26-02-07

Jongens en wetenschap: parallelle problemen

Zij die systeembouwers en software-engineers maar tekstueel-geobsedeerde blaaskaken vinden, kunnen weer gaan billenkletsen, want wat al een tijdje voor de hand lag is nu daadwerkelijk aan het gebeuren.

Waar gaat het om? Wel, u weet wellicht dat een telmasjien zoals het menselijk brein er één is, als je het zo bekijkt tenminste (pas op! niet wegkijken of het verglibbert in weer totaal iets anders) het qua rekenkracht niet zozeer moet hebben van 1 rappe CPU die onze video, audio, tastzin en watalniet van goesting omzet in gedichtjes (tja ik pas het wat aan aan het doelpubliek ziet u) liefdevolle versjes dus die ons recursief verwarmend in ons rondknetteren en ons palliatief over elk randje richting Kerk en Kist gesweettalked krijgen, nee ons brein is vooral zo straf in het steels de aandacht van het essentiële afleidende stafrijmen omdat het potdorie als de pest kan parallel-schakelen.

We doen het niet vaak, maar we kunnen ontzettend véél informatie tegelijk verzetten, zonder dat het totaal de mist ingaat. Enfin, de meesten onder ons toch.

Ja zég..

Er zijn dus als het ware honderden kleine cpu-kes tegelijk aan het denken en dat parallel-denken resulteert in 1 groot gedachtengoed zullen we maar zeggen, de Zakdoek Ik die u zo goed kent en die nu wellicht alweer begint te zuchten van waarom moet het toch altijd zo moeilijk in van die oeverloze zinnen..

Soit. Sorry. Om een lang verhaal kort te maken, de computers van de toekomst zullen het wellicht op soortgelijke wijze eerder van een groot verband van losse en krachtige maar niet oneindig krachtige centrale processing units (CPU) ofte gegevensverwerkingseenheden (processoren - die megaherz dinges, pentium 3,4,.etc) dan van de verdere versnelling van die processoren zelf. Bij Intel hebben ze dat blijkbaar al langer door want daar heeft men nu net een testchipje met 80 van die spullen in parallel laten zien, het equivalent van een kamer vol stroomvreters in 1996 op een postzegel.

Het is namelijk zo dat je met de ontwikkeling van processoren niet zozeer tegen een maakbaarheidsgrens botst - ze kunnen die dingen nog wel kleiner en sneller maken - maar eerder tegen een efficientie- en energiegrens. Het blijkt namelijk minder energie en minder ontwikkelingskost te vergen om verschillende processoren sámen supersnel te laten zijn dan 1 processor superklein én even supersnel.

Dat wist ik in 1996 ook al en dat was niet bepaald een prestatie want iedereen die een beetje wegwijs was in de IT wist dat toen al. Wij, de zgn ingewijden - woeha - wisten echter ook dat er geen kwibus te vinden was die deftige software kon schrijven voor zo'n parallel systeem.
Het Grote Adobe bv heeft ooit 's geprobeerd om haar vlaggeschip Photoshop te optimaliseren voor twee (noteer: 2) processoren, ze hebben dat bij gebrek aan belangstelling (PR) maar ook bij gebrek aan succes (de feiten) maar vlug weer opgeborgen. Ik had toen zo'n systeem met twee processoren (zéér uitzonderlijk en stikduur -enkel Windows NT ondersteunde dat in de Microsoft stal) en het verschil voor en na was heus nauwelijks te merken.Waar je zou verwachten dat alles dubbel zo snel zou gaan, had je in de realiteit nauwelijks 10 % winst of zelfs helemaal niks. Dan zit die tweede processor maar wat te niksen terwijl nummer 1 al het werk deed.

Bij een render van een 3d programma kon je verschil wél zien, daar had je ipv 1 streep 2 strepen op je scherm die het beeld langzaam opbouwde van het model, dat scheelde inderdaad. Multi-threading geoptimaliseerd voor twee processoren, zo heet dat dan. Een systeem met 4 processoren werd ook nog wel 's bediend door speciaal daartoe geschreven programma's, maar dat was al helemaal speciaal.

Neen, alles wat mainstream software is, is altijd al geoptimaliseerd geweest voor 1 processor. Geen kat die weet hoe je dat zou gaan doen voor 10, laat staan 80 of honderden processoren. Hoewel natuurlijk het verschil tussen 2 en 5 groter zal zijn dan tussen 10 en 200. Die spullen verkopen toch niet, dus niemand begon eraan. En nu dreigt dus de programmatuur mijlenver achter te raken op de mogelijkheden geboden door de beschikbare hardware. Da's eigenlijk altijd al zo geweest maar toch, nu wordt het echt problematisch. Getuige dit citaat, uit het gezaghebbende Technology Review :

"Because clock frequency--the measure of processor speed--of single-core chips kept rising steadily for decades, programmers could dodge the challenge of programming in parallel, says John Shalf, computer scientist at Lawrence Berkeley Laboratory, in Berkeley, CA. Their programs would run faster if they just waited 18 months for the next generation of chip to arrive, he says. But by about 2002, it became evident that these single-core chips were consuming too much power and weren't going to be able to maintain the speed increases. So, the industry decided to change tack: instead of trying to eke out more speed from a single processor, chip makers simply added another processor. "Now that we can't crank up the clock frequency, we have to face parallelism head-on," Shalf says, "and the best way to characterize the industry's response is widespread panic."

Waarom ik daar nu zoveel belang aan hecht, (nu ja dit is toch al een serieus kwakje tekst, iemand in een tijdschrift zou misschien al beginnen dókken voor zoveel regels cool proza) ?

Wel het is voor mij een keerpunt, ik vind dat nogal hoopgevend dat de industrie zelf nu node zal moeten inzien dat het bij informatiesystemen niet in de optimale objecten zit, maar in het optimaal functioneren, de procedurale samenloop der dingen, dingen die dan ook maar effen ding zijn, als dat nodig is, maar als je effen wegkijkt totaal andere dingen worden. Die processen kan en moet je dan wel naar menselijke objecten vertalen, - anders snappen we hoegenaamd niks - je moet die niet willen als zodanig de realiteit inbranden, want dan win je niks, alleen maar schone dure speeltjes met een hoop brandlucht errond. Wat we vooral nodig hebben is de bescheidenheid van de wetenschap dat we maar jongetjes zijn, en meestal niet echt weten wat we aan het doen zijn en de bereidheid om als jongetje te peddelen, daar waar wij enkel peddelen kunnen.

Zo spelen we dat het licht aanmoet, en floep daar knipt het licht aan, want dat kunnen we al, en nog fantastisch veel meer ook. Maar de manier waarop wij als jongetje, of meisken for that matter, embedded zijn in een hoogtechnologisch zelfaangedreven globaal kluwen dat momenteel als de eerste de beste puber met zijn eigen geen blijf weet, daarvan dienen wij ons óók bewust te zijn, zodat we ons wat betere riemen kunnen maken voor de stroomversnellingen die weeral liggen te lonken. Want de helft van wat wij zogezegd veroorzaken, dat maken we allang niet meer zelf, daarvan zijn we enkel de pseudo-oorzaak. Het emergeert maar wat, wij noemen het gemakshalve 'ze' en 'men' maar die dingen worden heus al meer voortgebracht dan 'uitgevonden'. En dat gaat dan niet over de problemen veroorzaakt door verspilzucht, egoisme en platte luiheid, daar worden 'ze' en 'men' enkel vergoelijkend gebruikt in de plaats van wij, het gaat 'm eerder om de positieve dingen, de natuur die in ons nefaste kolken blijkbaar toch een draai vindt om de zaak ten goede te keren. Misschien. Duimen maar.

Dus hophop met de alom inslaande make no mistake retoriek, nu eens omgebogen in een wat frissere richting: het kan net zo goed al lang allemaal veel te laat zijn. In een bestel zo groot als dit universum is het vergaan van een planeetje maar een fait divers, en of dat nu binnen 50 of binnen 5 miljoen jaar is maakt hoegenaamd nergens geen fluit uit. Er is dus massa's werk aan de winkel en efkens wat tijd uittrekken voor een sermoen als dit kan nog net, daarna is het weer ni kloage, ni zievere geblazen en, ieder voor zich, in alle eerlijkheid en bescheidenheid het beste te doen wat je kan. Saai en oerbraaf, melig en kurkdroog als vanouds. Allez Prosper, loempe zot da ge zijt, wa hadde nu gepeinst?

Lees het artikel helemaal: http://www.kurzweilai.net/email/newsRedirect.html?newsID=...

 

22:08 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.