis tranchée centriguglée rammadaséez retirée miljaar mijnfransis eigenlijkookalnietzogeweldigenfin soit door dv hopsakee
aja ps: veur alle dringend gezochte financiële specialisten: dit stukske hier is hier, daar en evrywaar een vrij excessieve uitplooi, dus dat kan hier in dit stop post potstijdgewricht nog wat nakraken bij het uitslurfen. Enfin, dat het u fijn moge misselijksmaken...
(Ten huize kerkvadermans begint elk programma met een init)
(allez zagevent, komt er nog wat van)
//@ init
Er is absoluut geen weg terug.
Laat mij u [be?] duiden. Het begon met hem die alles wist.
Voila.
LSTR nr ht E.P.O.S.
v.
büsjamesj
KBBH
opt einde van de straat is het einde van de straat het einde dat opent opent opt einde ent einde vant straat dat opengaat is de koplamp is
de koplamp & zijn zij het is
zo als zo
zijn de geweren klaar ja de geweren zijn klaar zijn de missielen klaar ja de missielen zijn klaar is de man bemand ja zij is zijn wij ja
'k
ben
VRRC
{PST d rst}
GEEN KLUIT GEEN KLEI GEEN WEL GEEN WEE GEEN KLUIT GEEN KLEI GEEN WEG GEEN WEE GEEN KLUIT GEEN KLEI GEEN WEL GEEN WEE GEEN KLUIT GEEN KLEI GEEN WEE GEU B REE
de voetziekte aan mijn voet de beenziekte aan mijn been de leverziekte aan mijn lever de vingerziekte aan mijn vinger de darmziekte aan mijn darmen de armziekte aan mijn armen de beenziekte aan mijn benen
[...]
[obstr. rest. TMPX oder sthng] de maagziekte aan mijn maag
de niersteen in mijn nier de kloof in mijn voet de sjanker in mijn testikels de tumor in mijn hoofd de staphilokokken in mijn oorgangen de legionella in mijn darmflora de Riftdalkoorts in mijn hersens ookal alla bopal alla colora local unamit ivegotit OKLA POKLA STOTA SNOKLA ZIEDANA KS
ks kssjjjjsj
...
de ogenziekte aan mijne ogen een zevenjarige die [...] zo dadelijk de volle laag [...]
(huilde ik niet oerdroe f----------- ( JA GIJ HUILDE OERDROEF voor de van dierbaren ---------- VEUR DE VAN DEURWAARDERS beroofden) (hoor mij mij --------- BEREUFDEN) (Hoortse z'èiget de oren uitschrijen) --------------- wrehet vandage os isjtjarreke) (ja geef mij vijf frankskens) --------- (Geeft z'alrap vijf frankskens)
(untsoweiter)------------(untsoweiter)
de
oorziekte voor mijne oren nog een zevenjarige [...] die de [...] laag na laag
klaag niet GND voor mij ARGENTA CITY BUN K linkR Oe VER NIJL
AM SELBTEN TAG…
AM SELBSTEN TAG…
AM SELBSTEN TAG…
AM SELBSTEN TAG…
op de heetste heise heisa dieses ehnza Steinen herra heer o herr verlaat mij niet in dit mijn desert storm mijn hart is niet hier mijn hart is nog zuipende in d' Hoge Landen met der Jugend jugendzonden, de jongste Dagtekeningen zeu als:
warts a burd? a burd's a song
wart ssignet ze burd? ze burd signet
wart's a bird
(You have 1 Urgent Security Message…)
Het volk aldaar heet doetertochnichtoe van de wreed fameuze dustoeterdoosmaortoe dus aswadan iel rap zijn metda meccaboemmen hemme supersjokodoetertoeë megaMeccaboterHamme
AXE AXE ÈTTE AXE we gon gon zwiere mè os akse & GRND Geen stoempe Ploegen hè Stoempe Ploege da's veur Russen
(& die Russen die Russen die Kunne ze Kunne ze...)
En den eerste Veurse Rus Vol Voil & zwoar MetTaal pakt mij achterzwaard, zswiert dmij zsmijt mij & bespeekt mij metteuh dven dvettigsten mnedezstandsklinkers allertoesztndsz:
"Hé GIJ DSGWUHJKDGIJ, ja KGSHSFETHGIJ daar,
hoerbenik hoerbenik hoerbenik zmetagrat zmetagranata & a koGGels mjur in mij hoerbenik hoerbenik hoerbenik
pakkamee pakkamè pakkamij pakka pakka pakka mij"
317
[hier brkt resluto f 't eers]
afbeelding, licht gerijpt, van Het tijdsSchroefMemoriaal,
gebaseerd op de bladspiegel van de negende zang van Zangezi van Zijne Afwezigheid heer Velimir. Chlebnikov, evenzeer als de minder fortuinlijken Büsjamesj hierboven geplaagd door de Vele kwalen van het Al Geweten Hebben, evadeert op meesterlijke wijze de eeuwige Dooddoener 'Gij ZijT DooD' door op het einde van de surpressuurte [apocriefe] zang 21 leukdood te komen binnen al neerzeigende "Het was een flauwe grap: Zangezi leeft".
Es war ein wunderschöne Krieg, the sickning ashame-anistic messian mess untsoweiter...
pff, halfbakken klei, je merkt dat toch dat het eigenlijk zomer is, allez kom, soit, au suivant
Links-archiverings toepassingen zoals del.ico.us kan je natuurlijk ook een beetje tweaken en dan heb je meteen een "internettentoonstelling". Mocht die dan over tenten gaan ..
Recent developments in digital and electronic media have stimulated new theoretical reflections on the nature of media as such and ont he way in which they evolve across time. The aim of this conference is to examine how recent technological changes have affected the 'old' medium of literature.
Multimedial and interactive texts, digitalized archives, cyberpoetics, and technological innovations such as foldable screens: together these have influenced the production and reception of literature, along with the ways in which we think about writing and reading. These onging developments call for a critical examination both of the relations between literature and the new media, and of the relations between literary studies and media studies.
The concept of 'remediation' in ourt title thus has a double thrust. Firstly, it refers to the transformative exchanges between literature and the new media: how has digitalization affected literature as a cultural medium? Secondly, 'remediation' indicates a relocation of literary studies within the broader field of (new) media studies: how could literary studies profit from the various analytical tools developed in (new) media studies and, conversely, how could our understanding of earlier phases in the evolution of the literary medium contribute to our understanding of present developments? By working on both these issues, we hope to relocate the place of literature within the milieu of modern media networks and technologies, but also to relocate the aims and practices of literary studies within the field of media
A. New technologies and literary practices - the state of the field: will literature continue to develop as a schizophrenic medium, a hard medium of printed matter and an unstable medium of electronic data at the same time, or will it fork out in one of two directions? How is digitalization affecting reading practices and the circulation of literary texts? What new forms of intermedial and multimedial literatures are emerging?
B. Literature and the new media - the longer view: what new light do recent developments throw on the history of literature as a cultural medium and, conversely, how might insights from the history of the literary medium contribute to our understanding of recent developments? How can literary history be rewritten in conjunction with such media technologies?
C. Media compatabilities and competitions: new media hardly ever completely subject and annihilate older media. Rather, the two tend to co-exist, each taking on different tasks and responsibilities (cf. film and the novel in the earlier twentieth century). At the same time, however, they often interrupt and compete with each other (cf. television and the digital in the later twentieth century). How can this duplicity or compatability and competition be mapped and analyzed, and which are the insights that such analyses might yield into media formations as techno-cultural formations?
D. Disciplinary reolcations: will literary studies become a branch of media studies in the foreseeable future - and if so, how? Will literary studies profit from such a relocation and how will this relocation affects its objects and methodologies?
BabeLog is een platformonafhankelijk meertalige poëzielezer voor desktop, laptop, PDA, e-book en noem maar op. Heel erg in wording. dit hier is BabeLog preprepre-pre alfa. Het is één van nogal wat tools om creatief schrijven te bevorderen waar ik ooit 's gigantisch euh, iets mee ging doen/worden. Toen kwamen de practische bezwaren.
Gebruik: Op die rare knop klikken om van taal te verschieten. Met muis over een regel gaan om die regel in de andere taal te lezen. Poepsimpel, maar om het comme il faut te maken ben je al vlug een maand bezig.
OverSheila E. Murphy
Sheila E. Murphy is al een poosje mijn favoriete Amerikaanse dichter. Ze schrijft gewoon beschamend goed. John M. Bennett over haar:
"Murphy combines an extraordinary level of literary experimentation, daring, and playfulness with an absolute honesty, clarity of vision, intimacy, and comprehensiveness in one of the strongest, clearest and most distinctive voices writing in English today"
Amen. Een tijdje terug stuurde ze mij zo goed als het verzamelde werk. Ik word/werd er week van. In de knieën, in het hoofd. Niet eens een miezerig bundeltje Ollandse verzen kon ik terugsturen. Ik heb voorwaar teveel en te lang gefeestvarkt in mijn leventje. Als boetedoening en ter illustratie van wat ik nou precies bedoel als ik het over grote poëzie ga hebben, ooit (je weet maar nooit) zal ik pogen bijtijds enkele verzen van deze Waarlijk Grote Dame te vertalen. Nodeloos te vermelden dat mijn schamele vertaling haar werk geen recht zal doen. Met BabeLog hoeft dat ook niet echt.
Over Falling in love falling in love with you syntax
"Falling in love falling.." is het titelgedicht van een ruime selectie uit Murphy's werk dat verscheen in 1997 bij Potes & Poets Press, ISBN 0-937013-66-8. Uit het voorafgaande 'Writers Statement' daar, wil ik u volgende passage niet onthouden. Ik vind het bij het recente opwaaien van de dichterlijke zomerjurkjes erg gepast om nog maar 's te benadrukken dat schrijven een bezigheid is, per definitie sociaal want het is een menselijke bezigheid, maar ook noodgedwongen hermetisch want het is een gebeuren dat zich in de monadische beslotenheid van de auteur afspeelt. Het is in daarom ook nooit een pad naar iets, het heeft geen doel, het gebeurt en het lezen is een reconstructie van dat gebeuren, leidend tot een nieuw gebeuren, even sociaal want even menselijk, maar even besloten want ook dat hoofdje van de lezer zit potdicht. Maar toe is ook open, je moet dat enkel omplooien. Enfin. Sheila M. Murphy zegt het zo:
"Writing is itself experience, not mere transcription or a washed event refashioned in unlikely solitude. I am sure no poem could have been found or made at any different time or place from when and where it gelled. So I stay awake for it, alert to the arrival while living the concurrencies. primed for making, I revel in the luxury of spawning code immune to a deciphering."
De luxe, de code en immuniteit van het poëtische gebeuren, mijn lieve beeldschermverversertjes.
En of je dat nu met boekskens of met beeldekens of met getoeter, patchkens of gitarengejengel doet, of zelfs hier, al kerkvaderig leuterend in het HemelNet, dat maakt allemaal niks uit. Iedereen die getrouw de procedures van het Blote creëren werkt, krijgt er in de plaats een serieuze klad vrije radicalen voor, die door het geklieder van de commerciële orde heen niet zullen laten hun verwoestende werk te doen, het autonome openrijten namelijk van de immense lagen blubber waaronder onze geestjes als kermende larfjes liggen te hongerkwelen naar den zuiveren Lucht, waarin eertijds torenhoog schitterde & nu tijdloos & diep weerglanst het Onstuitbare want Oofdloze Verzet.
Net als voor de Kathedraal Zelve gelden hier de Omgangsregels voor (Literaire) Open Source Bedrijvigheden, de gedragscode zeg maar der Vrije Codeurs in de Bouworde. Wat evenwel heeft dat allemaal te betekenen?
In Menschentaal:
Al het tekst- en beeldmateriaal van dirk vekemans dat hier vertoond wordt, mag u vrijelijk gebruiken voor uw eigen creatieve arbeid, indien tenminste voor de producten daarvan dezelfde voorwaarden gelden.
Mits een correcte bronvermelding kan een ongedifferentieerd gebruik ook op andere publieke plaatsen op het internet. Overnames en/of bewerkingen van deze materialen in gedrukte vorm zonder toelating kunnen ook indien u deze gratis / zonder winstbejag ter beschikking stelt en/of zij begeleidt worden van een tekst die dezelfde rechten aan de gebruiker daarvan verleent.
In elk geval hoort het tot de goede vorm dat u de auteur van uw acties op de hoogte brengt, een simpel mailtje volstaat.
Als u voor uw doeleinden niet aan deze voorwaarden kan voldoen, zullen we moeten onderhandelen hoe we het publieke domein het minste schade kunnen berokkenen. Meestal neemt dat - surprise surprise - de vorm aan van een financiële vergoeding voor uw dienaar, opdat deze door middel van de aldus Gewonnen Tijd de verloren code in Hare Loopsheid door nieuwe zou kunnen remplaceren.
Juridisch: Voor alle materialen vertoont via de URL http://vilt.skynetblogs.be is de Free Art License van kracht , zie http://www.vilt.net/nkdee/fal.htm
Volgende pagina