26-09-06

 

23:14 Gepost door dv in 00 alles was beter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

 

23:09 Gepost door dv in 00 alles was beter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Les Ombres / De Schaduwen

C 'est encore le matin mais le temps presse. Un grand corps d'ombre occupe encore une partie de la place et chevauche le pont et le ravin, y descend au fond et remonte; c'est une grande ombre souple songeuse, si perdue dans sa rêverie qu'elle s'est couchée en travers du village, du ravin et de la côte boisée, barrant tout de son indolence sinueuse; elle les lie de son zigzag, elle les communie. Ses jambes sont contre les fenêtres, ses pieds sur les toits, son ventre dans le gouffre, où c' est pourtant si impropable pour d'autres qu'elle d'aller caresser ces rochers abrupts comme elle fait, et si négligent de baigner son ventre dans l'eau glacée matinale du torrent. Elle étend ses grands bras informes sur la hanche de la montagne. Bientôt elle s' en ira. Quand les femmes auront replié les lits, vidé les cuvettes, rempli les brocs d'eau nouvelle. Et alors elles fermeront jalousements les volets des fenêtres; et à ce moment les ombres leur passeront prestement entre les bras comme une grande anguille sombre et se tapiront tout le jour dans ces chambres saines et légères. Les ombres ne font nul bruit, elles se contentent d´être présentes. Elles font de longs séjours muets et immobiles, puis décampent soudain d´un bond électrique, comme des truites dans les eaux noires.

*

[Jean Dubuffet. Prospectus et tous écrits suivants III. Gallimard 1995. ISBN 2-07-074047-1, p. 172]

"Het is nog ochtend maar de tijd dringt. Een groot schaduwlichaam bezet nog een deel van het plein, bedekt de brug en het ravijn, daalt erin tot op de bodem en stijgt er weer uit op; het is een grote, soepele schaduw, die dromerig, zo verloren in haar gedachten is dat ze zich heeft neergevlijd langsheen het dorp, langs het ravijn en de boskant

18:28 Gepost door dv in 00 alles was beter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

 

Vanaf nu zo ongeveer situeert zich de zonsopgang voor mij meestal ergens tussen Kessel-lo en Alken. om éen of andere reden is dat wel boeiend om volgen, dat verschuiven van de lichtgrens, bij wijze van spreken.

 

18:26 Gepost door dv in 00 alles was beter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-09-06

Neo doet het weer

Een huiskamer. Een zetel, nog een zetel, een tv.

K. en ik kijken tv, enfin: K kijkt tv, ik zie het ook af en toe bewegen, ik lees nu en dan ook wat, ik denk kijk ik nu tv of ben ik aan het lezen enfin ik denk dat ik voornamelijk tv kijk.

Met K.
En de hond genaamd Neo.

Neo dien je op z’n Vlaams te zeggen, Nee-jo, niet Nie-o, de wereldreddende held uit de Matrix. De hond is er naar genoemd, hij redt echter geen werelden, het is maar een Vlaamse hond.

Neo zit bij K. op de schoot.

K. eet een yoghurtje, terwijl ze tv kijkt.

Het systeem K. is berekend op multi-tasking, het kan én tv-kijken, én met enige regelmaat een lepeltje in het potje yoghurt duwen en er met een klein draaitje een schepje yoghurt uithalen, vervolgens dat schepje zónder kijken, of met slechts een vlugge schuinse blik, in de mond brengen en doorslikken. Bovendien oefent het, zoals we zullen zien, tegelijkertijd controle uit op het systeem Neo.

Het systeem Neo is iets minder flexibel, het reageert nogal robuust op de inputs: als K. de hond over het bolletje aait, legt Neo zijn hoofdje net iets lager. Doet K. dat niet, dan komt het hondehoofdje bij elke hap dichter naar het potje yoghurt.

Gegeven deze systemen stel ik dat er een grens F is, lopend in een curve van punt A over A1, A2…tot punt An, die, indien overschreden door het hondenhoofd, het moment zal beduiden dat de hond zijn aandrang om aan het potje yoghurt te likken niet meer zal kunnen bedwingen (de hond krijgt dan meppen, dat weet ik van eerdere gelegenheden, de hond ‘weet’ dat ook, er is een vorm van gewenning bij Neo die meespeelt als weerhoudende factor bij het niet aan de yoghurt likken). Precieser gesteld: de curve F bepaalt de hysteresis van het likken, de dynamische grenswaarden bepalen of er al dan niet gelikt/gemept zal worden.
Een tweede curve G lopende van punt B over over B1, B2…tot punt Bn, bepaalt of het hondehoofd zich al dan niet in het zichtsveld van K. bevindt. Is dat het geval dan belemmert het hoofd K’s zicht op de tv, en door associatief gedrag van K. dat niet wordt in vraag gesteld, krijgt ook dan de hond een mepje (ik moet eerlijk zijn, het is eerder een zachtaardig duwtje ipv. een mep).

Wat stellen we nu vast?
Wel, door verder doorgedreven symbiose van het systeem K. en het systeem Neo is er een evenwichtssituatie ontstaan waarbij Neo gedurende heel de tijd van het yoghurt eten op het net-niet-likken-punt balanceert, zodat het systeem K. nog wel door het steeds stijgende hondehoofdje wordt geprikkeld om het hoofdje te aaien, wat bij de hond een beloningseffect ressorteert, zodat die zich, al bij al, gegeven de doorgedreven kwelling van het onbereikbare potje yoghurt, toch nog aangenaam voelt en de situatie bij herhaling terug zal opzoeken (dat is vrij makkelijk aan te tonen, als K. een potje yoghurt uit de frigo neemt, is Neo er als de kippen bij). Van haar kant ervaart K. het schootzitten van Neo als een rustgevende, positieve impuls en aait zij de hond na verloop van tijd effectief als beloning, mits natuurlijk Neo de F-curve niet overschrijdt.
De ontstaansvoorwaarde van deze evenwichtstoestand was een stabilisatie van de de G-curve in de nabijheid van de F-curve. Aanvankelijk lag de F-curve veel lager, maar omdat de hond dan te vlug aan de yoghurt was, is K. het potje bij het lepelen stelselmatig hoger beginnen houden, zodat ook het gemiddelde hondehoofd steeg en beiden in de buurt van de G-curve kwamen te liggen. (Als merkwaardigheid kan hier worden vermeld dat sinds wij een hond hebben K. aanmerkelijk hoger eet als we tv-kijken, ook al is de hond op dat ogenblik niet aanwezig.) Maar het hogere hondehoofd compliceerde het samenspel der systemen doordat nu het vrije beeld in gevaar kwam. Een stand houdend evenwicht kon pas bereikt worden wanneer de F en G-curven nagenoeg samenvielen.

De conclusie is dat beide systemen weliswaar deelnemen aan een relatie en ernaar streven deze relatie in stand te houden, maar dat er hoegenaamd geen communicatie tussen beide systemen over de voorwaarden van de relatie nodig waren. De protocolaire faze die wij bij complexe systemen verwachten blijkt totaal afwezig en in de realiteit vervangen door een generisch ‘op punt stellen’ van randvoorwaarden door het automatisch volgen van uiterst simpele regels die van toepassing zijn op als op zichzelf staande eenheden, als niet-communicerende cellen gedachte subsystemen. Er is, m. a. w. , bij het tot stand komen van deze complexe groei geen betekenis-generatie gemoeid, alles is af te leiden uit simpele regels van toepassing op gesloten systemen.

Onze uitspraak: de brave hond Neo houdt zijn hoofd uit het tv-beeld bij het schootzitten kan door geen observatie worden ontkracht, maar van de historische oorzaak van dit symbiotisch gedrag is hoegenaamd niets te merken. Heel die historiek is voor de wetenschappelijke verklaring van deze complexe symbiose larie en apekool, het enige wat we nodig hebben is enkele curven en wat simpele regels die bepalen wat er gebeurt bij welke meetwaarden:

stand hoofd >F>G => MEP,
stand hoofd <F <G && ( lepel(mond) ) => AAI

Ik overdrijf en verteken de zaken een beetje, maar op soortgelijke manier wil de heer Wolfram, Stephen van Wolfram Research Inc. ons doen geloven dat alles wat we nodig hebben voor het welslagen van zijn ‘nieuwe wetenschap’, een systematische, louter wiskundige, uitwerking is van deze zgn cellulaire automata.

Het welslagen van zijn Nieuwe Wetenschap is voor de heer Wolfram, Stephen van uitermate groot belang omdat hij kan verwachten dat bij algemene acceptatie van zijn wetenschapsmodel er nog meer pakketten van zijn mathematische software over de toonbank zullen gaan, en dat hij vermoedelijk minder problemen zal kennen om naast Microsoft en het bijna mergende Google-Amazon-Yahoo complex bij de serieuze mensen te gaan zitten, om vervolgens zoals wij van serieuze mensen kunnen verwachten, onze globe in stukjes koek te snijden en rechtmatig onder de genodigden te verdelen.

Zo u van deze opgang makende theorieen nog niet op de hoogte was, vanaf heden is dat alleszins mijn schuld niet meer, en in tegenstelling tot de meeste media is dit dichterslogje geneigd om u 1 en ander aan kritisch denkvermogen toe te schrijven, maar daarin kan ik mij natuurlijk schromelijk vergissen.

Hoedanook, onze kinders zullen het geweten hebben.

22:49 Gepost door dv in 00 alles was beter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

 vrijdag 22 september 2006, 7:08:32

13:09 Gepost door dv in 00 alles was beter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

 vrijdag 22 september 2006, 7:16:10

13:09 Gepost door dv in 00 alles was beter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |