25-05-05

Nieuw werk

16:25 Gepost door dv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-05-05

Mensch nihm dir nur die Lieb und die begiehr der dinge

Mensch nihm dir nur die Lieb und die begiehr der dinge
So seind die dinge selbst benommen und geringe."

Angelus Silesius , The Cherubinic Wanderer, VI, 101

00:28 Gepost door dv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1278899492

0

00:24 Gepost door dv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1278899492

0

00:23 Gepost door dv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1278899492

0

00:22 Gepost door dv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

STA

 

SFE2005/4 – Gebruiksaanwijzing voor Belgische lichamen #1]

STA

 

Hoever je ziet is wat je ziet: een punt
& als je spreekt daarvan is wat je zegt een vlak
& als je tast naar wat je zegt is wat je grijpt
de afstand die het lege vlak doorprikt
(of hoe je op een ogenblik het volle punt inschuift),

zodat je zwevend in je huis op kousevoeten
het hele zaakje met gemak kan vergeten,
zodat je het aanrecht, de keukenkast &
de schommelstoel, je lichaam met het duister
in je ramen waar de kamerplant te drogen staat,
je thuis als een diafane huls, een slangevel,
kan achterlaten, van iedere steen de voeg
in naar wens opdoemende beelden kan herkennen,
& bijgevolg bij gratie dezer quasi real-time:
godenkind, alwetende,-

zoals de kat al buiten is, & jij weer binnen,
zo is het werk bewaard, de stroom gestild,
het scherm gedimd & elke trede op de trap
omkeerbaar, zo stap je neerwaarts in de kleren
die ik je opwaarts al verwijderd heb & ben ik je
goddog al geworden terwijl ik nog beneden sta
je lichaam naaktheid aan te praten, zo is
ons beider huid een gladde spiegel al, ons
neuriënd getimmer & beukende geklaag
het brandkruis dood, de woelwolk levensas
in kaart gebracht & volledig klaar geschapen
voor het naamloos vrouw, het wegwees man
waar niets van resten kan,-

zoals ook ik mijzelf benoemen moet & dan pas
mijn schaap verlangen vol moedwil pompende
in je lijf van opgewonden dansende materie
je congelerende web van leidingen verfijnen
kan van tak tot twijg tot zonlicht vangend rag
& dan verfrommel, tussen wijsvinger en duim
tot loze kern verkneed, verkneden moet, het
vrijelijk de net gekuiste vloer dien op te keilen,
het wuivende gebaar van jij bent hier & ik ben daar,
dus kom nu maar,-

zover je zien kan steeds maar nooit
nee nooit een punt, zo zeg ik maar

hoever ik zie is wat ik zie: een punt.


00:17 Gepost door dv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-05-05

Groeischeut oranje

Groeischeut oranje

[SFE 2005/3 - binnensmondse verwensing aller haatkwakende
populisten in de zompige achterkwartieren
van Europese gemeentelokalen, inzonderheid
zij die bij onze noorderburen wensen misbruik
te maken van de identiteitscrisis die aldaar is ontstaan,
in de openbaarheid gebracht door enkele bijzonder
laffe, politiek geinspireerde moorden, het afbranden
van scholen & andere wandaden]

Je zoekt in vliezen, op het lillen van een tong
(of waar je van de puntje puntje puntjes
uitschuift in een oordeelsvorm) een parallelle
noodbezweerder (nood, nood, nood), één,

die met de moed & wanhoop der waanzinnigen
in de ongekuiste hoekjes van de kamers
die je platwoont spiegelschilfers los wil weken, vuur
bouwen, zee stoken & goud brouwen.

Een wonderlijke wens, ik zie de bui al bloeden.
Nu ja, geschiedenis verzwijgt het heden & de eik
hierbuiten herfst nu ook al wel een maand
voor ik het zag & zie: in de bewogen stilstand

van ons aller ondergang is er volop iteratie
aan de gang, & waar je van de kruisen
stukjes lijk afpulkt, is zo weer plaats
voor waarheid, vrijheid, moord

& hoogbeknepen lijdenssdrang. Je zoekt
& wenst & voelt in vliezen, op het lillen van een tong
een waarheidskus, het einde van je onheilstijden,
& hakt & kerft in lichaamsvlees alsof

die massa naar een oorsprong wees, een oord
waar al het zwarte huilen tot het zachtere ruisen
van je bloed in broze oren is gesmoord.
Je wil & gaat ten einde raad je lange dagen

als een voetbalmatch per frame bevriezen,
& op zondag in je winkelstraat alleen
met straat & steen de stilste prent uitkiezen,
schoonheid met een zweem van naakt op maat,

zo krakend knap dat het je onverschillig laat.
Je vind je einde wel, al is het in de laatste overmaat
terwijl er weer & net in jouw afwezigheid
met jou & hem of haar & rond het niets aldaar

de tijd een nieuwe dans begon: met zulke
vreemden ben je likkend aan je navelwonden
als kijkdoos, wensbreuk, staafjeswichelaar
een laag op laag op laag vergeefs bepleisterde

bouwval, een machinaal verworpen kopbestand
op een los gevlochten takkenmand, ogen-
schijnlijk levend in een onzichtbaar hoog verband,
je lege huid
evenwel waarin die woeste mond zich roert

een met wildgroei van oneigenlijke cellen
bestreken overjaars stuk vel,
in flarden gedrapeerd
rond een scheut oranje, wolkjes malend eventjes
in een grijs bedorven, brakke regenplas,

de onbestaande natie, het fatsoen dat je
naar eigen schreeuwen doods & lelijk was.

 

 

… bestand gewijzigd op: 28/10/04 – 13/12/04 – 9/04/05 - 6/05/05 …

 

01:25 Gepost door dv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |