29-04-05

De Kathedraal-Moeder in een Lezing aan 2 Vogels op de Nacht van Conceptie zelve

Origineel schilderij te koop

...De Kathedraal-Moeder in een Lezing aan 2 Vogels in de Nacht van de Conceptie Zelve (in de Regen)...

 

Maar kijk hoe dun wij zijn
maar kijk hoe dun wij
maar kijk hoe dun
maar kijk hoe
maar kijk
maar
zie
je

nu is nu


achter de trapjesspiegel
achter de schopspiegel
achter het barstscherm
achter de bevlekte verbeelding
achter het telraam
achter het gaas
op je oog

nu is
de oude
bal

jij - schitterinnig - ik

ik rol de bal de ene
hand uit
verstoot in
de andere hand
de
bloedbal,
murw van verwijdering,
slaaf van ontzetting,
droplul in de grijphand van graagte,
rekgebaar der schertsmimesis
op de pornoslabberbuis,

snikbal


tikbal

die tikt & rolt & tikt op het glanzende marmer:


tik
bij de witte schicht

tik
bij de crash van inzittenden

tik
bij de opvliegende
vogelzwerm

tik
bij de plotse luchtstromen in pluisbloemen

tik
bij de rusteloze
straathond

tik
bij het mekkerende
gepeupel

tik
bij de in zwartgoed verzinkende
blote lijfjestrommelaars

tiktiktik
bij de drijvende lijken

tik
bij de met koopzakken beladenen

tik
bij de machete's in de handen van warlords

tik
bij de stoepvegende strooptante

tik
bij het lijmsnuivende vitrineafval

tik
naar Kessel-lo

snik
naar Boston

snok
naar Calcutta

snak
naar Melbourne

tik
in je hoofd

knots
op je kop



nu is nu is de snokbal

die pijnigt

die versplintert

die vergruist

die vermorzelt

die verkettert

 

o
maalsteen om spreekhals
ruk mij dit strottehoofd
scheur mij de spieren
span & knip mij de aderen
ontwortel de trilharen
o Lethe & slik mijn
onthoofde lijf
om niet



& waai mij o Zephir
& knisper mij
grijs
de oprukkende woestijnen in
of laat mij als rook het gat uit verdwijnen
van de vurige verwachting
de bal te ontvangen


maar
niets is zo duidelijk,
discreet & afwezig:

er is geen eindpunt
in het versnellende tikken in
de pulse naar stilstand in
de vlucht naar het onhoorbare in
het sonore niets van mijn zwijgende stem in
het strelen van mijn stervende huid in
het versnijden van het zout
dat je likt van mijn armen in
het uitrekken van mijn laagste gedachte in
het afsplitsen van mijn blik in je verduisterde ogen steeds verder & vager & verder & mooier &

jij nu

jij zieltogend dwaallichtje, flappervlammetje op
flappertje uit, frutselt aan lijfjes als een
gevallen engel, breekt als een knack-
worstje, jij doet maar,
strook mij op, snij maar & strijk mij
in zonnestreken, been mij uit &
likkebaar fijnstampend mijn korrels in koper
jij mondjesmaatje,
lustbeslijmde praatgril,
meng mij je keelvocht in & giet
mij, giet
mijn prikbare armen
mijn barstende huid
mijn steekvleugels
mijn draagbalk
mijn slierten
mijn oog
mijn weigerende oog
mijn zwartzang
mijn speroog
mijn zinkput
met in
de slijtende dwarslijn
het mes
tot een lichtstraal geslepen,

dat ik pardoes in je plof



in de bijna perfecte
bijna volbrachte
bijna volkomen
meest hoogstaande
transfigurerende
dichtst mij naderende
klamme
klem,
de
kromming

van je rug & van wiens liefde
spreek je
onvermijdelijk als-
of (nu is

geen regen)
echt niet? jij is jij is mij:

je wist het weet het & ziet al
&
hoort hoe galmend al
haar uitvliedende ruimte in
je snijnetten lucht
tot steen versnijden,
je bouwklauwen grijparmen
de muurkringen stapelen & passen de
sluitstenen, richten de steile,
gespekte steunberen, je trekt
al met loodlijnen verhalen het glas in

jij
kruimeldief jij roospulp jij woordlijk
op dit avondmaal

jij


archi-snotjoch-geraamte


[blaaspijpcongregaat
balgborst
sleurpoort
wierookzweem
preekschoot]



&
ik haar drassige grasland ik
ik haar vangdal ik
ik haar zwemvallei ik
&
zo
duik ik dadelijk nog
in zwijm
Sunset Boulevard op,
platbuikig
de wolkenspiegelende
poel
in

2 vogels tegemoet

nu is nu is nu

[in cirkels vallen tot
de aanzet ebt]

nu

is

nu

is

nu


(ja jij daar)

 

 

 

 

dv, once again beaten by Marvell 30/04 - 1/05/05

15:23 Gepost door dv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.