26-07-07

Elssijs 206

 

enige schrijfsels bij de Verzamelde gedichten van D. Hillenius

een proces van opvreten en omzetten-in-eigen-substantie.
Carduelis spinus

Taaldwang

'laat de boel instorten lieve dame
sla weg die vingerwijzing van bederf'

D. Hillenius (1927-1987), "Zo aardig in Babel"

Bv. het grote beweeg van golven. Het bekende
te leeg van monden. De vrijspraak. De harteloze.
Het zij. Het aanspoelsel in onverschil (koud).
De openzakkende verwonderingsbuiken (kil).

Haar/zijn zilte raadselachtigheden. Afkeer
die zo de bedrading inritselt. Mensensmaad.
De man: neergeschreven glanst het matte
pennen plomp in de was van het hernemen

der lit (de lit de lit de lit) tekens de flarden
rottend scheurgaren van eertijdse daden.
Bij het kabbelen van de oplossing, het slakke

proefbuisjesklotsen, verheft zich in droesem
van diamant met brak water de gewenste
restwaarde (oppervlaktespanning). Nul. Nu

zou het komen moeten..



hilleniuscodeersel_550

---------------------------

"Elke keer als iemand iets moois vindt in een werk van Cage, is dat voor hem een ernstige reden om het te schrappen en het de volgende keer anders te doen. Het constant opheffen van communicatie, misschien door het biologisch inzicht dat communicatie vroeg of laat leidt tot symbiose, gewenning, kolonievorming, samenhang, opgeven van de individualiteit."

"ik houd steeds meer van vogels
bij het ouder worden
niet vogels op een tak
kraaloogjes, gesnater
maar vluchten vogels
in het voorjaar in de herfst
boven de stad 's nachts
het geluid van ganzen
of van onwaarschijnlijke
toendravogels
een groot bewegen
als van zee
maar dan van leven"

 

------------------------------

twee fragmentjes uit "Elementen",
D. Hillenius, Verzamelde gedichten, van Oorschot A'dam 1991, ISBN 9789028207332
p.139-143



Hij was een beetje een mauve, deze allerbeminnelijkste
prequel tot onze kleine Grote Uwe en zijn Gilamonster, blijkbaar.
Ik kende zijn werk nog niet. Effie bladeren daarin nog:

 

 

 

De schreeuw van pauwen
breekt de vangende wanden
van de nacht
open tot ruimten
van onontgonnen angsten
en verrukking

 

 

(ibid. p. 146)

 

 

-------------------------------------

 

 

Padden zijn de tanden van de tijd
zwarte tranen van stenen
nachtogen op zachte voeten
wakken in het marmer van de nacht
een pad is voor de aarde
wat een blad is voor de plant
een ademhand

 

 

(ibid p.89)

 

---------------------------------------

Van wanneer is dit? 70? 80? Het mócht waarschijnlijk niet zo, toen.
Maar dat amateurisme is blijkbaar heel erg verraderlijk. Hij slingert
er gewoon een kwartslag of drie bij, tot de metaforen op de metaforen
de kale plekken rot van de aloude betekenissen blootkletsen.

 


Wat zou het aardig zijn
de maan te baden in de zee
haar onbekende zijde te omhelzen
met mijn golven

 

(ibid p. 207)

 

 

--------------------------------------------

 

Soms is het dan bijna in niets te onderscheiden van het soort
burgerlijk-bevestigende 'raak' geobserveerde mooischrijverij
waar half Holland zich al te graag de zappende elleboog
voor uit de drassige kom liet / laat schieten, het gekende
jonge-sla-syndroom dat op een zeker moment dan maar neo-realisme
is gaan heten, een soort vervuilde kuisheidsgrachtengordelderivaat
waarvan de bezinksels zich blijkbaar als zware metalen in
de literaire spijsverteringstelsels hebben vastgezet.

Bijna, want Hillenius redt zich door de scope van de biologie
een wetenschapsland waar de richtingwijzers net zo goed
als elders wel eens op modieuze wijze aan het tollen slaan,
maar die reikwijdte, tja, dat gaat toch wel een ietsje verder:

 

 

klaproosjes pas in bloei
zo intens rood
dat de kleur vloeibaar lijjkt
niet houdbaar binnen bloemvormen
zoals geluksgevoel
uitbarstend soms
buiten mogelijkheden

 

(ibid p.203)

 

 

 

-----------------------------------------------

 

Die mogelijkheden, nee, hij heeft het daar echt niet alleen over of
er nog kans is op een gezonde wielrennerij, of dat het ikje nog kan
gaan vogeltjesdansen of godskinderig fluo-neuzelen met de geliefde.
De verletterde taaldwang draait mee op de mathematische mallemolens
die ook de wetenschap aandrijven. De beweging in de ene soort code
herhaalt zich met een voorzichtig behoud van de verhoudingen in de
andere. Een soort gedruppel lees ik daar, waar we (nu &) straks de stortbui
van (gaan) hebben.
Vooralsnog lijken de eerste splashes daarvan nog in mul
& uitzonderlijk daartoe verdroogd noordzeestrandenzand te ploffen.

 

D. Hillenius speelt ook verstoppertje in die tekstjes. Now you
see me now you don't.
Zoals sommige bloedmooie vrouwen,
die als je één keer kijkt helemaal niks van hun betovering meer
lijken te hebben & dan de andere keer weer alles op dusdanig
overrompelende wijze etaleren, dat je het nut en de wenselijkheid
van het kijken ernaar zelf moet gaan betwijfelen.

Zo golft het nu ook voor mij door die weinige lettertjes van Hillenius,
soms lees je iets & dat draait dan je het licht bijna uit, en dan staat er
weer een hoop banaliteiten te ploink-ploinken.

Maar hij komt terug, die Dick, altijd:

 

 

elk ding is de som van zijn antwoorden
lost het op in water? als het kookt?
in welk zuur wordt het helder?
brandt het?
als je weg bent
als je weken weg bent
als ik je dan zie
wie zal ik zijn?

 

 

(ibid, p. 269)

 

 

------------------------------

dv, 26-27/7/2007

20:43 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

kramp geen teenkramp maar bijna een nekkramp verder.. (neen, gelukkig kan ik de afbeelding wel draaien en hoef ik niet mijn hele scherm op zijn kant te zetten :) )...
oppervlaktespanning : een favoriet woord van me.
heb ook verder zitten zoeken naar werk van H.
bevalt me zeer. Nu vind ik het hier dan weer terug. Uitgbreider dan daarstraks.
was te verwachten.

Gepost door: sodade | 26-07-07

De commentaren zijn gesloten.