16-09-07

Het bad in met badiou.

Lang geleden dat ik mij nog zo heb opgewonden over een boek.

Er was die keer dat ik iets meebracht over mineralen omdat ik iets wou weten over mineralen en toen bleek daar alleen maar new ageërige troep over vanallesennogwat  behalve mineralen in te staan (mijn dochtertje was daar nog blij mee omdat de prentjes mooi rozig waren).

Er was die keer dat ik iets meebracht dat wetenschappelijk leek en dan een akelig pleidooi voor Intelligent Design bleek te zijn. Ik heb sowieso al een hekel aan design, als het dan nog slim wordt ook, dan vliegt het wel.

Maar meestal breng je die troep gewoon niet mee, je laat het bij het ergere prut & prul der Nederlandse letteren staan bv of bij de sowieso onleesbare romannetjes of achteloos tussen de strips gedumpt.

Maar het ding van Badiou over Deleuze kan ik gewoon niet negeren. Het zou nochtans moeten. Had gemoeten, want nu is het te laat. Badiou heeft het nu ook tot de 2 rekjes filosofie van de Leuvense Stadsbib gebracht en dat zegt voldoende. De Leuvense Stadsbib (eigenlijk een filiaal van de Bibliotheek van Groot Kessel-lo, maar we mogen dat van Louis niet zeggen zo) is uitzonderlijk goed ende representatief voor wat er intellectueel aan onmisbaars onder uw aandacht dient te worden gebracht.

Als je het daar niet vindt, is het ofwel brol ofwel heel erg specialistisch, om niet te zeggen obscuur. Je gaat er geen werkjes _over_  Chlebnikov vinden maar zijn 'Zangezi' staat er wel, om maar iets te zeggen.

Twintig bladzijden heb ik het uitgehouden.

Badiou, vol van zichzelf zoals altijd ( bon, soit, dat mag dan wel) badineert in de inleiding over zijn verhouding tot Deleuze, het komt er op neer dat volgens meneer Badiou's perceptie Deleuze hem wel van hetzelfde kaliber achtte en het waardevolle in zijn werk kon zien, ondanks de fundamentele verschillen in stellingname. Dat Badiou op het einde van Deleuze's leven serieus wat tijd spendeerde om een conversatie middels briefwisseling op gang te krijgen en te onderhouden. Dat Deleuze zijn uiterste best deed om hem gewillig te zijn maar dat ie uiteindelijk zijn kant van de briefwisseling vernietigde omdat ie wou vermijden dat dat ooit uitgegeven zou worden. Dat Badiou daar klaarblijkelijk behoorlijk pissed over is.

Ergens in dit vijgen-na-pasen verhaaltje staat ook beschreven hoe Deleuze op puur door Badiou geimagineerde wijze ten huize Mitterand met hem aan het lachen zou zijn geweest. 'k Weet niet hoe slim je moet zijn om als filosoof mee te mogen spelen (dat zal wel ong, hetzelfde zijn als voor dichtertje, veronderstel ik- haha), maar voor een domuil als ik zegt dat al voldoende.

 En dan begint het 'boek'. Nog.

Jongens jongens toch. 
Is het echt zo erg?
Het is echt zo erg.

Het is bedroevend temoeten vaststellen dat heel de intellectuele wereld dit soort laaghartige, kwaadwillige nonsens tolereert. Dit is je reinste maoistische propaganda vertrekkend vanuit pure intellectuele en emotionele nijd, d'r zit geen greintje respect in, het is er enkel op gericht het eigen programma verder te helpen, de tegenstand bij voorbaat koud te pakken, omdat ie natuurlijk héél goed weet dat juist daar ( en bij Derrida) het koordje overduidelijk, verguld en al, hangt te bengelen, het koordje aan de plug die het water in het vettige kuipje houdt waarin deze kwal zich heer en meester waant.

En ook is natuurlijk, wie wil er nu in zo'n mestvaalt zwemmen gaan? 

 

 

 

( Nee sorry,  ik geef geen refs voor dit 'boek' , google het ding zelf maar)
(jakkes) 

12:08 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

mineralen Keitjes gooien, ver van hier...
het is idd niet simpel om een iet of wat fatsoenlijk boek daarover te pakken te krijgen dat niet onmiddellijk begint te zwijmelen over de geneeskundige, erger nog de spirituele krachten enz...
Breek me de bek niet open...
Het toeval helpt gelukkig al eens. En het al doende leren kennen van stenen ook. En het hebben van veel stenen ook. En die zo schoon vinden en in een deuk gaan van het lachen als iemand zegt dat zoveel stenen toch tegenstrijdig moeten werken en dat dat de reden is dat ik niet goed in mijn vel zit, krom ga van de pijn en al meer dan een half jaar thuis ben. Enfin, die deuk veranderde snel in een ongelovige wenkbrauwfrons en een weerbarstig neertrekmondhoekbeweging gepaard gaande met het ontstaan van diepe rimpels boven de neus en elders.... Ik bespaar u verdere details.
Minerale stenen... prachtig.
En dat mestvaaltboek, tja, met zo'n beschrijving hoef ik het niet meer te googlen. Spaart enorm tijd.

Gepost door: sodade | 16-09-07

De commentaren zijn gesloten.