16-08-07

Hoekstraatgruwel

Voor mijn dode kater toen ik zeven was 

Terwijl ik als een aangereden kater sta te dansen
op uw straten, laat de bus mij als het kind staan
dat ik was. De dader is alweer weer weg, het ros

van mijn pels raakt bloedbesmeurd. Ik had nog zo
mijn hoofd de kinderpalmpjes in willen duwen, mijn
nest is nog van slapen warm. Nu staan zij daar

terwijl ik dans alleen te wezen, poezewezen dat
ik was. & toen begon dacht jij,  het ik te gillen.

 

(noot: ik dacht ik zal, bij wijze van experiment 's confessioneel dichtertje spelen. Onze kater werd voor onze ogen half plat gereden toen wij op de schoolbus stonden te wachten. Het beestje danste in zijn doodstrijd nog effen met de twee voorppootjes hoog in de lucht. Pure, zuivere gruwel.)

21:20 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Inderdaad, we keken en we konden niets doen en elk bijkomend beeld werd alleen maar erger. De ingekerfde herinnering aan dit voorval heeft me als volwassene al meermaals doen nadenken over het lot van kinderen (mensen) die oorlogsgruwel gezien hebben. Het geheugen zou deuren moeten hebben.

Gepost door: zus | 16-08-07

Potdicht, zoals de tijd zelf ons bij wijle kan teneerdrukken.

Die 'kleine' voorvallen waardoor de hele wereldgruwel binnensluipt in onze kleine leventjes. Het is des dichters wens en taak daarvan op hoogst nederige en zich van zichzelf ontdoende wijze te getuigen.

Maar zelfs daar, vind ik, moet het ikje tussen de regels weg willen glippen, anders zoek je meerwaarde waar je het anders zijn van de anderen aan het vervalsen bent in het zogezegd 'eigene'.

De taal moet het dan maar overnemen, in deze niet aflatende roofbouw op het leven. Die heelt dan ook, omspoelt ons als met water, en waar water is, zo zij mij daarstraks nog een Oregonees, is ook de liefde.

dank je, zus.

Gepost door: dv | 17-08-07

Het geheugen zou deuren moeten hebben. zelfs een potdichte deur gaat ooit open.
wat gruwel betreft... ja zeker, ze was gesloten, maar als ze nu open gaat is het soms onhanteerbaar. Helaas.
(excuus voor het binnenvallen in deze conversatie - maar dit ligt na aan mijn hart en lijf...)

Gepost door: sodade | 17-08-07

De commentaren zijn gesloten.