06-02-07

De code krult dan wel als kroepoek op onze tongen

Afdrukbare versie (swf)


doe geen moeite, de vraag is geleedpotig

& wij

wij lopen lopen wij
niet oofdloos wij
stormen belegeren vergalloperen

  1. oofdloos
  2. met de splijtnekken zeemzoeterig druipend van eigenzang
  3. met de soeplepels choco-mousse schietend naar anderen
  4. met de armen kruiselings gebonden op de kwabberende vetbuik

wij hebben hebben wij
niet uitgesproken de neiging
(wilt u daar op de laatste rij
het licht effen uitknippen)

  1. te vergeten
  2. te vergeten terwijl wij lopen
  3. te vallen dus met onze mondloze lippen
    openbarstend op de betonloze straten
    waar het onbeschrijfbare leven

    als een driemaster in stilte
    getekend uit het beeld schuift
    omkaderd zo lijkt het wel
    met de meest fijzinnige krullen ooit


    vertoond in oost-indische inkt


  4. niet



waar
de sneeuwbuien strijken & zinken
in het donker buiten als vogels

de kinderen neer
& joelen met de hond opspattend
in de gelige postpakketten der straatlampzuilen
met het heerlijkste licht voor eeuwen bezegelt

dit pinkbewegingkje van de Ingezetene

moeiteloos & wij

19:03 Gepost door dv in 2 Lyriek met grote L, | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.