07-09-07

Staalkabel

Ze staat stil op blote voeten & er is het kabbelen van lopend water.

Een staketsel - meters hoog, in hout -  torent boven haar uit. Zo hoog dat het wel lijkt alsof het stalen kabeltje niet daarvandaan,  maar uit de hemelen komt nedergekronkeld.

Het kabeltje is er een zoals het remkabeltje van een fiets bv, zo eentje dat
in elkaar verstrengeld er eigenlijk vele hele dunne zijn, je haalt je vingers altijd open aan de eindjes daarvan.

De kabel ligt haar op het haar & kronkelt verder langs haar neus weg naar deplanken vloer. Zij staat daar maar een beetje te lachen, het water klatert & de kabel krast hoorbaar  hoog in het houten staketsel bij de minste wiebeling in haar benen. Het is een uiterst gevoelige opstelling.

Kom, laat ons er wat publiek bijdoen, niet? ze mogen best gezien worden  & stond er niet  iets bekijkbaars te gebeuren?

Hij pakt de kabel, windt hem driemaal rond haar middel, zij zegt 1 keer ai,  maar echt pijn doet het niet, het is niet dat soort verhaal. De kabel loopt nog drie, vier  meter verder op de grond, naar het publiek toe, dat ondertussen is gaan plaatsnemen in de donkerblauwe pluchen zetels. Het liep nog aardig vol.

Het licht verschiet. Er wordt gekucht. Hé luister!

In de verte horen ze nu ook  het geratel van een oude filmprojector &  kijk,  daar,  links boven haar hoofd kunnen ze het oplichten zien van allemaal close-ups van de meisjes in de films van Charlie Chaplin, kleine stukjes lachende of droefjes ogende schoonheden, veelal in lompen gehuld.

Er waait overal dezelfde witte wazigheid rond al die jonge vrouwenhoofden.

In de andere richting ziet hij plots het andere eindje kabel. Het eindje daar kronkelt naar het duister achteraan, waar ook zij, die dichter  bij het publiek staat,  als haar ogen zich wat hebben kunnen wennen aan het donker, de kontouren van een buffetpiano kan onderscheiden.

Er wordt haar plots iets duidelijk, ze wil al  heftig gestikulerend naar hem toe huppelen, maar de kabel zit in de weg & ze dreigt zich  nog in het stalen gekronkel te bezeren of te  verstikken, zelfs.  Het publiek gaat van oh & ah.

Hij begrijpt het nu ook: vliegensvlug snelt hij naar het andere eind kabel, wikkelt zijn blote buik & benen erin & sleurt zich naar de piano. Hij slaat de stofklep open, lacht luidop & knikt haar dan heel ernstig toe.

Het wordt een largo eerst, de pianoklanken lijken zich al verlengend van de toekomst naar het nu,  in het hogere, eerdere waterklateren te spiegelen.

Er staat nu volop spanning op het kabelpaar.
In stilte tellen ze samen af: 3, 2, 1

00:14 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

joh! virtueel visueel...

ik zat je net te linken
mooi om mijn avond mee te sluiten (ach neen, ik loog...)

Gepost door: sodade | 07-09-07

addendum op vorige reactie Niet meer met de slapeloosheid voor -, maar ruim achter me dit vandaag herlezen.
Het leest als een stomme film ( maar het is niet dát soort verhaal ;p )
En al de hulpmiddelen en the 'walking' water... doen me teruggrijpen naar je vorige bericht... een duik in een open 'cage' - geen gekooide kunst aldaar.
móói weer! (vandaag...!)

om het rijtje te vervolledigen: virtuoos virtueel visueel

Gepost door: sodade | 07-09-07

De commentaren zijn gesloten.