VASTE LINK revoluz momentz: Maurice Scève- Délie XXV
XXV
Tu fais, cruel, ses pensées meurdrieres Du bien, donc suis, long temps à, poursuyvant, Tu la rendz sourde a mes chastes prieres, Tant que mon mal est a moy survivant. Tu fais soubdain, & deffais, moy vivant, Ce, que le temps a grand peine extermine. Fais donc, Amour, que peu d'heure termine Si long languir par revoluz momentz: Ou je diray, que ton arc examine Neronnerie en mes si griefz tourmentz
VASTE LINK Dick Hillenius & the difference making a difference
"Enfin al harkende meen ik dat zelfs de disparate onderdelen van mijn grote stuk vroeg of laat in één vorm kunnen. Ik probeer elke truc, herlees tien keer, probeer moed te putten uit het grote aantal bladzijden dat ik al geschreven heb, vertel in gedachten het hele verhaal achter elkaar aan, een afscheiding van mezelf die van niets weet en die ik toch mijn principe wil uitleggen. Af en toe maar weer wat hooi harken, haar kammen.
We moeten alles weten. Om te kunnen leven is zelfs de eenvoudigste levensvorm in staat om uit de omringende materialen de juiste te kiezen en op te nemen. Dat kiezen is alleen mogelijk als er onderscheid gemaakt kan worden, als herknd kan worden wat nodig is, als neutraal of afwijzend gereageerd kan wordenop wat niet nodig of schadelijk is. Met leren of ervaring heeft dit niets te doen; doordat er ooit vormen ontstonden die de eigenschap bezaten om uit de omringende veelheid van materialen diegene te halen waarmee ze zich zelf kunnen opbouwen en dus uitbreiden, voortplanten, is het leven begonnen. Ik zie voorlopig geen formeel bezwaar om deze eigenschap, het vermogen tot onderscheid, kennis te noemen. Kennis en leven zijn dus in deze zin onverbrekelijk verbonden."
D. Hillenius, De functie van slordigheid, de zucht naar synthese, Openbaar college 24.11.1986, opgenomen in De Hersens een Eeierzeef, Martinus Nijhoff, Leiden 1986, ISBN 90 6890 084 6, p.32-33
Chlebnikov: "[G] betekent de grootst mogelijke trillingen waarvan de hoogte loodrecht op de bewegingsrichting staat en die verder golven langs de bewegingsas. Bewegingen van maximale hoogte."
dat binnen was buiten maar het duister kroop er in. In je kronkeling beweegt al het kladje blauw:
de ochtend zonder de ochtend zonder de ochtend zonder jou.
Hier jij
niet hier waar was je dan?
niet in je huid (het witte vierkant vet gestold dat in je hand) niet in je hand (de houten nap) niet in je oog (het blauwe nat) niet in je haren (waar het uitwaarts ruist)
niet hier wat was je dan?
meloenzaad als tanden keverlarve je hals libellehoofd zijdewormse wenkbrauwen zwartwitte ogen hoog contrast
VASTE LINK Beueuh, gebruik toch 's wat vrolijke kleurtjes
Mijn kinders vinden het wel schoon & keineig (vet voor de bovenburen, zekers) al dat ELfabetisch geklieder (maar toch maar wat dof en ietwat triestig dus moest het wat lichter voor de B.
Volgens Chlebbie is de B "de ontmoeting van twee punten die langs een rechte in tegengestelde richting gaan. Hun botsing, de ommekeer van 1 punt door de impact van het andere".
Big Bada Boem, het Vijfde Element dat door uw taxidak uw leven binnenvalt (Bresson). Zero Cola, l'erotisme san la misère, (nog) geen tijd voor de ellende.
VASTE LINK tekstje voor bij de D-prent van het ELfabet
De ogenblikken dat het ons lukt de eigen beperkingen te overstijgen & op raadselachtige wijze aan de droefgeestigheid van onze beklemmingen een elan weten te geven waarmede het buitenschermige als bij toverslag aandrijfbaar lijkt, of tenminste troostbaar, als we door stom toeval of door jarenlang tegen dezelfde vermolmde werdegang aan te schurken met onze metallieke krabbertjes, als we al schuimbekkend aan het gepruttel van onze zieledroesem een zeker patina weten te ontlenen of er als bij toverkollen eertijds, toen er nog diepte was in het bos waar die konden gedijen, wat goudstof opdwarrelt uit de papierverpesterijen die we met zichtbare protserigheid de wijde wereld insturen, als we her en der de restjes niet-onaardig buitelvertoon & gekke-bekkentrekken in de spiegelcode's van onze voorkeur, waarover we alwetend doen alsof we ze zelf hebben uitgevonden & ze ons niet door onze eigen lamlendige luiheid worden opgedrongen, als we er in slagen om al dat naar humane warmte walmend afval in één of ander potje samen te drukken, als naarstige-betweterige apothekers met rheumavingertjes het waardevols eruit kunnen stampen zodat we enkele lichtgolfjes overhouden, die we weliswaar niet kunnen in onze pollekens vasthouden maar na enige oefening toch kunnen bezigen/bezingen/bepleuren om er enkele lichtstralen die toevallig de juiste richting uitgaan mee te bekleden & wel zó, dat we een schijnsel hebben dat we als inzicht op de schermen kunnen pasten, in de hoop dat anderen er misschien één van als een barstje gaan herkennen in het onmetelijke, met tonnen Knaupf geëgaliseerde vlak van onze enggeestigheid, die wanhopig de wanhoop om ons eeuwige falen op falende wijze wil verbergen, een deukje in de staalwanden van onze eigen-ontworpen celletjes, ons eigen gelijk eerst dat overigens altijd eerst naar het ongelijk van de andere wijst, die ogenblikken, lieve schermbladaanklevende & zo fijntjes rood-beaderde halmpjes van me, die momenten zijn op 1 hand te tellen, en daarom is het zaak om op zijn minst te proberen daar enige systematiek in aan te brengen, een beweging pogen op gang te brengen die , hoe zwak of tot zichzelf beperkt ook, in haar eigen in verwaterend of uit onmacht op vertederende wijze tot van die alom aanwezige kibbelrimpeltjes verstervend, kan resulteren in een situatie die minder aan die eeuwig-menselijke fictie van het toeval laat afhangen om wat méér gebruik te maken van de verworvenheden die we desondanks in grote letters op onze pietluttige namen (zouden) kunnen schrijven.
Want hoe je het ook draait of keert, zó loemp zijn wij niet, wij hebben meer dóór van onze verderfelijkheden dan we zelf ooit toegeven & we weten ook best wel dat dit onafgebroken rondhossen op de nieuwste beltonen van de commercie ons geen stap verder helpt, niet dat we ooit zouden weten naar waar, maar waarvan wég, dat zou zo onderhand toch al wel mogen duidelijk wezen.
Soit, de etensbel gaat hier, ik ga maar 's een boterhammeken eten.
VASTE LINK ELfabet F (met een ietwat duister epistel want het is al laat)
De hierboven weergegeven scan van de F uit het ELfabet is een voorbeeld van zuiver Kathedraals kleurgebruik. Het geklieder is netjes afgelijnd met zwarte Parker inkt ( dat is dan weer nieuw, vroeger was dat enkel zwarte Viltstift, maar passons) & het is aldus verdeeld in vijf 'zuivere' kleurvakken met daarin de 5 basiskleuren van de Kathedraal. Het zijn allemaal Marie's Water Colours, ge kunt die hier in Leuven bv in De Banier. bij Tante Tinne, zoals wij zeggen, krijgen voor twee keer niks, dat is gewoon supergoedkoop maar daarom niet minder fantastisch kliedermateriaal.
Als papier kan je best wat duurder Aquarel papier gebruiken, maar het ELfabet bv is geheel op 180 grams gewoon tekenpapier neder gekletst, dat komt omdat het niet erg handig is om blokjes aquarelpapier overal mee te zeulen & voor gewone onderzoeksnota's ( in potlood) is het ook al niet geschikt.
Voor het zwart gebruik ik wel een iets duurder tubeke, dat gaat ge alleen maar vinden in de speciaalzaak, zoals dat dan heet. Nero d'Avorio, nr 535 van Venezia als ge't moet weten. & soms sjoemel ik ook wel wat, door er nog ander spul van Venezia door te draaien. Of zelfs een enkel tubeke rood van Windsdor & Newton (het lijkt wel scheerzeep voor fysici, niet?).
Die 5 basiskleuren, net als het vasthouden aan de Marie's Water Colours, dat zijn voorbeelden van ideosyncratisch bepaald gedrag dat neigt naar fetisisjme. Dat houdt in dat het een beperkend gedrag is, met enkel een strikt persoonlijke en zeer gefixeerde betekenis voor mijzelf. Het zou mij ook bijzonder zwaar vallen om dat aan wie dan ook uitgelegd te krijgen wélke betekenis ik daar dan wel aan hecht. Oei,oei zal u zeggen, dat moet toch pijn doen, zoiets. En: hebben we nog dwangbuizen in huis, Jozefine?
Welneen. Iedereen heeft van dat soort dwanggedachten. De betekenis ervan is ooit levend geweest, er is ooit een causaliteit geweest tussen wat er zich afspeelde en wat daaruit voortvloeide, het idee van 'die verf moet ik gebruiken, zie'. Deels is die nog te achterhalen via logische deductie. We zien bijvoorbeeld dat het een basis RGB-combinatie betreft, van kleuren met twee versies voor de B van blauw en twee geel-bruin varianten voor de G, waarbij het donker blauw en het oker primair lijken en het kichtblauw en het donkerbruin afgeleid. Enkel de rode kleur heeft maar 1 variant.
En ja hoor, ergens in 1 van mijn kastjes, ligt nog een ontieglijk oud kliederding, van in de tijd dat het leven nog 1 groot feest was, waarin die combinatie interpretatief voor dat geklieder effectief stéék houdt. Dus zó gek was het niet, oorspronkelijk. Integendeel, ik zal dat bij gelegenheid 's 'posten': het geklieder in kwestie is een treffend staaltje van vóor-Kathedraalse Kathedraliteit, er gaat a.h. W. een warme golf van mededogen met de erotische Ellende van uit.
Dat hele kluwen van zingeving (als u des avonds met MG-Schmidtse eerlijkheid & spartaanse Annie-loosheid diep in eigen merde kijkt, vindt u ook wel iets soortgelijks) is echter een eigen leven gaan leiden.
Of moeten we niet zeggen: dat is een hoogst eigen dood gestorven. Want alle levende elementen in de betekenis zijn uitgedroogd, versteend, verpulverd tot de dogmatische dwanggedachte 'Gebruik Enkel Deze Kleuren & Het Gaat Wel Lukken'.
Is dat nu het Kwaad Zelve? Bah nee.
Integendeel: fixaties als deze werken productief in de algemene chaos van het kliederbedrijf. Ze fungeren als referentiepunten, als poorten waardoor de creatieve energiestromen gekanaliseerd kunnen worden. We hebben dit soort dingen gewoon nodig, het is het meest menselijke mechanisme dat er is & het is zeer nauw verbonden met ons alom geroemd abstractievermogen. Gilles Deleuze zou zeggen, maar nee, laat Gilles maar zwijgen nu, het is al laat genoeg.
Zonder dit soort nonsens, deze vrije radicalen van versteende zingeving, is er gewoon geen geklieder denkbaar, de betekenis moet tussenliggend kunnen verdwijnen, kunnen wegslippen in het bloemzakkerig verstuivende imploderen van de enkel nog naar het refereren refererende referentialiteit, vooraleer er betekenis kan ontstaan. Later, in de Kathedraalse mystiek, zullen we ontdekken dat dat verdwijnen eerder een rare vorm van materialisatie is, maar kom, alles op zijn tijd.
De Kathedraalse Leer, overigens, ik kan het niet voldoende herhalen met al die gedreven holisten en verkapt-platonische & rather navrant om zich heen liefhebbende new agers in de tijdsbuurt, is een geheel Immanente Ladder met geheel Aards-horizontale Sporten, voor Sporten naar G*d of naar uw persoonlijk zieleheil kan u beter de locale gymnclub proberen of ne keer goed van de grond komen, if you get my drift.
Aan de Westelijke poort van de Kathedraal staat er dan ook niet zomaar het KerkMotto 'Difference>Absence>Difference' gegrifd, als betrof het een stuksken Mozes-die-van-zijn_Berg_af_komt_getotterd-Proza.
In object-georienteerde termen heet het: de Kathedraalse Beweging is er één van Verscheidenheid naar Verscheidenheid door de Zich Voortdurend Zelf-Uitwissende Poort van de Afwezigheid. Beeld je dus een beweging in die de materie die zij gebruikt om zich van de stilstand af te zetten, oplost in haar eigen bewegingstijd.Jerommeke die zichzelf opheft, quoi, wat heus niet zo'n Vandersteense dwazigheid is, eens je Jerommeke niet als een stoere Knul wil 'pakken' (= als object 'begrijpen'), maar als net-zo-goed-een-beweging ziet, een gebeuren, dat zélf een eindeloze Verscheidenheid is, maar enkel in ons begrijpen tot een onverzettelijke Eenheid verwordt.
Proceduraal is het oneindig veel simpelder allemaal, dan doe je dat gewoon.
De letter A in het ELfabet, & dat is een beetje een probleem. Eerst effen uw aandacht voor wat a-woordjes in een HTML-tabel. Gooi het in de groep Tabelletje:
aan
arrest
allen
arend
aanval
aap
as
ark
adem
aards
af
avond
staan
abt
alom
azen
Nu, Velimir Chlebnikov heeft het in zijn ruimtelijk-dynamische benadering van het alfabet als primaire bouwstenen van de menselijke realiteit bijna uitsluitend over medeklinkers. & Dan nog over Russische medeklinkers, die soms, zoals de sjch of de sj voor ons helemaal geen eenheid lijken te vormen. Wat ben je daar dan mee als input voor je Kathedraalse ELfabet?
Wel het gaat in Kathedraalse zaken altijd om het lopende proces van een insijpelen, een voortschrijdende * infusie van 1 lopend proces ( dat kan historisch zijn - het denken van Chlebnikov zoals dat plaatsvond tot 1922, bv, daarna is dat historisch want dan is onze Velimir de pijp uit) in een ander, dat dus ook nooit als 'pakbaar' object kan worden beschouwd.
Het is, zou nonkel Didi zeggen, zoals met de vrouwen: zij die van pakken spreken, reduceren de levende pret tot het doodse ding in hun bezwete onderbroekjes. Dat soort waanidee is overigens niet zozeer typisch mannelijk dan wel typisch 'loemp'.
Infusies, invloeiïngen, vervloeiïngen die gebeuren natuurlijk voortdurend en veelal onbewust. Het woord originaliteit is dan ook een door de fictie van de unieke identiteit in stand gehouden fabrikaat dat kraakt als een Tuc-koekje maar verder geheel zoutloos enkel de mondhygiene komt verstoren. Het meest dwaze Kathedraals Kadetje zou het niet eens tijdens het propperige zwammen door de tekstgleufjes van pseudo-literaire blogjes gebruiken. Er wordt geen zin de schermen opgepleurd, geen vers het klavier ingehamerd die niet door talloze eerdere codeersels al ettelijke malen ingezet, uitgediept & opgeslijmd is. Het gaat 'm immers altijd uitsluitend om de bewegingen, hoe en waar dat die plaatsvinden, terwijl het 'waar' van dat plaatsvinden zelf ook een gebeuren is, hetgeen elke vorm van het begrip 'herhaling' bij voorbaat problematiseert.
Waarom de zaken toch altijd zo problematiseren, vraagt de al niet meer zo wakkere en grondig ge-embeteerde oogbestraler onder u zich af? Waarom niet simpelweg de duidelijkheid hanteren, de lijntjes aanvetten, de vakjes controleerbaar maken, waarom niet het vatbare dat we hebben bestendigen en dat bebouwen? Wel, slaapt er ne keer over.
Misschien dat u zich in uw dromen wél kan herinneren dat we toch enkele kleinere probleempjes hebben, met al die vatbare, koopbare & in- en uitpakbare dingen. Dat heel de IT-boom bv misschien niet alleen effie een luchtbel was, maar dat er misschien nog serieus wat pus in het onderhuidse van onze Vensterbeleving kolkt. Soit, sta mij toe hier nogal cryptisch & ideosyncretisch af te sluiten, het is voor Kathedraalbouwers helaas een bittere noodzaak waar wij ons terdege & ook Pijnlijk bewust van blijven.
Dit 'blogbericht' heeft immers al een veelvoud van de maximaal leesbare inhoud, het is verdorie ook altijd hetzelfde met die tot mislukken gedoemde pogingen tot uitleg van wat was het ook alweer, a ja de letter A.
* voortschrijdende: een niet-qualitatief gemerkte progressie - het wordt niet beter of slechter per definitie, het kan beter of slechter lijken vanuit bepaalde perspectieven, het onderscheid is wezenlijk omdat we willen uitkomen bij een evenzeer lopende ethiek, die niet vervalt in een uitzichtloos perspectivisme, zoals bv. bij Badiou, want die mag dan wel laten uitschijnen dat de trouw aan de gebeurtenis een soliede basis is, de verkapte reductie zit 'm in het herleiden van de gebeurtenis zelf tot een categorisch object dat dan 'programmatisch' wordt geinstantieerd in de vier Velden, wat was het ook weer, oja: Kunst, Wetenschap, Liefde & Politiek. De 'ontdekking' van de mathesis als ontologie is op zich een onvermijdelijk gebeuren in onze technologisch explosief-expansieve wereld, een historisch onderzoek kan dat later met gemak bevestigen, vermoed ik. De energie die Badiou ermee ontketent om de Grote Pomo Angst voor het Abyssale Wegzinken te lijf te gaan & de orde van de rede te restaureren, zijn Nouvelle Ordre des Mots op wiskundige leest verglijdt onmerkbaar in een- bij mij alleszins -heel onfraai ogend simplisme en reductionisme. Wat hij dan wel met ontzettende bravoure in de retorische pap weet te zetten, maar, lieve kinders, hij staat daar maar wat met zijn nat behang de lege kamers rond te dwalen, de muren zijn immers al ribbedebie voor hij met zijn grote potten lijmpap uitgesmodderd is. Met het behang is overigens niks mis, het is eerder pijnlijk dat dat in se goede materiaal op deze manier richting restafval dreigt te verdwijnen
dv 24/08/07 14:56, Kleurstudie, webafbeelding, 550x436 px, GIF Perceptual/No Dither 16 kleuren met 3 shifts (Marie's Water Colours, Parker inkt op papier, opgenomen in ELfabet A, zie hoger)
"T betekent een richting, waarin een vast punt een afwezigheid van beweging vormt temidden van een verzameling van bewegingen in dezelfde richting. Een negatief traject en zijn verderzetting voorbij een vast punt. "
Ach, het gebroebel rond het altijd weer opborrelende gemurmel achter de deuren van het in, het binnen van de filosofie, het Fundamentum Inconcussum van Descartes, het Point Fixe van Pascal, Spinoza's Fixum Bonum, of ai ai, zelfs Hegel met z'n Schlechthin Festes Unwankendes, het Festen Mittelpunkt.
FI PFF B SFUFM FI PFF B SFUFM FI PFF B SFUFM
De ontologische insider die zijn lezertjes afschaaft tot ze glanzen als exoterische spiegeltjes, het ik dat erin moet en zal, het stampende walsen in de duikboten dat gaat van ik twee drie, ik twee drie
De EL is een template, ze is poort als je ze gebruikt, niet naar Iets maar naar Verder, een indringende verwijdering, een afscheiding van wat erin viel, afval dus als je stilstaat, wil omkijken naar de helleweg terug, het lief als lijf aankleven zonder zelf eerst lijf te zijn.
What do we have?weer een klieder verf die elders op een scherm wat waarheid staat te faken. Een lus de tijd in geluld. Een knoop in de zakdoek achter de rug van het mooi berugde meisje op de speelplaats dat nog altijd naar het betonrot van de tegels ruikt. De beweging van het sterven valt de initiële golven in, wegstuivende clusters plonzen in andere watertjes.
Een WYSIWYG poort, een protocol dat zichzelf verbijstert. Deze heeft nog wat bootvernis nodig, anders houdt ze het niet.
Die W is echt wel neig in't echt met dat klotterken bloedroodverf zwevend tussen de w_handjes. De H begint te verstollen tot iets ngo-achtig, blijkbaar, maar 't is wel plezanter met dat blauwlichtuitvaleffectje nu.
Donna Kuhn (Californië) is dichter, auteur, danst en visueel kunstenares &
maakt voortdurend video's met zichzelf er al dan niet dansend in die bol staan van de visuele effecten. Die veelal korte digitale video's zijn erg poëtisch en vooral heel energiek met een weelde aan kleuren en een wildgroei aan vormen.
Terwijl ik als een aangereden kater sta te dansen op uw straten, laat de bus mij als het kind staan dat ik was. De dader is alweer weer weg, het ros
van mijn pels raakt bloedbesmeurd. Ik had nog zo mijn hoofd de kinderpalmpjes in willen duwen, mijn nest is nog van slapen warm. Nu staan zij daar
terwijl ik dans alleen te wezen, poezewezen dat ik was. & toen begon dacht jij, het ik te gillen.
(noot: ik dacht ik zal, bij wijze van experiment 's confessioneel dichtertje spelen. Onze kater werd voor onze ogen half plat gereden toen wij op de schoolbus stonden te wachten. Het beestje danste in zijn doodstrijd nog effen met de twee voorppootjes hoog in de lucht. Pure, zuivere gruwel.)
Een plompverloren P uit het Kleine Boek dat EL Heet, met een uiterst zeldzame afbeelding van de Kathedraal-Moeder toen zij nog Jong was en geen Moeder. Er is mij gezegd dat de stad op de achtergrond niet New York is en dat er Iets niet klopt.
As you all can see, I'm still working on a movie of sorts - but just concatenting the daily clips just doesn't *cut* it for me anymore. So no new version this week. The old version is still online at
painted about the same time that Lanny Quarles was writing something like this (meaning absolotely nada) (& met Guido Gezelle heeft het ook al helemaal niks te maken) :
"these columns of mud
in orange iron
are carried solemnly
or as a humanless tone
through the deep reaches of galactose
even space
is a head fluid"
Quarles is een zelfbekennend solipsist en een beetje een automaat: hij hercodeert alles wat in zijn buurt komt op onnavolgbaar poëtisch-groteske wijze, zie zijn blog. De hele wikipedia staat er nu al wel een paar keer in, denk ik.
Het ELfabet begint middenin het alfabet bij de L, maar als plaatsvervangende alfa wordt die dan Cyrillisch geschreven, ter aanduiding dat het hier wel degelijk om de Kathedraalse EL gaat (Causa, Principio e Uno).
Het ELfabetheeft geen Q, geen X en geen Y.
Vervolgens dien je het ELfabet simultaan naar voren én naar achteren op te zeggen, te beginnen evenwel met een dubbele, 'gewone' L.
Een goede manier om het verruimende effect van het EL-zeggen te vergroten is de letters bij elke serie te "triëren", d.i. ze te ordenen in groepjes van drie, die dan uiteraard elke keer wisselen (emkaén, jehooïé de eerste keer, vervolgens elemká, enjehóo,...). Bij voldoende herhaling wordt de ademhaling dan ahW. autonoom door het EL-proces gestuurd en kan u beginnen ontbinden in velerlei uitzinnigheden (codefac-torens).
Dit soort technieken gaat terug op dingen uit de ecstatische Kabbalah van bv Abraham Abulafia, zie het boek van Moshe Idel daarover (The Mystical Experience in Abraham Abulafia ISBN 0-88706-553-8)
De geoefende en/of verlichtte ELfabet-zegger heeft voldoende ramen open om de Eerste EL als Tweeéenheid te zeggen: zij ziet a.h.W. het ontspruiten van de dualiteit aan de eenheid gebeuren in de ELKlank terwijl deze uit haar Keel de lippen raakt en verder de haar omringende luchten bebeeft.
Het is daarbij voor beginners zaak om dit pas na moeizame oefening verkregen inzicht niet te willen imiteren door bv. de eerste EL als EeHeEL te prononceren: zoiets kan uw dag grondig verknallen, het is vergelijkbaar met het zich als vrijgezel op café te begeven met de hoop dan wel de verwachting, nu ja u begrijpt het wel.
De eerste 5 letters zijn al voorbij hun hoogtepunt, drie zijn nog rijzende. Alle letters van het ELfabet samen vormen het Kleine Boekje dat EL heet (dv, Marie's Watercolours op tekenpapier, 14,8x10,4 cm).
"TENEBRAE NON OBSCURABUNTUR A TE. NOX SICUT DIES ILLUMINABITUR. SICUT TENEBRAE EIUS, ITA ET LUMEN EIUS"
De letter I is een beetje speciaal in het Kleine Boekje dat EL heet omdat zij een (zuil)projectie van het gekende Corpore Chiastico Tournante bevat. De wakkere Letterkijker zal ook opmerken dat het terugkerende zwarte vlak hier uit de afbeeldingskader loopt. In de (pseudo-)topologische, alleszins topografische Code van het Kathedraalse Afbeelden duidt dat meestal op een zgn OneindigheidsReferensel dat tijdens het refereren betekent dat zij betekent dat zij betekent dat ...
Zoveel staat er op de geugleske StrooiMetReclame-account van dhr Mosselman, uw zich in veelkleurige code verliezende eenzame egootjeszwerm. Daar moeten we wat aan doen, u en ik. We gaan resoluut voor de schermseksmarkt, als je dan toch de commercie opzoekt, moet je ze maar ineens pakken waar ze heet staat.
We zullen dus nu wel af en toe wat gore taal moeten gaan gebruiken. En bloedsomloopbevorderende pixels serveren. 's Zien, wat heb ik hier nog in de map Niet Voor de Kinders:
Misschien val het niet eens op, kwam u toch al alleen maar wat plaatjes kijken.
Voorlopig doet de titel het nog wel - (erotischen Elends, remember?) - maar die algo's van Frau Geugle zijn niet van de poes, die kenne er wat van, die kunne van jetje geven, in & uit, het pletst erin, die kunnen boenken tot de botten blinken untsoweiter.
Nee, zo lukt het niet. Lap, het staat al terug vol met Boeken, Kunst en ander Prul. Daarnet hadden we nog de Vlaanderen Bloot Top 40 en een paar Attributenshops.
Nope, ça marche plus. Die crawler is niet van gisteren, die weet dat ik hen een pijp aan't zetten ben.
Van Eylen, de Brakke webmeester had op Het Brakke Log een goed lijstje geprepareerd, misschien mogen we dat gebruiken. Anders moet u af en toe maar wat geiligs in de comments-sectie droppen.
Dus, for ze record: in het kader van de M.O.S.S.E.L-actie gaan we vanaf nu onderzoeken hoeveel centen men al bloggende & naar échte Gore schermsexverwijzende kan verzamelzwanzen. Voorlopig lijken we er niet in te slagen zonder input van Eigen Bloot, of iets met Rotte Vis uit de Kesselse Poelen (nee Jef, er staan nog altijd geen fatsoenlijke beluchters in de vijvers van het Provinciaal Domein) de schier onuitputtelijke Rijkdom van de schermseksmarkt aan te boren.
BOE.
Nou. Nogal saai eigenlijk. Dat heb je in de Humo al, zoiets.
Af en toe zullen we misschien dan maar dit karretje vol gemeenschapsafgrijzen geheel over de rand van de wansmaak dienen te pushen met bv enkele blote madammen en dito meneren foto's, maar dan en plein action. Een vettige dinsdag ofzo, we zien wel.
Jaja, ge moogt uw beste foto's met bierbuik en/of hangborsten doorsturen, als het maar spektakelt (sic), zal ik ze ongecensureerd in deze poel gooien. Vanaf nu is elke bezoeker een percentage-percentage ( zoveel % klikt sowieso van pure loempigheid op een advertentie) waarop ik een percentage Heb.
Hm. Ja, voila zie: ruines met een net iets te onwelvoeglijk Jong Modelletje! Touchés! Dat Kan Tellen!
Sure, ik schrijf al twee jaar pseudo-poëmen hier in voorbereiding op deze Slimme Zet (zelfs de meeste zgn. collega's op internet moeten nog steeds een boekske hebben, er dient persé per dichter een directe aanvoerlijn regenwoud-magazijn van de Sleghte aangelegd, vooraleer ze iets willen als gedicht lézen, laat staan er openlijk enige kwaliteit aan toekennen het van voldoende belang achten voor hun persinkten... Dus vooralsnog heb ik drie gedichten en enkele proza-poëmen geschreven, c'est tout...).
Tsja, wat wil je: gezien de algehele rampzaligheid van mijn vette roodsels op de bank mag ik dan wel durven hopen op spectaculaire resultaten, mijn overigens 100% gezonde tenen weten wel beter.
Or cette liaison ou cet accommodement de toutes les choses créées à chacune, et de chacune à toutes les autres, fait que chaque substance simple a des rapports qui expriment toutes les autres, et qu'elle est par conséquent un miroir vivant perpétuel de l'univers.
Leibniz, Monadologie §56
zo het lijf is u op het lijf op het lijf is u dit lijf
het tekstuele tintelen van spieren in de aanloop naar hun spierzijn, bv.
het loopt zich loops aan ieder te verzwijgen zoals het heden aan weldra daarvan herinnering
zo dit lijf zo evenmin zo aarzelt niet de fauverij het oude zich zet zich erin alsof het zich een hansvers
feller wenstte, schrijft, geschreven, alles is wat issen moet & dat wat o het dat wat ik u ook
onthou
dat alles is & dit u ingeschreven ook
uitloopt, nog, uit [waarlijk] zie het mij als bloed mij het hoofd uit gutsen, toen ik mij, nu ik mij
over de reling boog de reling buig de reling boog
& viel, het vallen dat de regen aandeed & het jurkje zomerschijn & alles &
wat dan nog want zo is het lijf u op het lijf zo steeds de leien op de leien af geschreven zoals ik mij
in dit u hoor de metterzeese tijd in schelpberekeningen de uitdraai van de huiswens van een weekdier in het continuum van de niet-materiële materie
zoals ik mij in dit u van u hier hoor te verhullen & daarin u dan daarvan de witte pluisjes blaas,
zo is het lijf u op dit lijf terdege ingeschreven.
dv 2007, uit "101 Eigentijdse aanroepingen van de Muze", terzijnertijd beschikbaar in de handel.
huh? weet ik veel we kunnen nu befaamd gaan comme une même villen in § 57 bv er is niks dat niet uit de taal en niet er niet weer in untsoweiter par la multitude infinie des substances simples, il ya comme autant de différents univers qui ne sont pourtant que les perspectives d'un seul selon les différents point de vue de chaque monade.
Le plus grands ordre qui se puisse, als op een hoop uitgestrooid in willekeur (Heraclitus 124). Evenmin als enig stremsel heeft lopende code de tijd om zich te vergissen.
Vertalen bestaat niet. Uit het feit dat elke tijd zijn eigen vertaling van Shakespeare kent, is af te leiden dat geen enkele vertaling de plaatsvervanger van het origineel is.
Zou dat met wetenschap ook zo zijn? Elk stadium van een wetenschap zou te bschouwen zijn als de laatste vertaling van de natuur. Elke tijd heeft zijn eigen wetenschap. Sommigen denken wel dat de latere wetenschap hoger staat dan de vroegere. Maar tegen de tijd dat een ladder omhoog oneindig hoog blijkt, vervalt de waarde van het hoger of lager staan. Bovendien wist men de belangrijke dingen (niet de practische) vroeger ook al.
Het totaalbeeld van wetenschap zou dus gedoemd zijn telkens te veranderen. Niet omdat men zo dichter bij de waarheid zou komen, wat sommigen wel eens denken, maar simpelweg omdat elke tijd zijn eigen behoefte aan waarheid heeft.
De parallel met kunst gaat verder. De natuur is niet te vertalen, nooit te vatten in welke wetenschap ooit. Het idee dat er toch voortgang bestaat, dat men steeds dichter bij de waarheid komt, is vals.
D. Hillenius. Uit "Tegen het vegetarisme", A'dam 1961, p 121-122
Het befaamde schuim op het slijm op de kniediepe drek waar wij
waden, is het resultaat van 1 maat dreft, 8 maten brak water
& het niet aflatende geflapper van onze voze, bovenhoofdse
flapperhandjes. Flapflap flap.
2.
Met onze dieper gelegen blog- organellen beradarren we
de ons omringende slijmzee: de hij/zij die eerst de bieblob
van Het Gebeuren in de tot barstens toe met goudstof
gepropte hoorbuizen ontvangt, wiebelt koortsachtig de drek-
tenen, waarop een onderslijms strontgolven ontstaat dat door
de meeste kaklezers probleemloos ontvangen kan worden. De Feed
is dan Terdege Beïtemd. De klikreeks klatert apesnel de hele aardkloot langs.
Heer o Heer wij hebben weer Gebeuren.
3.
De flapperhandjes flapperen fliep & floep. Het Gebeuren golft. Het Grootte Egolog
telt nors de handjes & van de vingertjes de vele vage woordbewijzeringen. Stijve
handjes worden aan het eind van elke cyclus stilletjes door de Naderende Laserstraal op
de slijmgrens afgeknot. Het is altijd het in het dat het doet, de de die zij de die aandoen. Zo
blijft alles ongemerkt & onbekeken stijf van vrolijkheid tot pret & park & dichte
slijm beperkt.
Princesboon:
Het Blogorgaan maakt Niet-bestaan, men leest haar Niet maar draagt haar aan,
het is een duizenkoppig monster vol braak- & misselsmaak dat nergens niets bij Niets aanmaakt.
Ze wemelt & ze wiegt het zwaarbedrade hoofd van Nergens Hier naar Nergens Daar & hoopt
niet op Het Einde. Dat zijn haar veel-miljoenen leden maar die van verveling verder plonzend in de huis- en tuinverwarmde baden hun van oorlog suffe, oerbedroefde planeetjesrest opstoken.
Soms, in de aanzet tot een sprankel zelfbesef, in grote weerwil van haar wens om Niet te zijn, begeeft
zij zich in't openbaar. Het misbaar dan is eerlijk waar
onevenaarbahaar:
ze mondt in zuursel uit & kolkt & kotst zichzelven uit bij monde van wat anders dan een Blogorgaan.
P. S.: Deze tekst is nu ook opgenomen als hekeldicht op De Valse Noot. Als dat geen Gebeuren is! (Thanx Benne)
Les Détroits, comme visitées par les Grapistes en tenue Cambodjien
Het verdurende exces dat uit de zinnen stulpt dan bv
we kunnen weigeren weigeren kunnen we maar we kunnen niet weigeren te weigeren eens we begonnen zijn met weigeren we
kunnen praten praten kunnen we maar we kunnen het praten niet eindigen eens we het praten hebben toegelaten ons
te bepraten. Marx met zijn Engels hangt in Trier nog te geboortehuizen, de Thermen wassen bijwijle de badhuizen uit & de
regelmaat
is de maat van de meting, de aanzet van de regel is de meet (het halen bv.)
de meet & de plooi installeert a.h.W.
het ritme, de mens,
de verhardingstel die zich uitdrupt (in rubber) de teleurgang die zich rood schaaft (in/op het beton) & bij de feiten het eeuwige gemopper (de zakken Knaupf)
van de stoute stoute stoute kindjes. Hier is de Tik de momentane indruk, de witrode meet van de houten regelrand op/over de blanke Vingertjes.
Ai. Tik. Ai. Tek. Ai. Tik. Scrrraaatchsj. Ai ai. ai.
[untsoweiter]
Les Filles Neo-Schwittzeriennes en écoutants leurs Frères Marx en traduction anglo-angulaire
Het tweede Boek dat EL heet bevat vrij expliciete referenties naar Anna uit de net-roman Anke Veld. Hier zie je Anna kort bij haar dood, - ik probeer hier Ilya Kabakov's Theorie om Alles Af te Beelden uit, zonder succes evenwel.
Kabakov's Theorie berust op een Donut-visie op de Tijdruimte.
Het verhaal van Anna in de net-roman is diep-tragisch maar ook vol levensvreugde. Ondanks mijn gruwelijk slechte schildertechniek is het mogelijk dat sommige mensen hier Anna zullen zien.
Anna zien vergeet je niet vlug.
Nog ongeïllumineerd staat aan de Overzijde de tekst:
Het Eerste Boek dat EL heet gaat om en bij 15x22 meten en wordt samengesteld uit verkliederde nota's gemaakt op 180 gr tekenpapier van het merk Clairefontaine.
Het Tweede Boek is in landscapeformaat, zo'n Daler-Rowney aquarel ding met blauwe metalen ringen opzij.
Deze zijn van het Eerste Boek dat EL Heet. Er is geen enkele reden waarom dit het eerste boek zou zijn, ze zijn beiden op hetzelfde moment uit de afwezigheid van enig Boek dat EL heet ontstaan.
De pagina's zijn in verschillende staten van onafheid.
Tja, anders doe je op den duur niks anders meer als inscannen.
Niederstadtfeld 1 - het tien na tien wordt Niet geluid
1.
Hakselfleisch zwarte rozen de McCartney die in de Lidl te headbangen (over)drijft
het Beeld is de Krant
nämlich
Herr Kagel van de HoudtBeethovenDoofKrant slaagt met de 4 NoodlotsKoppen, die hem van vader op zoon op vader op untsoweiter zijn overgeërfd, plets in het stille water heilige water van de Gemundener Maren.Plets*.
*spreek uit: 'ppp Plets' . De bestanden over het ontstaan van de vulkaanmeertjes in o.a. Gemunden zitten nog in hun folders. Ik heb ermede geschud maar zij Weigeren Vooralsnog.
Trier 0 - de PletsPoort
2.
De Poort tot het Boek. (Het Boek heet El, i.e.
Het boek heet El
Het boek dat vóór Wezemaal het boek wil zijn dat El heet,
is het boek dat El heet vóór we in het boek zijn
dat vóór Wezemaal het boek wil zijn, dat El Heet.
(uit 'Het Boek heet El', zie later)
alsook Oskar Pastior, mijn Chlebnikov & het ik
aka het ik & de hond die mijn hond is in der wiese, i.e.
de Niet-Elfjes Eifelweide die de hond instormt die met mij de hond Neo is die mij de 3, 2,
1 pootjes in de benen strekt in de befaamde Neoaaahaaaa jaaa
attackMode initiated (kruip weheg wahant ik kom hier de wereld
redden) & vervolgens loens aankijkt, de hele u.i.t.v.a.a.r.t. nog eens & nog eens in de ruimte de geopende
ruimte zuimte muilte sh*t waar zit datwoordweer noodweer aja:
de muilplaats,
het aangestipte de plaats is het aangestipte de plaats is het de geopende ruimte de plaats de
stip, nog eens in de ruimte vuilte balklotst op de kleefhalmen gras verzinkt haar a aan de namen (n1,n2, ...nn) die aan de dingen
die aan de adem de ademende de beademde ademende de beademende ademende enfin de hele doos kruimels van kruimeldeegkoekjes
loos loos loos waar is mijn windel ? wijl ik toch ik op keineige kapittelpuntenlooptocht blootvoets het gedicht loop te wie wil er nu wie er nu nog wie wil er nu
willen wil f*ck wie er nu nog f*ck
wikken wil? wikkeling? ah: ontwikkelen
Trier 0 bis - le rouge et le jaune van de oude pletspoort
3.
stuifmeel, strooibewegingsexplosie in het stilstandendiagram, l.u.c.h.t.v.a.a.r.t. van het teveel aan geluid, wolkjes wit in de blauwe tingel, de l.u.c.h.t.v.a.a.r.t. van de VulkanEifelkerkjesklok,
de Elfjesloze, de sec-witte die met de gekaderde tingel (brons) tangel tangel tangel tangel (ijzer) tangel tangel tangel tangel (ijzer)
h.e.m.e.l.v.a.a.r.t. van kussensloop slaapwikkel rond het slop lidwoordloosheid op het na ondertussen in het stille in bij het kalme bij uit/in schuivende gemoedelijkheid
het groentensap kabbelt en schift
de tijd rust, roeiend
Wie is dat daar (dort)? die met het Schiff Heute Nicht dat Morgen Zal Zinken Dus?
(Klots Klots Zo Kolkt het MöselTriezegesindel im Meinen im Deinen im Unsern Buik van het Gebergte
nu ook met Johannisbeerstrauchgespenst de in Koreaanse & Servische Kreisen alom deernis und deiningverwekkende fake Alphonso Ko creatie
avant la lettre selbstverständlich)
klots komma klots
,
[rühig, gemüsslig befährt]
,
met kabbelende komma's dus
die dus? die met de Mösel? die met de Kreise?
die met de Trieze (windas)?
die met [untsoweiter]
Trier 1 - Het Nieuwe verkondigt zich
Alsof, sprak Zara's Toelstra, de H&M van de wandelstraatstenensteppe, Iemand van de Iemands van Barstelkampf met een Trephine het zieke brein van de Aardgeest had aangeboord en een Machtige Zwerm Valse Dollars Schijtende Stadsduiven uit het Schedelgaatje ontfloepfladderde, een soort verhevigde schijterij in de schijterij als het Ware.
Wat een drukte toch altijd.
Het Internet zou bv. al een stuk rustiger & rustgevender zijn als er overal komma's stonden i.p.v. punten. bv.: vilt komma skynetblogs komma be of www komma leuven komma be. Al die punten, je wordt daar zo bitsig van, niet? & het bekt zo finaal, zo van hier-heb-je-het, méér ís er gewoon niet.
& in plaats van dat hebberige houterige http (hypertext transfer protocol) hernoemen we dat protodinges naar een gezapiger 'we zullen 's zien' (wzsz), we vervangen die dubbele punt gewoon door een 'op' met 2 spaties :
wzsz op www komma leuven komma be wzsz op www komma decontrabas komma com
efkens later hoor je iedereen wezelwekomma-en ipv dat eeuwige gehttp en dat gedotcom. Wie heeft er overigens weer mijn Groene Boekje verstopt? Soit.
Tot zover het Sporadische Proza. Echter.
[3+1] (De Hel van het HET)
bv. Het is het in het
De uitgang is de uitgang in de uitgang (Ausfahrt) De wereld is de wereld in de wereld (Welt) De aarde is de aarde in de aarde (Erde)
Het vlees is het vlees in het vlees (Hakselfleisch) De maden zijn de maden in de maden (keine Ahnüng) De regen is de regen in de regen (Regen)
De dagen zijn de dagen in de dagen (n.v.t.) De dagen zijn de dagen uit de dagen (n.v.t.) De dagen zijn de dagen in de dagen (n.v.t.).
Trier 2 - Het onbestemde kadert zich
Het procédé is de dader de dader zoekt Derrick als Derrick de dader heeft is de dader het procédé
Wat zoekt het procédé? Herr Leibniz bonkte zich het Hoofd zwart op de Poort tot hij besefte dat de Poort geen Poort was, maar het Bonken Zelf van het Hoofd op de Zwarte Poort .
Zo ook luiden ons
van heinde en dort
uit Maagd- en in van eerbiedwaarde schuimende Wiebelmonden
eensluidend
voorzien van roze slurfjes & verstijfelde Stilstandonderdeeltjes
de getingelTangelde
Klokken:
De oplossing, nietwaar, is een gedicht, nl. (nämlich?)
De oplossing
De uitkomst is De oplossing in De kamer in
te vlug af.
(zie later)
Trier 3 - Het onbestemde Heerst op Virale wijze
(das heist später)
(een beetje lastig uit te leggen, het gaat namelijk om een boek dat El heet, maar dat boek is eigenlijk twee boeken, waarvan er geen enkel af is ( dat kan/kon ook niet) (zie later). Zoals in de Eerste Gödeleske Stelling uit het Gammele Kathedraalwerktuig voor Zandstralers al vermeld:
De verzameling van alle verzamelingen is nog niet de verzameling van alle verzamelingen inclusief de verzameling van alle verzamelingen tenzij die verzameling een lid was (is?) van de verzameling van alle verzamelingen die nog niet de verzameling van alle verzamelingen bevatte maar al wel een referentie naar de verzameling die de verzameling van alle verzamelingen zou gaan bevatten mocht deze zin ooit afraken.
Op quasi-identieke wijze wordt Het Boek dat El Heet afgeleid uit het niet-bestaan (lees: de onmogelijkheid) van Het Boek dat El heet (de hoofdletters wisselen al wel 's), maar wel degelijk in situ, dat inhoudt dat er al verscheidene pagina's van het Boek in Haar Twee versies voor mij liggen, maar mijn bestaan is hier niet aantoonbaar, laat staan berekenbaar, dus is het geheel zinloos om dat verder staande te willen houden, wat mij in feite best goed uitkomt, want wie heeft daar nou wat aan, aan zo'n bestaan in het HemelNet?
Soit het Boek Is, het Heet El, en hier zijn Geen Pagina's, dit is geen Log, laat staan een antwoord op al uw vragen want zo werkt het niet, het zijn eerder de antwoorden die untsoweiter & dan nog...)
(geef nu toe dat 'zie later' als uitleg korter was & minstens even duidelijk)
ligt het hier plat, is het hier toe, doods, noppes, nada, duik het archief in ofzo , tel uw tenen, lees wat reclame, maar wij zijn weg, pleite, wij liggen in den Elzas te niksen...
Net als voor de Kathedraal Zelve gelden hier de Omgangsregels voor (Literaire) Open Source Bedrijvigheden, de gedragscode zeg maar der Vrije Codeurs in de Bouworde. Wat evenwel heeft dat allemaal te betekenen?
In Menschentaal:
Al het tekst- en beeldmateriaal van dirk vekemans dat hier vertoond wordt, mag u vrijelijk gebruiken voor uw eigen creatieve arbeid, indien tenminste voor de producten daarvan dezelfde voorwaarden gelden.
Mits een correcte bronvermelding kan een ongedifferentieerd gebruik ook op andere publieke plaatsen op het internet. Overnames en/of bewerkingen van deze materialen in gedrukte vorm zonder toelating kunnen ook indien u deze gratis / zonder winstbejag ter beschikking stelt en/of zij begeleidt worden van een tekst die dezelfde rechten aan de gebruiker daarvan verleent.
In elk geval hoort het tot de goede vorm dat u de auteur van uw acties op de hoogte brengt, een simpel mailtje volstaat.
Als u voor uw doeleinden niet aan deze voorwaarden kan voldoen, zullen we moeten onderhandelen hoe we het publieke domein het minste schade kunnen berokkenen. Meestal neemt dat - surprise surprise - de vorm aan van een financiële vergoeding voor uw dienaar, opdat deze door middel van de aldus Gewonnen Tijd de verloren code in Hare Loopsheid door nieuwe zou kunnen remplaceren.
Juridisch: Voor alle materialen vertoont via de URL http://vilt.skynetblogs.be is de Free Art License van kracht , zie http://www.vilt.net/nkdee/fal.htm
Volgende pagina