05-09-07

Gal (plato)

gal

Op het einde van een kliedersessie die,  zoals nu wel gebleken is,  enkele weken kan aanhouden, rest er van het palet nauwelijks nog onvermengde kleur.
Ik 'spoel' nooit tussendoor, de deels gefingeerde continuiteit in het kleurverloop is nog zo'n obsessieve fixatie. 

 Uiteindelijk kom je door dit kunstmatig in stand gehouden tekort, na de bloei die mede teweeg werd gebracht door de opgelegde restraints in het chaotisch geordend proces (de intensiteit dwingt tot een ongeziene exactheid in wanorde, een paradoxale precisie in het onquantificeerbare) terecht in de verschrikkingen van het drooglopen, het verdergaan dan het toelaatbare. 

Is hier de grens met de zone van het Kwaad als orde? Misschien. Ik moet van Bataille niet veel hebben, als ik erover oordelen zou, wat ik niet wil doen, zou ik het op deze manier ver-oordelen allicht, als perversie als opklopperij van een logisch uitmonden in het omslaan naar zelfdestructie, het door  een  doorslaande feedback op hol slaand ingroeien van de aandrijfkracht in het aangedrevene, de eens zo vitale wurgslang bijt zichzelf in de staart en hapt, het slachtofferen slachtoffert alles op zijn weg, het vreten wil het vreten in het schoonste eerst zien vreten. Welcome to my nightmare, i think you're gonna like it. Want het verweer dat men zich voorhoudt, dat het onmenselijke monsters zijn die het Kwaad bedrijven, dat is uiteraard een zichzelf aanzwengelende illusie. De potentialiteit Dutroux zit ook in ieder van ons. Het om zich heen slingerende vergroeien van het micro-fascisme verstikt menig nobel streven.

Maar de Ware aard van het menselijke diertje is ook weer zo'n opgefokte gelijkhebberij. Ook hier is het geen kwestie van keuze maar van meervoudigheid, geen  óf dit óf dat maar een oneindig én, én én-verhaal. De openheid, het voortduren van het onaffe lijkt fundamenteel: want wat niet afgemaakt is, kan je ook niet inkapselen, niet tot verkoopbare prut verhaspelen, reduceren, onschadelijk maken. Als dichter zou je dan gezien de historische vergroeing van dat begrip, die taak of die rol of die schuilplaats voor het braafjes versjes mompelen, enfin, staande in de gladde poort 'Dichter', of gewoon al 'Tekstproducent', met langs beide zijden de zuigende leegtes van de hongerige Markt, of misschien gewoon ook al als pietluttig bloggertje zoals ik, als whatever in whateverland met een ziekelijke neiging om aan whatever niet genoeg te hebben, zou je dan allicht moeten weten hoe laat het is, of ten minste de urgentie en/of de wenselijkheid van dit soort ingrepen moeten kunnen inschatten.

Maar het zal wel zijn zoals men mij altijd verteld heeft, met dat dichterschap & de rest van de alom bejubelde nadenkendheid : velen voelen zich geroepen, maar er komt nooit iets van, het hikt maar wat naar niks.

Tja ik kan ook niks tegoei onthouden. 

Elke lopende ethiek, als het dat is wat we willen bereiken (maar je ziet natuurlijk  dat er  98 % schokschouderend afhaakt van zodra het woord verandering dreigt omgezet te worden in een daadwerkelijke verandering), elke serieuze lopende ethiek (lopend in tegenstelling tot een op finaliteiten gefixeerde dogmatiek, en het is niet simpel om dat te vermijden, kijk maar naar  het afglijden van Badiou), vertrekt van zo'n procedurale regels als gegevenheden, beddingen waarin de stroom sowieso in loopt tenzij we energie genoeg kunnen aansnijden die een tegenstroomse beweging verantwoord, enfin dát soort wetenschappelijkheid in de ontwikkeling..

Och hoort mij bezig, denk ik dan, maar als amateur-dichtertje kan dat natuurlijk, ik moet niet op mijn verkoopcijfers letten, mijn 'cool' niet hooghouden en geen fortuinen van tijd en energie besteden aan het leggen van contacten het netwerken, zeg maar - murwen, tot in de fijnste mazen van het locale glamourisme, het 'waar-moet-ik-vandaag-naartoe-om-er-te-komen', om van het 'wie-moet-ik-daar-dan-kennen' maar te zwijgen. 

Nee, hebt maar genen bang, de Kesselse sterfputten van de vergaarde anekdotiek blijven dicht, daar lach ik liever in mijn eentje om.

Tiens, er scheelt toch echt iets, vandaag, precies. Soit.

Uiteraard is die toestand van het perverse op hol slaan al tot in den treure toe uitgemolken door de autonoom opererende scanners van de thrill-zoekende entertainment industrie. Nonkel Didi is daarin expert, hij tovert er u dadelijk een stuk of 335 voorbeelden van uit zijn onsluitbare joe-lezie, alfabetisch als het moet. Toch 1 iemand in dit apelandschap die weet en beseft dat schrijven een dagelijkse oefening is waarin falen een kernwoord, maar kunnen falen de kunst is. Met dat 'tenminste 1' doe ik er wel enkelen serieus onrecht aan, maar die wonen hier dan ook geen straat verder & wij doen wij hier op ons niveau, met die paar lezertjes en die 5 euro en 70 eurocent dat wij hebben, natuurlijk óók aan vriendjespolitiek. 

Pas op verleden maand hadden we nog maar 2 euro en een beetje, het kan rap gaan. 

Enfin, je ziet die grens hier en daar per jaar nog een paar centimetertjes méér opschuiven, de grens van het nog niet geexploiteerde humane.
De laatste vierkante nanometertjes die het onontgonnen gebied afscheid van de total loss van het absoluut onverkoopbare hilarische of zelfs voor breindoden te wansmakelijke worden bij de input van voldoende energiëen wel ingevuld, een beetje zoals binnen tien, twintig, dertig  jaar de laatste olievelden toch lucratief zullen worden,.

Maar enkel voor de meest efficiente, de strafste haarden van het woekeren, daar waar wij erin zullen slagen ons net niet 1 op 1 te verhouden tot de zichzelf opvretende Mogol van het Kapitale Monster dat u en ik zo dagelijks en onverzettelijk braaf met onze luttele spiermassa's en op halfzes hangende hersensliertjes blijven voeden, enfin ik laat u gaarne hier de zinnen afmaken, de woorden kosten ons niks, het zuchten en vooral het zaniken op de anderen ook niet, want woorden hebben we zoals groenten en patatten en appels en varkens toch teveel, zoals we alles teveel hebben als we het elders maar laten verrekken, en het eigen rot eerst 's nachts stiekem de rioolputten inkieperen...

En gvd die verdomde vliegtuigen boven onze kop, ge kunt er de camions niet van horen daveren en die kinders van ons die maken ons ook al zot met hun lawijt op hun speelplaatsen , we kunnen ons eigen gekanker des noenens al nie meer verstaan, ge peinst nu toch niet dat ik tot mijn zestigste ga blijven toeken voor die gastjes zeker untsoweiter untsoweiter

 Tiens, ik kan mij bij g*d al niet meer herinneren waarom ik nu eigenlijk slecht gehumeurd was.  't Was iets met... nah.

22:34 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

So... woorden onder een schilderij van 'gal' (ach neen, het is Vekemans, wel degelijk - dat ziet ge toch aan de stijl, de kleuren... nee vandaag geen moeilijke woordjes, daar heb ik er heden al genoeg van verknoeid). En iets zit hem in de weg, that's clear. Hij mag anders blij zijn, dat hij genoeg 'woordjes' heeft. En als hij daar niet blij mee is, dan ik wel. En schop nog maar 'ne keer goed rond, als het helpt, wat ik betwijfel. Ik hoop dat je forum groot genoeg is om ergens door te dringen.
Zoals steeds, graag gekeken, graag gelezen!
SO (What?)
PS, wanneer komt het Elfabet uit? Lijkt me ultiem na het volgen van de tot standkoming.

Gepost door: sodade | 05-09-07

Bedankt So.
ELfabet als ik ne keer tijd en vooral goesting heb om uit te vissen hoe dat allemaal moet bij LULU. En ik moet nog een nieuwe versie maken van de leiddraad bij het ELfabet zeggen ( De ELfabet Ribbenkast) want ik ben daar domweg de E vergeten...

Gepost door: dv | 06-09-07

oj eeeeeeeeeeee

Gepost door: sodade | 06-09-07

De commentaren zijn gesloten.