30-09-2007, 21:28:22 dv

Voila, hier heb je  het soort render van het 3d character pakket Poser 5 dat ik wel 's gebruik als model voor mijn geklieder. Ik ben daar dus op vrij letterlijke wijze code aan het natekenen. Om van te klaterlachen.

Maar het is wel ideaal voor het vispo-werk (de engelse catch-phrase voor mengvormen van woord en beeld - visual poetry) dat ik voor ogen heb: letters in de vorm van menselijke gestalten of menselijke gestalten in de vorm van letters, kwestie van wat Kathedraals onderzoek te doen naar de relatie lichaam-code. Dit wordt de S van het EMfabet, opvolger van het ELfabet, ja ik moet daar nog een boekje van maken. Die boekjes ook altijd. De illusie ooit iets te kunnen hebben.

Het wordt stilaan tijd dat er men ook hier af en toe al 's het poetische zou kunnen inzien van bijvoorbeeld die 'verschrijving' net boven het dijbeen hier.

je kan die modellen dan wel alle kanten opdraaien, volledig animeren zelfs, maar Poser is ook op legendarische wijze  bug-ridden, het werkt altijd net niet. Bij dingen als photoshop krijg je me daarmee in de gordijnen, je betaalt je tenslotte blauw aan die  gemonopoliseerde k*kproducten, daar zou geen krasje meer mogen instaan.

De makers van Poser is meer mijn soort vrees ik, ze  zijn al drie keer failliet gegaan, tegenwoordig kán je het alleen nog maar illegaal krijgen, vermoedelijk . Zelf heb ik de voorlaatste update nog gekocht, in  betere tijden, was dat, maar voor wie?

29-09-2007, 23:12:03 dv

bon we gaan de zaken wat meer in lijnen trekken want anders komt er toch noppes nada van. Ik ben er de afgelopen 5 jaar in totaal drie keer in geslaagd om iets op te sturen naar tijdschriften, dat is eigenlijk niet zo best.

ik bedoel maar dat ik zo misschien de indruk wek dat mij dat niet interesseert - het interesseert mij wél, maar ik ben er te veel chaoot voor om uit te vissen wie er nu wel en wie er nu wat niet enzo, enfin geef nu  toe dat al die cirkeltjes van heel erg  ingewikkelde mensen die dan nog's onder elkaar en naast elkaar dóór bewegen  voor een simpel dichterje als ik misschien wat moeilijk zijn om volgen en ik kan nu al niks bijhouden laat staan volgen -

enfin vanf nu dus kunnen redacties die dat wensen en die ik per ongeluk _niet_ zelf heb aangeschreven  ( wie weet dat zoiets nog bestaat, niet? maarzie je,  als ik daar zin in heb dan vind ik weer die adressen niet, of er zijn geen postzegels in huis of de patatten bakken aan wegens gebrk aan water in de pot of...) vanaf nu dus , nee NU echt:

terecht op een beeldscherm dat zich vormt bij het klikken op onderstaande link, alwaar meteen ook tekst en uitleg er bij aanfloept.

http://nkdee.wordpress.com/category/bijdragen-voor-literaire-tijdschriften/

Handig toch, hé, zo'n internet.. 

28-09-2007, 13:03:59 dv

zeg maar in bullit time.

Het is een voor en na filmpje, dus je moet het uitkijken: eerst vóór de AI algo's hun werk deden, dan is ie nog echt cute, gaat regelmatig op z'n smikkel enzo.

Daarna kent  deze 'Little Dog" z'n ding.

DARPA's dog, natuurlijk.

 To boldly go where no man has gone before.
Naar de achtertuin van saddam # 2451 bv.

http://www.bostondynamics.com/content/sec.php?section=LittleDog

28-09-2007, 11:12:19 dv

 http://www.nrc.nl/nieuwsthema/birma/article776036.ece/Leger_schiet_op_demonstranten_Birma

Er wordt langs verschillende kanalen opgeroepen om morgen 28 september iets ROODS aan te trekken ten teken van solidariteit met de protesterende medemens in BIRMA.

27-09-2007, 15:23:28 dv

hoe zullen we Namen noemen? heeft  het wicht een indiaanse zomer? Waar zitten de indianen in Kessel-Lo? is het waar dat de zomer verhalen maakt? Die in de herfts verrotten, zodat we weer papier hebben om op te stoken in de winter? Kunnen we de winter wégstoken zo (blijkbaar wel, nog een paar autootjes bijsteken, misschien)?

Allerlei teleurstellingen staan u op te wachten in diverse bestanden verscholen achter de letters http://ankeveld.blogspot.com, en ja hoor: de stellingen stellen teleur.

24-09-2007, 11:55:13 dv

24-09-2007, 09:34:40 dv

23-09-2007, 10:31:41 dv

I

duw bv haar gouden achterwerk in het zilveren zwerk
kijk ze zingt al van genot de zang van tien op tien
het wapperstaartje wappert wufte leegte op
de lucht trekt open in de opgeklopte sporen wij
we worden wat we worden 1 met het natte gezegde
we hebben haar boodschap in de tekens gevat
we weten hoe het zit nu nee het was dus het zat
het is eender altijd eender & ach is het niet dat
het ik, dat kuststruinende lijk houdt ons de ogen
open & vooral vast in de gaten van de kapitale kast

II

ze weigert het tellen nou moe dat dwingt ons
als haar maan in een soortgelijk soortelijk gebrek
aan streepjes om te blijven streepjes trekken bv
aan het woordje trekken dat enigszins trekt aan
de oortjes van het bewogen voorttrekken zelf
dat de aandrang trekt om het tellen bij de oren
te vatten ze heeft weer niks om aan te trekken
zegt ze dan ze zuigt zich vast aan ons verlangen lost
ons op in haar naakte versie van wat zo hevig net
nog trekkend in haar zuigen op ons af wou gaan.

III

Goed ik zwijg al gij edele Dame van het  Hoge Haar in haar
ze kon wat mij betreft net zo goed hem heten  of  hij heet
maar waar ben jij dan? Hier? of Daar? bij Hem? oei eronder,
vlottend in je Openbare Werken? of  je schup/ spade er
bovenop te leunen sta je droog te lonken in het blupmoeras
van het verlangen dat je ooit was, de rosse schimmelharen
hoog rechtop, een eerbetoon aan wie anders dan de dode KrulMeester
die die het Water met één Lijn feilloos kon doen wiegewegelKanten
aan de Wal van het Zijn. Er rest wat van. Een spindle dvd's
staat onbeschreven in het mega-magazijn te leegtelonken

IV

Onder de maan drijft & droomt het grut & droomt het grut
dat het landschap & de rotsen buigen zullen dat de wind
de namen van het grut zal vergrutselen terwijl het grut
de grutselboekjes telt in de afslagbak van het grutselparadijs
& als Echt Groot Grut het vals Plat beklimt dat bezaaid
ligt met klompjes ijs van de plassende prijsdichter
Plasmans die daarnet nog op de beeldbuis sprak
voorwaar ik zweer bij mijn Woord maar het geloof bewaren
in de mensheid  eronder is voor mij ook zwaar: men denkt
hen nu eenmaal vlugger wég dan hier of hier of daar...

auguste vond het wel  ok om zijn marie-van-den-getormenteerden-hof
hier bij te plakken hij vraagt welof gullie ajb wat minder aan zijnen baard
zou trekken

22-09-2007, 17:20:42 dv

het wicht van de archaisch latijnse komedie schrijver Naevius is volgens Pascal Quignard een soort goedlachs hoertje dat op een zonnige zaterdag als deze een  einde vermag te breien aan de in de taal verankerde 'destresse' van de nominatie, het gewelddadige dat met elk noemen alle kansen op ware communicatie aan het individu ontzegd, de onvermijdelijke 'bad ending' aan elk verlangensverhaal zoals dat van het meesterlijk Délie van Maurice Scève. 

 Die onaflatende 'movement de nommer', waarvan elk individu slechts een onvruchtbare Dehiscentia is (een soort afgescheurd stukje schimmel) kan echter ook gecounterd worden door een positieve dissolutie van het ik in de veelheid van een anders-beheersbare potentialiteit.

 De voorwaarden voor het aanvatten van een zoektocht daarnaar liggen allemaal in het verlengde van een shift in de perceptie van het reële, een afwijzing van de ons opgedrongen finaliteiten, een radikale openstelling van de veelheid in plaats van het  in zichzelf verkankerende egocentrisme dat niet zozeer een egoisme is (ook ook, natuurlijk, we moeten niet naief zijn) maar vooral toch een angstreflex van het bedreigde ikje dat haar integriteit voortdurend aangevallen en belaagd weet. Elk spel in het sociale veld zet telkens weer de identiteit van dat ik als quantum ( en louter als dat) in, omdat dat nu eenmaal de regels van het kapitale spel zijn.  In de perversiteit van de zich dan ontwikkelende voorspiegelingen wordt de eigen sterfelijkheid weggemoffeld in een eindeloze projectie van voortgang naar het volgende level. Bij gebrek aan eindig perspectief kan de persoonlijkheid niet anders dan instorten, de plofjes aggressie die je dan alom in de machines geroepen ziet. Sure, ook daar wordt aan gewerkt, aan de opvang en recuperatie van dat soort ultieme negativiteit, maar moeten we daar dan lijdzaam op blijven staan kijken, met het soort vertrippeld cynisme dat we ons intussen hebben eigen gemaakt? Plankgas met de SUV  in de wetenschap dat er toch een ploeg betonkrabbertjes klaarstaat?

Ik dacht dat we hier en daar toch nog iets slimmer waren.
&, ahum, 'humaner'.

Vanuit dat soort diagnose is er naast een kans om het weer eens & nóg grondiger te verknallen, ook de mogelijkheid om met  reeksen van ingrepen stelselmatig de stroom de goeie kant op te duwen,  infusen te plaatsen waar ze niet anders kunnen dan kanaliserend werken, verhardend,  de uitwegen verduidelijkend, het hars uitzetten daar waar het  kan aarden. Het eerste wat we moeten afleren is voor zover een dom dichtertje met een al even dom hondje daar zicht op hebben, is toch wel  dat ellendige hameren op een fictief tekort,  die rotte, eng-kapitalistische noodzaak van het in stand houden van het voortdurende gebrek.

Kinders trekt uw frigo's open: het staat daar te stinken naar een onnoemelijk teveel.

Autrement dit:

22-09-2007, 14:36:49 dv

Eilandpraat

Het zicht is op
de kamer, af, ze
zweemt naar
is het dit ja dit is

het lamlendige lallen van
de Grote Boze Wereldspraak.
Het pfft terwijl je in de armen

gaat, het been je stampvoets
wordt verlegd, de gloed
genaamd hier ben ik dan
je stoppeltenen aanglijdt.

Wie wou er hier dan warm
zegt wie & wat is dat?

Wilde verslingering
tot de verheldering
van wij, een onsje ik,
ons plakkerig in & oh &

op & sjonge toch -
da's voor de was,
gewis-  ontstaat,

ontstond. bij g*d wat
is het toch weeral zo
hemeltergend laat.

20-09-2007, 22:14:12 dv

 

ook van de Leuvense Stadsbib (aka de welwillend maar vooralsnog Tijdelijk  uitgeleende Schatkamer van Groot Kessel-Lo) een dubbel-cd compilatie van vrij lawaaierig geimproviseerde dreunmuziek.

Als je  erin zou slagen al het lauwe gewauwel  in de Nederlandsche Letteren (online en offline) in een paar tracks samen te proppen krijgen we misschien alsnog een aanhoorbare dreun.

Min of meer.

Ha. 

18-09-2007, 10:39:20 dv

17-09-2007, 21:18:22 dv

Lang geleden dat ik mij nog zo heb opgewonden over een boek.

Er was die keer dat ik iets meebracht over mineralen omdat ik iets wou weten over mineralen en toen bleek daar alleen maar new ageërige troep over vanallesennogwat  behalve mineralen in te staan (mijn dochtertje was daar nog blij mee omdat de prentjes mooi rozig waren).

Er was die keer dat ik iets meebracht dat wetenschappelijk leek en dan een akelig pleidooi voor Intelligent Design bleek te zijn. Ik heb sowieso al een hekel aan design, als het dan nog slim wordt ook, dan vliegt het wel.

Maar meestal breng je die troep gewoon niet mee, je laat het bij het ergere prut & prul der Nederlandse letteren staan bv of bij de sowieso onleesbare romannetjes of achteloos tussen de strips gedumpt.

Maar het ding van Badiou over Deleuze kan ik gewoon niet negeren. Het zou nochtans moeten. Had gemoeten, want nu is het te laat. Badiou heeft het nu ook tot de 2 rekjes filosofie van de Leuvense Stadsbib gebracht en dat zegt voldoende. De Leuvense Stadsbib (eigenlijk een filiaal van de Bibliotheek van Groot Kessel-lo, maar we mogen dat van Louis niet zeggen zo) is uitzonderlijk goed ende representatief voor wat er intellectueel aan onmisbaars onder uw aandacht dient te worden gebracht.

Als je het daar niet vindt, is het ofwel brol ofwel heel erg specialistisch, om niet te zeggen obscuur. Je gaat er geen werkjes _over_  Chlebnikov vinden maar zijn 'Zangezi' staat er wel, om maar iets te zeggen.

Twintig bladzijden heb ik het uitgehouden.

Badiou, vol van zichzelf zoals altijd ( bon, soit, dat mag dan wel) badineert in de inleiding over zijn verhouding tot Deleuze, het komt er op neer dat volgens meneer Badiou's perceptie Deleuze hem wel van hetzelfde kaliber achtte en het waardevolle in zijn werk kon zien, ondanks de fundamentele verschillen in stellingname. Dat Badiou op het einde van Deleuze's leven serieus wat tijd spendeerde om een conversatie middels briefwisseling op gang te krijgen en te onderhouden. Dat Deleuze zijn uiterste best deed om hem gewillig te zijn maar dat ie uiteindelijk zijn kant van de briefwisseling vernietigde omdat ie wou vermijden dat dat ooit uitgegeven zou worden. Dat Badiou daar klaarblijkelijk behoorlijk pissed over is.

Ergens in dit vijgen-na-pasen verhaaltje staat ook beschreven hoe Deleuze op puur door Badiou geimagineerde wijze ten huize Mitterand met hem aan het lachen zou zijn geweest. 'k Weet niet hoe slim je moet zijn om als filosoof mee te mogen spelen (dat zal wel ong, hetzelfde zijn als voor dichtertje, veronderstel ik- haha), maar voor een domuil als ik zegt dat al voldoende.

 En dan begint het 'boek'. Nog.

Jongens jongens toch. 
Is het echt zo erg?
Het is echt zo erg.

Het is bedroevend temoeten vaststellen dat heel de intellectuele wereld dit soort laaghartige, kwaadwillige nonsens tolereert. Dit is je reinste maoistische propaganda vertrekkend vanuit pure intellectuele en emotionele nijd, d'r zit geen greintje respect in, het is er enkel op gericht het eigen programma verder te helpen, de tegenstand bij voorbaat koud te pakken, omdat ie natuurlijk héél goed weet dat juist daar ( en bij Derrida) het koordje overduidelijk, verguld en al, hangt te bengelen, het koordje aan de plug die het water in het vettige kuipje houdt waarin deze kwal zich heer en meester waant.

En ook is natuurlijk, wie wil er nu in zo'n mestvaalt zwemmen gaan? 

( Nee sorry,  ik geef geen refs voor dit 'boek' , google het ding zelf maar)
(jakkes) 

16-09-2007, 12:08:05 dv

I


het zit denk ik ook al in & aan de
bestanden als een stalkende kwijlveeg
in het halfduister de straatstenen
te bevreten het hinnikt & balkt
het zijn uit van haar geschiedenishikje

in de lustwekkende pixelhuidjes, bv
de grafbewegingen op die krasloos
op de schermen lopen te dagen

ik? ik, ach ik, je kent het toch,

de schoenzolen slap het gerief
heeft de reikwijdte rioolput
& terug & vlijmende vergeet-
magneten vertalen het nabije ijzer
bij korfen tot schroot, het ooit

ja jaja

van de oosterse gezangen maar hela de
oosterse gezangen van de oosterse zanger
verkermen in crêpe, de hunne evenbeens
zijn krullen wat ze lullen wat &
zweten gelig hun kronkelend gekonkel als
oud geil bij de wazig wemelende wormen

de uitroep valt

ai
aik
eikst


ja



II


ik is ik
toen ik
had je hoe kon ik
ik had je hoe kon je

ach ik jij terwijl ik je
de ogen nog kussen
het water
je lippen met blauwglans
sprenkelen als droge
koekjes peuzelen kon

de afhand heft hoog
haar hakgedachte

stilte bekt de hele wereld af

wijl eertijds overtuigend mijn hand ging nog
de trap af met je kleed het sierlijkje
de berg op met bij bakken
het leed.

waar het smeltstortend
indruist daar ik

kk

k 

III

ik dans daar ja met het daar, dat
wat  ik in je nergens was, het
twee stappen hier
één stapje daar

maar

& stroef is het niet, nu,
dat dat dat maar
niet eindigen wil, maar
niet wil in dit neenlied
dit leenlied van witmerg
dit weerhaken naar erg
och dit botte weigeren
de put in te weggen
ook al het niet willlen
zeggen

maar is het niet
meer is het niet 

stroeve lendenen,
herstkollen, gal?

15-09-2007, 00:22:04 dv

13-09-2007, 12:28:52 dv

13-09-2007, 10:33:05 dv

13-09-2007, 10:19:25 dv

fotosjop effects scheuren zich af en richten eigen bedrijf op 

13-09-2007, 09:42:56 dv

13-09-2007, 09:01:55 dv

11-09-2007, 22:09:15 dv

een Kleine Viltse Wilde  Ochtendrite Op Twitter.com  (KV WOOT)

Twitter is sociale websoft die je toelaat om je status via berichtjes van maximaal 140 toetsaanslagen op je wereldwijde messageboard te plakken, zodat de rest van je bende weet wat je aan het uitvreten bent.

Je kan dat ook via je mobieltje ofte cell phone  ( zie daarvoor de Viltste escapade genaamd Cellular Wryting op http://cellularwryting.blogspot.com ) zodat je het grote Niets dat je Weeral te zeggen hebt met de 160 toetsaanslagen die je daar mag duimen ruimschoots ge-update krijgt.

Het is niet veel, maar we zullen het tenminste geweten hebben. 

09-09-2007, 10:44:59 dv

08-09-2007, 15:03:44 dv

euh  waarde ongelooflijk talrijke collega's, mede-literaire netwerkers untsoweiter ahum euh  facebook (www.facebook.com)

is aardig op weg om een heel groot ding te worden, daar waar ik ooit nog beweerde dat het bloggen ook maar het bloggen voor efkens zou zijn, alleszins zoals wij het bloggen nu al efkens kennen, wel euh dit soort combinatieding van sociale soft met allerlei applicatiemogelijkheden en voor de snuggere centenmelkers exploitatie opportuniteiten ook natuurlijk enfin die, nee een gouden geldkraan dat is het zeker facebook dus

lijkt nogal interessant als speleding, je kan daar applicaties voor maken ook enzo, overigens  zit daar iemand op die wat op zijn nederlands wil virtueel netwerken literair dan wel anderszins creatief? he? enfin ik voel mij nu wel niet zo eenzaam met mijn vrouw en kinders maar ge moet op tijd aan uwen ouden dag denken, denk ik soms.

My Space gaat mij niet echt af, je kan daar geen kant of wal mee op en 't is daar allemaal zo zoek-mij-nu-een-nieuw-lief toestand, heute nog untsoweiter met een licht irriterend teveel aan billen & borsten terwijl ik daar nu net vandaag blijkbaar geen al te grote behoefte aan heb

 je gaat zien dat dit soort ding binnen het  jaar serieus hard op Second Life achtige toestanden gaat lijken, enfin, meneer Pfeyfer (ha, dag Leo) van hierBoven kan dan daar volgend jaar allicht  ook weer een boeksken aan slijten, met dit verschil allicht dat die boekskens dan nog veel meer gaan verkopen want Second Life, geef nu toe,  daar zit eigenlijk relatief gesproken geen kat op en dat Facebook ding dat schiet binnen de kortste keren  serieus richting de miljardenbusiness uit als ge't mij vraagt, maar anders waarschijnlijk ook. 

Binnen een paar weken zitten de user-profiles al op Google, de eerste reclame campagne (voor de derde sequel vqn Resident Evil met la Milla - ge ziet dat daartegen My Space een flop is) is al volop lopende in de huiskamerzalen van de klikmuispapa's & ach ja, efkens later blijkt natuurlijk dat Google dat zaakje heeft opgekocht en dan kan de fun pas echt beginnen.

Waarom? wel het is de eerste serieuze modulair opgevatte toepassing die ik op basis van het web 2.0 gezien heb, de fel bejubelde blogspot of wordpress toepassingen zijn er niks tegen want hier hebben we te doen met een glashelder open API waar eender welke third party developer gewoon kan inpluggen. Probeer maar 's iets deftig te schrijven dat iets lucratief met blogspot doet, (ha ho mo man toch), nee hier is het echt een webdev natte droom een weekje prutsen en de ietwat snuggere teamleider kan onze human resources naar hartelust beginnen drainen, voorwaar een goede zaak opdat we dan toch maar vlug wat beter zouden worden in onze rol van batterij of legkip voor de gouden data-eieren.

Of, voor hen die het niet kunnen laten om daar uiterst positief tegenover te staan: euh, wacht efkens, ik vind nog wel iets. In ieder geval is de wakkere burger nu al druk doende om zich in deze nieuwe miserie in te werken, anders dreigen we hier straks te worden overrompeld door allemaal ons in coole keineigigheid flat outdoende faces uit- hoe komt dat toch weeral - of all places een boeksken.

Dat moet toch iets geweest zijn met dat drukwerk, niet? Gutenberg man, ge hebt uwen tijd gerateerd.

Enfin , morgen ofzo, allicht en anders niet. Vandaag is het nog wat schraaltjes eerder & alleen in't Engels, of wahaje gedacht.

08-09-2007, 15:02:47 dv

08-09-2007, 14:20:33 dv

Ze staat stil op blote voeten & er is het kabbelen van lopend water.

Een staketsel - meters hoog, in hout -  torent boven haar uit. Zo hoog dat het wel lijkt alsof het stalen kabeltje niet daarvandaan,  maar uit de hemelen komt nedergekronkeld.

Het kabeltje is er een zoals het remkabeltje van een fiets bv, zo eentje dat
in elkaar verstrengeld er eigenlijk vele hele dunne zijn, je haalt je vingers altijd open aan de eindjes daarvan.

De kabel ligt haar op het haar & kronkelt verder langs haar neus weg naar deplanken vloer. Zij staat daar maar een beetje te lachen, het water klatert & de kabel krast hoorbaar  hoog in het houten staketsel bij de minste wiebeling in haar benen. Het is een uiterst gevoelige opstelling.

Kom, laat ons er wat publiek bijdoen, niet? ze mogen best gezien worden  & stond er niet  iets bekijkbaars te gebeuren?

Hij pakt de kabel, windt hem driemaal rond haar middel, zij zegt 1 keer ai,  maar echt pijn doet het niet, het is niet dat soort verhaal. De kabel loopt nog drie, vier  meter verder op de grond, naar het publiek toe, dat ondertussen is gaan plaatsnemen in de donkerblauwe pluchen zetels. Het liep nog aardig vol.

Het licht verschiet. Er wordt gekucht. Hé luister!

In de verte horen ze nu ook  het geratel van een oude filmprojector &  kijk,  daar,  links boven haar hoofd kunnen ze het oplichten zien van allemaal close-ups van de meisjes in de films van Charlie Chaplin, kleine stukjes lachende of droefjes ogende schoonheden, veelal in lompen gehuld.

Er waait overal dezelfde witte wazigheid rond al die jonge vrouwenhoofden.

In de andere richting ziet hij plots het andere eindje kabel. Het eindje daar kronkelt naar het duister achteraan, waar ook zij, die dichter  bij het publiek staat,  als haar ogen zich wat hebben kunnen wennen aan het donker, de kontouren van een buffetpiano kan onderscheiden.

Er wordt haar plots iets duidelijk, ze wil al  heftig gestikulerend naar hem toe huppelen, maar de kabel zit in de weg & ze dreigt zich  nog in het stalen gekronkel te bezeren of te  verstikken, zelfs.  Het publiek gaat van oh & ah.

Hij begrijpt het nu ook: vliegensvlug snelt hij naar het andere eind kabel, wikkelt zijn blote buik & benen erin & sleurt zich naar de piano. Hij slaat de stofklep open, lacht luidop & knikt haar dan heel ernstig toe.

Het wordt een largo eerst, de pianoklanken lijken zich al verlengend van de toekomst naar het nu,  in het hogere, eerdere waterklateren te spiegelen.

Er staat nu volop spanning op het kabelpaar.
In stilte tellen ze samen af: 3, 2, 1

07-09-2007, 00:14:41 dv

"Ik doe maar wat ik aanvoel als noodzakelijk. Wat ik nodig vind, komt voort uit mijn gevoel voor inventie, en ik probeer niet die dingen te herhalen die ik al ken"

John Cage (1912 -1992)

De  WNYC, de publieke radio van New York, viert Cage's virtueel 95ste verjaardag o.a. met een heleboel webmateriaal, zie http://www.wnyc.org/music/articles/84007

hier is wat u al grotendeels gemist hebt op de 24uur en 33 minuten durende special op de WNYC2 webradio vandaag : http://www.wnyc.org/music/articles/83958

tja ik weet het ook nu pas 

06-09-2007, 13:34:26 dv

Op het einde van een kliedersessie die,  zoals nu wel gebleken is,  enkele weken kan aanhouden, rest er van het palet nauwelijks nog onvermengde kleur.
Ik 'spoel' nooit tussendoor, de deels gefingeerde continuiteit in het kleurverloop is nog zo'n obsessieve fixatie. 

 Uiteindelijk kom je door dit kunstmatig in stand gehouden tekort, na de bloei die mede teweeg werd gebracht door de opgelegde restraints in het chaotisch geordend proces (de intensiteit dwingt tot een ongeziene exactheid in wanorde, een paradoxale precisie in het onquantificeerbare) terecht in de verschrikkingen van het drooglopen, het verdergaan dan het toelaatbare. 

Is hier de grens met de zone van het Kwaad als orde? Misschien. Ik moet van Bataille niet veel hebben, als ik erover oordelen zou, wat ik niet wil doen, zou ik het op deze manier ver-oordelen allicht, als perversie als opklopperij van een logisch uitmonden in het omslaan naar zelfdestructie, het door  een  doorslaande feedback op hol slaand ingroeien van de aandrijfkracht in het aangedrevene, de eens zo vitale wurgslang bijt zichzelf in de staart en hapt, het slachtofferen slachtoffert alles op zijn weg, het vreten wil het vreten in het schoonste eerst zien vreten. Welcome to my nightmare, i think you're gonna like it. Want het verweer dat men zich voorhoudt, dat het onmenselijke monsters zijn die het Kwaad bedrijven, dat is uiteraard een zichzelf aanzwengelende illusie. De potentialiteit Dutroux zit ook in ieder van ons. Het om zich heen slingerende vergroeien van het micro-fascisme verstikt menig nobel streven.

Maar de Ware aard van het menselijke diertje is ook weer zo'n opgefokte gelijkhebberij. Ook hier is het geen kwestie van keuze maar van meervoudigheid, geen  óf dit óf dat maar een oneindig én, én én-verhaal. De openheid, het voortduren van het onaffe lijkt fundamenteel: want wat niet afgemaakt is, kan je ook niet inkapselen, niet tot verkoopbare prut verhaspelen, reduceren, onschadelijk maken. Als dichter zou je dan gezien de historische vergroeing van dat begrip, die taak of die rol of die schuilplaats voor het braafjes versjes mompelen, enfin, staande in de gladde poort 'Dichter', of gewoon al 'Tekstproducent', met langs beide zijden de zuigende leegtes van de hongerige Markt, of misschien gewoon ook al als pietluttig bloggertje zoals ik, als whatever in whateverland met een ziekelijke neiging om aan whatever niet genoeg te hebben, zou je dan allicht moeten weten hoe laat het is, of ten minste de urgentie en/of de wenselijkheid van dit soort ingrepen moeten kunnen inschatten.

Maar het zal wel zijn zoals men mij altijd verteld heeft, met dat dichterschap & de rest van de alom bejubelde nadenkendheid : velen voelen zich geroepen, maar er komt nooit iets van, het hikt maar wat naar niks.

Tja ik kan ook niks tegoei onthouden. 

Elke lopende ethiek, als het dat is wat we willen bereiken (maar je ziet natuurlijk  dat er  98 % schokschouderend afhaakt van zodra het woord verandering dreigt omgezet te worden in een daadwerkelijke verandering), elke serieuze lopende ethiek (lopend in tegenstelling tot een op finaliteiten gefixeerde dogmatiek, en het is niet simpel om dat te vermijden, kijk maar naar  het afglijden van Badiou), vertrekt van zo'n procedurale regels als gegevenheden, beddingen waarin de stroom sowieso in loopt tenzij we energie genoeg kunnen aansnijden die een tegenstroomse beweging verantwoord, enfin dát soort wetenschappelijkheid in de ontwikkeling..

Och hoort mij bezig, denk ik dan, maar als amateur-dichtertje kan dat natuurlijk, ik moet niet op mijn verkoopcijfers letten, mijn 'cool' niet hooghouden en geen fortuinen van tijd en energie besteden aan het leggen van contacten het netwerken, zeg maar - murwen, tot in de fijnste mazen van het locale glamourisme, het 'waar-moet-ik-vandaag-naartoe-om-er-te-komen', om van het 'wie-moet-ik-daar-dan-kennen' maar te zwijgen. 

Nee, hebt maar genen bang, de Kesselse sterfputten van de vergaarde anekdotiek blijven dicht, daar lach ik liever in mijn eentje om.

Tiens, er scheelt toch echt iets, vandaag, precies. Soit.

Uiteraard is die toestand van het perverse op hol slaan al tot in den treure toe uitgemolken door de autonoom opererende scanners van de thrill-zoekende entertainment industrie. Nonkel Didi is daarin expert, hij tovert er u dadelijk een stuk of 335 voorbeelden van uit zijn onsluitbare joe-lezie, alfabetisch als het moet. Toch 1 iemand in dit apelandschap die weet en beseft dat schrijven een dagelijkse oefening is waarin falen een kernwoord, maar kunnen falen de kunst is. Met dat 'tenminste 1' doe ik er wel enkelen serieus onrecht aan, maar die wonen hier dan ook geen straat verder & wij doen wij hier op ons niveau, met die paar lezertjes en die 5 euro en 70 eurocent dat wij hebben, natuurlijk óók aan vriendjespolitiek. 

Pas op verleden maand hadden we nog maar 2 euro en een beetje, het kan rap gaan. 

Enfin, je ziet die grens hier en daar per jaar nog een paar centimetertjes méér opschuiven, de grens van het nog niet geexploiteerde humane.
De laatste vierkante nanometertjes die het onontgonnen gebied afscheid van de total loss van het absoluut onverkoopbare hilarische of zelfs voor breindoden te wansmakelijke worden bij de input van voldoende energiëen wel ingevuld, een beetje zoals binnen tien, twintig, dertig  jaar de laatste olievelden toch lucratief zullen worden,.

Maar enkel voor de meest efficiente, de strafste haarden van het woekeren, daar waar wij erin zullen slagen ons net niet 1 op 1 te verhouden tot de zichzelf opvretende Mogol van het Kapitale Monster dat u en ik zo dagelijks en onverzettelijk braaf met onze luttele spiermassa's en op halfzes hangende hersensliertjes blijven voeden, enfin ik laat u gaarne hier de zinnen afmaken, de woorden kosten ons niks, het zuchten en vooral het zaniken op de anderen ook niet, want woorden hebben we zoals groenten en patatten en appels en varkens toch teveel, zoals we alles teveel hebben als we het elders maar laten verrekken, en het eigen rot eerst 's nachts stiekem de rioolputten inkieperen...

En gvd die verdomde vliegtuigen boven onze kop, ge kunt er de camions niet van horen daveren en die kinders van ons die maken ons ook al zot met hun lawijt op hun speelplaatsen , we kunnen ons eigen gekanker des noenens al nie meer verstaan, ge peinst nu toch niet dat ik tot mijn zestigste ga blijven toeken voor die gastjes zeker untsoweiter untsoweiter

 Tiens, ik kan mij bij g*d al niet meer herinneren waarom ik nu eigenlijk slecht gehumeurd was.  't Was iets met... nah.

05-09-2007, 22:34:27 dv

Gee
Hits
Jij

Livinlikazwoompie in da drek vorst of da udder dime

"un nobeudie ever teuld mai but the ove urt"

http://mutualmachinebookblogspotcom.blogspot.com/2007/08/naamloos.html

 
voice harmonica & soundForged theremin:dv
text: cd

04-09-2007, 22:36:31 dv

Net kreeg ik een mailtje binnen van Olaf Risee van "In Letterland" zie http://www.inletterland.net/

tja,  je gaat dat moeten kopiëren en pasten want ik vertik het om daar nog codaal naar te linken. 

Of, zo ging de mail,  ik daar niet wou adverteren. Nu ja niet persoonlijk aan mij gericht, dat zou al te veel eer zijn,  ik denk dat ik maar in de brave man z'n lijst zat omdat ik 'ook iets met literatuur had' dus je weet maar nooit.
Weet hij veel wat een arme luis ik eigenlijk ben.

Nu ja daar gaat het niet om. Waar het mij om gaat is dat ie nou aan het pogen is om 'de zaken' bekostigd te krijgen via advertenties. Ik heb hier nu ook wel wat vuile was van Google hangen, maar wie gaat dát nu  ooit ernstig nemen.

Bij Olaf is het blijkbaar wél serieus.  Reklame om wélke zaken te bekostigen, vraag ik mij dan af. Want wat je achter de URL te zien krijgt is tegenwoordig, voor zover ik kan uitmaken slechts een samenraapsel van enkele xml- feeds.

Zoiets dus (euh, 20 minuten werk, ongeveer): http://www.vilt.net/Het_literaire_landschap.html

Nu, ik gebruik hier, op deze blog, ook de feeds van De Contrabas en van De Brakke Hond omdat ik vind dat die mensen daar tijd en geld instoppen, een redactie draaiende houden en regelmatig artkels produceren die op zijn minst het lezen waard zijn. Ik bedoel: web 2.0 zit zo ineen dat als iedereen wat doorverwijst naar wat ie degelijk vind, het degelijke een beetje zou moeten bovendrijven, vanzelf. Enfin, dat is tenminste de hoopvol gestemde gedachte. 

Ik bedoel maar:  daar, waar ik graag naar verwijs, ook al ben ik maar untsoweiter, daar zit inhoud waar aan gewerkt wordt,  waar je dus naar verwijzen kán, waar je graag reklame voor maakt, ook al ben je zoals ik  maar een onbeduidend amateurdichtertje dat op belangeloze wijze wat in het HemelNet zit te walmen.

En dan is reklame eigenlijk niet het woord, want er is daar ook helemaal niks te koop, enfin een paar boekjes misschien, maar die produceert die redactie of de ondersteunende uitgeverij dan ook weer zelf, of zoiets (weet ik veel, het zijn mijn zaken niet).

Enfin, ook: Olaf is  ne leuke gast, ik heb die ne keer gezien en gesproken, maar dit vind ik toch een beetje niet kunnen. Wat ie uitvreet zijn overigens ook mijn zaken niet, maar ik vind  het vanuit literaire besoignes nogal bedenkelijk.  Hij schuimt met name op deze manier de advertentiekruimels wég van de makers van de content die hij gebruikt om de bezoeker tot aan z'n Luiletterland te krijgen. Dat ruikt naar slimmigheden, truuken van Lepe Jef, zoals ze hier in Vlaanderen wel 's zeggen.

Zoals gezegd, ook dit zijn mijn zaken niet en Olaf doet maar, ik gun hem zelfs alle centen van de wereld, want die zijn er toch overal teveel. Waar ze niet moeten zijn.

En dat is, ook in literaire contekst, wat het allemaal zo bedroevend maakt.

Want lieve muisklikkindertjes, wat zien we? Dat krijgt alle mogelijkheden van web 2.0 in de schoot geworpen, heeft tijd zat (waar zijn de geweerlopen tegen uw hoofd, waar ligt uw hongerdood op de loer? wanneer wordt u 's   met uw bloedjes van kinderen het land uitgezet?) en dát is wat het ermede kan bedenken.

En dat laatste  is helaas het soort  opmerking die in mindere of meerdere mate ook voor zo goed als het gehele culturele 'landschap' van vandaag opgaat.  Soit. Als treffend voorbeeld van hoe simpel de toestand ook is, kan dit al wel tellen.

Enjoy.

Naschrift van  den dwazerik:

Zie correctie in de reactie: Sorry Olaf! 

04-09-2007, 12:50:40 dv

Wat heeft in hemelsnaam generatieve muziek, het bedrijven van het ineenwikkelen van woorden in een poëtisch verband of het volkliederen van stukjes dik, ruw & dus voor nattigheden ontvankelijk papier te maken met het nemen van beslissingen in regeringen aangesteld door een zogenaamd democratisch georganiseerd verkiezingsproces inzake, ik zeg maar wat, vreemdelingenbeleid?

De structuur van die vraag, en ook de overduidelijke onzin ervan, zit als een draak van een staketsel in het concentrische, het gericht zijn op een middelpunt, een individu dat met al die zaken simultaan op 1 of andere manier bezig is.

Een spiraal naar binnen toe, omdat dat bij progressie (ik gebruik dat 'moeilijke woord' met de latijnse wortel  om het woord vooruitgang te vermijden) van de gedachten de enige weg is.

 Bezinning op de eigen activiteiten, hoe futiel ofwel de bezinning, ofwel de activiteiten ook zijn, is altijd naar binnen gericht en het zuigt de problematieken mee in een centripetale beweging, oepfloeps door de poort, het nulpunt van die beweging, dat wat we gemakkelijkheidshalve het ik noemen.

Het ik is een constructie bij gebrek aan ander woord. Als we een ander woord hadden dat beter was als 'ik', zouden we moeten zoeken naar een derde woord dat beter was dan dat tweede woord.

Het opbouwen van een constructie om het bewustzijn te beschrijven is een talige noodzaak die haar beperkingen oplegt aan de rest van het betoog. Wat wil zeggen: vanaf dit punt geraken we alleen maar verder wég van het reële, dieper in de spiraal, we stellen de vraag vanuit het afwezige middelpunt, want, dat zagen we, daarvoor hebben we eigenlijk geen woord.

We doen met het ík wat we doen met het reële: we stellen het vast door er ons van te verwijderen, de semantische localisering is er 1 wég van de Afwezigheid, wég van het Onbespreekbare.

En vanaf dat ogenblik  denken we dat er een 1 bestaat.  We hebben het Zijn uitgevonden, een ding blijkbaar want je kan het substantiveren. Kunnen we het dan ook stapelen?

Maar de afscheiding van de stem van de stilte, de differentiatie van het beginnen-spreken is altijd een onherroepelijke beslissing. Je maakt telkens de stem door ze een aanvang te laten vinden. Bewust of onbewust is dat een beslissing. Maar van wie? En is het niet onvermijdelijk een beslissing die nergens op stoelt, die nergens op rust?

De stem van het spreken schept zichzelf, het is per definitie een creatieve daad, maar het uit vanwaar de stem vertrekt is uiteindelijk onbepaalbaar en wat er gezegd wordt kan net zo goed baarlijke nonsens zijn, of een een kwaadaardige vervloeking  of een schreeuw of een angstkreet of een nauwelijks hoorbaar gemompel  bij het aanschouwen van net iets te veel schoonheid. Het komt er wellicht op aan om die uitingen niet als keuzes maar als potentialiteiten te laten gelden, dus geen orde van het óf dit óf dat maar van het én dit én dat...(Deleuze).

De spiraal is dus ook een verglijden op het 'ik' wég van de eigen spiraal, enfin dat zou het moeten zijn.
In het huidige culturele bestel met zijn gerichtheid op de lafhartige productie van glanzende kaftjes om het ego te strelen van enkele luiwammessen en kwispels die zichzelf dichter of auteur noemen (ten koste van het tot zwijgen en slikken verdoemde gepeupel- enfin hoe kan je dat ánders begrijpen als men het zo stelt), schiet daar natuurlijk niet zoveel van over.  Daar geldt niet de orde van het óf, noch die van het én maar die van het ezeltje in Schreck druk gesticulerend in de rekken van de Grand Bazaar: "ja ikke, ja ikke, pak mij".

Hoe zouden  we anders uit de kosten geraken?

Soit. 

En wat met de antwoorden?

04-09-2007, 10:02:09 dv

Gereviseerd

 de huizen vallen in de huizen
vallen in de rij (ze stamelt niet)

(het is een liegebeest) de huizen
staan & vallen in de rij (een witte

trui met gaatjes in) de koepel van
Koekelberg floept erdoor, de zon ook

rakelings  het station langs  knal in  de haren
& te  paardestaarten hangt haar struise stem

krast onderaards Ik Ben Ik Ben maar
hoe zeg je dat ook alweer in het arabisch.

& de huizen vallen in de huizen zo
als het ze het huisinvallen door
de stad is toegestaan. De lucht

is helder wel de stad is krom

& van de kromme stad ik zou
zou ik niet met het scherpste scheermes
   van beton  het roet & het rot  van de daken
 schrapen  &  het vet ging ik niet  ging ik
dat niet van de straatstenen, uit de huismuurvoegen
met strijkstokken bij bakken het molm eruitpulken & het dras
uit de dakgoten met dakrieken de beterschapswagens op &
daar waar de kinders zich sneller & sneller
de benen uit de oogkassen der tanende traanmoeders spelen
vóór het te laat is om op het plein pleintje te spelen

mijn hand op ze
blazen de wei in
weg & de wiegende wei in
die met de kikkervisjesbeken

 het zonlicht dus het zonlicht gulpt de ramen door
& ze kijkt &  ze ziet hoe ik mij bleekjes reviseer
& naar de angstplooien   schik van uw
dwaze onmacht,  gij pruttelpruimse
zuur bebekte  afgeschuurde
ingekrompen uitzakkende
afgeleefde kwabberbuikkige
kwaadaardig besjankerde

[snap]

dv, Uit 101 eigentijdse aanroepingen van de Muze,

04-09-2007, 01:38:11 dv

English post on  The Scrapbook Ritual see http://nkdee.blogspot.com/2007/09/scrapbook-ritual.html

Ben momenteel bezig met het Kathedraalse ritueel van het samestellen van het A4 scrapbook: Alle papiertjes, kribbels en geklieder van het afgelopen jaar moeten in katernen ingeplakt en vervolgens gebonden tot een handgebonden met zwarte vilt bekleed boekwerk. 

De kathedraalauteursinstantie moet zich daarbij zoveel mogelijk onthouden van de quasi-onweerstaanbare neiging tot redigeren. Volgens de Kathedraalse gedragscode moet alles gedachteloos worden ingeplakt 'zoals het zich aanbiedt'. De tijdstroom met haar autonoom voortslingerende lussenwerk heeft immers al lang voor de nodige selectie en onomstotelijke volgorde gezorgd, het is enkel zaak deze te herkennen tijdens de loop van het Plakprocede.

Helaas ben ik maar een armtierig aspirant Kathedraal auteursprocesje. Ik blijf regelmatig steken in verfoeilijke nostalgie & het met nodeloze sentimenten aankleden van de knip- vouw- en Pritt-kleefacties.

Hierboven bv een notitie gemaakt tijdens het bestuderen van Asanga's Mahayanasamgraha in de weergaloze editie van onze eigenste Etienne Lamotte (Leuven 1938-39) : La Somme du Grand Véhicule.

Waarom sta ik er bij stil, zolang? Het zou niet mogen. 

03-09-2007, 09:42:07 dv

l'artiste assis sur son monde 

les mondes saisies par leurs artistes 

Grapes of Art

Glory to the Eadless resistance!
Vive l'írrisisstible résistance des tes iris illuminantes!

If (time){
shutter.open;

}ilse{

 body.out.print("greetings in da name euf is majesty king hailé");

//untsoweiter 

} 

02-09-2007, 23:11:34 dv

dv, Niederstadtfelt-Kessel-lo 2007, 12,5x18,1cm Marie's Water Colours en inkt op papier, moet nog in de bootvernis.

02-09-2007, 13:20:08 dv

EMfabet R (14,7x20,9 cm) - detail

02-09-2007, 02:50:09 dv

01-09-2007, 22:29:01 dv