27-08-07

ELfabet C

ELfabet_C_400

De C is binnen het ELfabet een 'dode' letter, eigenlijk had die d'r net als de X, Y en Q uit gemoeten, maar het 'abc' zit er blijkbaar té diep in.

15:26 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-08-07

Beueuh, gebruik toch 's wat vrolijke kleurtjes

ELfabet_B_400

 

Mijn kinders vinden het wel schoon & keineig (vet voor de bovenburen, zekers) al dat ELfabetisch  geklieder (maar toch maar wat dof en ietwat triestig dus moest het wat lichter voor de B.

Volgens Chlebbie is de B "de ontmoeting van twee punten die langs een rechte in tegengestelde richting gaan. Hun botsing, de ommekeer van 1 punt door de impact van het andere".

Big Bada Boem, het Vijfde Element dat door uw taxidak uw leven binnenvalt (Bresson).  Zero Cola, l'erotisme san la misère, (nog) geen tijd voor de ellende.

Ah bon, sure, vive la jeunesse.

 

ELfabet_B_400

 

23:20 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

ELfabet D

ELfabet_D_400

12:56 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

tekstje voor bij de D-prent van het ELfabet

 

De ogenblikken dat het ons lukt de eigen beperkingen te overstijgen & op raadselachtige wijze aan de droefgeestigheid van onze beklemmingen een elan weten te geven waarmede het buitenschermige als bij toverslag aandrijfbaar lijkt, of tenminste troostbaar, als we door stom toeval of door jarenlang tegen dezelfde vermolmde werdegang aan te schurken met onze metallieke krabbertjes, als we al schuimbekkend aan het gepruttel van onze zieledroesem een zeker patina weten te ontlenen of er als bij toverkollen eertijds, toen er nog diepte was in het bos waar die konden gedijen, wat goudstof opdwarrelt uit de papierverpesterijen die we met zichtbare protserigheid de wijde wereld insturen, als we her en der de restjes niet-onaardig buitelvertoon & gekke-bekkentrekken in de spiegelcode's van onze voorkeur, waarover we alwetend doen alsof we ze zelf hebben uitgevonden & ze ons niet door onze eigen lamlendige luiheid worden opgedrongen, als we er in slagen om al dat naar humane warmte walmend afval in één of ander potje samen te drukken, als naarstige-betweterige apothekers met rheumavingertjes het waardevols eruit kunnen stampen zodat we enkele lichtgolfjes overhouden, die we weliswaar niet kunnen in onze pollekens vasthouden maar na enige oefening toch kunnen bezigen/bezingen/bepleuren om er enkele lichtstralen die toevallig de juiste richting uitgaan mee te bekleden & wel zó, dat we een schijnsel hebben dat we als inzicht op de schermen kunnen pasten, in de hoop dat anderen er misschien één van als een barstje gaan herkennen in het onmetelijke, met tonnen Knaupf geëgaliseerde vlak van onze enggeestigheid, die wanhopig de wanhoop om ons eeuwige falen op falende wijze wil verbergen, een deukje in de staalwanden van onze eigen-ontworpen celletjes, ons eigen gelijk eerst dat overigens altijd eerst naar het ongelijk van de andere wijst, die ogenblikken, lieve schermbladaanklevende & zo fijntjes rood-beaderde halmpjes van me, die momenten zijn op 1 hand te tellen, en daarom is het zaak om op zijn minst te proberen daar enige systematiek in aan te brengen, een beweging pogen op gang te brengen die , hoe zwak of tot zichzelf beperkt ook, in haar eigen in verwaterend of  uit onmacht op vertederende wijze tot van die alom aanwezige kibbelrimpeltjes verstervend, kan resulteren in een situatie die minder aan die eeuwig-menselijke fictie van het toeval laat afhangen om wat méér gebruik te maken van de verworvenheden die we desondanks in grote letters op onze pietluttige namen (zouden) kunnen schrijven.

Want hoe je het ook draait of keert, zó loemp zijn wij niet, wij hebben meer dóór van onze verderfelijkheden dan we zelf ooit toegeven & we weten ook best wel dat dit onafgebroken rondhossen op de nieuwste beltonen van de commercie ons geen stap verder helpt, niet dat we ooit zouden weten naar waar, maar waarvan wég, dat zou zo onderhand toch al wel mogen duidelijk wezen.

Soit, de etensbel gaat hier, ik ga maar 's een boterhammeken eten.

 

ELfabet_D_400

12:05 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-08-07

ELfabet F (met een ietwat duister epistel want het is al laat)

ELfabet_F_400

De hierboven weergegeven scan van de F uit het ELfabet is een voorbeeld van zuiver Kathedraals kleurgebruik. Het geklieder is netjes afgelijnd met zwarte  Parker inkt ( dat is dan weer nieuw, vroeger was dat enkel zwarte Viltstift, maar passons) & het is aldus verdeeld in vijf 'zuivere' kleurvakken met daarin de 5 basiskleuren van de Kathedraal. Het zijn allemaal Marie's Water Colours, ge kunt die hier in Leuven bv in De Banier. bij Tante Tinne, zoals wij zeggen,   krijgen voor twee keer niks, dat is gewoon supergoedkoop maar daarom  niet minder fantastisch kliedermateriaal. 

Als papier kan je best wat duurder Aquarel papier gebruiken, maar het ELfabet bv is geheel op 180 grams gewoon tekenpapier neder gekletst, dat komt omdat het niet erg handig is om blokjes aquarelpapier overal mee te zeulen & voor gewone onderzoeksnota's ( in potlood) is het ook al niet geschikt. 

Voor het zwart gebruik ik wel een iets duurder tubeke, dat gaat ge alleen maar vinden in de speciaalzaak, zoals dat dan heet. Nero d'Avorio, nr 535 van Venezia als ge't moet weten. & soms sjoemel ik ook wel wat, door er nog ander spul van Venezia door te draaien. Of zelfs een enkel tubeke rood van Windsdor & Newton (het lijkt wel scheerzeep voor fysici, niet?).

Die 5 basiskleuren, net als het vasthouden aan de Marie's Water Colours, dat zijn voorbeelden van ideosyncratisch bepaald gedrag dat neigt naar fetisisjme. Dat houdt in dat het een beperkend gedrag  is, met enkel een strikt persoonlijke en zeer gefixeerde betekenis voor mijzelf. Het zou mij ook bijzonder zwaar vallen om dat aan wie dan ook uitgelegd te krijgen wélke betekenis ik daar dan wel aan hecht. Oei,oei zal u zeggen, dat moet toch pijn doen, zoiets. En: hebben we nog dwangbuizen in huis, Jozefine?

Welneen. Iedereen heeft van dat soort dwanggedachten. De betekenis ervan is ooit levend geweest, er is ooit een causaliteit geweest tussen wat er zich afspeelde en wat daaruit voortvloeide, het idee van 'die verf moet ik gebruiken,  zie'. Deels is die nog te achterhalen via logische deductie. We zien bijvoorbeeld dat het een basis RGB-combinatie betreft,  van kleuren met twee versies voor de B van blauw en twee geel-bruin varianten voor de G, waarbij het donker blauw en het oker primair lijken en het kichtblauw en het donkerbruin afgeleid. Enkel de rode kleur heeft maar 1 variant.

En ja hoor, ergens in 1 van mijn kastjes, ligt nog een ontieglijk oud kliederding, van in de tijd dat het leven nog 1 groot feest was, waarin die combinatie interpretatief voor dat geklieder effectief  stéék houdt. Dus zó gek was het niet, oorspronkelijk. Integendeel, ik zal dat bij gelegenheid 's 'posten': het geklieder in kwestie is een treffend staaltje van vóor-Kathedraalse Kathedraliteit, er gaat a.h. W. een warme golf van mededogen met de erotische Ellende van uit.

Dat hele kluwen van zingeving (als u des avonds met MG-Schmidtse eerlijkheid  & spartaanse Annie-loosheid diep in eigen merde kijkt,  vindt u ook wel iets soortgelijks)  is echter een eigen leven gaan leiden.

Of moeten we niet zeggen: dat is een hoogst eigen dood gestorven. Want alle levende elementen in de betekenis zijn uitgedroogd, versteend, verpulverd tot de dogmatische dwanggedachte 'Gebruik Enkel Deze Kleuren & Het Gaat Wel Lukken'.

Is dat nu  het Kwaad Zelve? Bah nee.

Integendeel: fixaties als deze werken productief in de algemene chaos van het kliederbedrijf. Ze fungeren als referentiepunten, als poorten waardoor de creatieve energiestromen gekanaliseerd kunnen worden. We hebben dit soort dingen gewoon nodig, het is het meest menselijke mechanisme dat er is & het is zeer nauw verbonden met ons alom geroemd abstractievermogen. Gilles Deleuze zou zeggen, maar nee, laat Gilles maar zwijgen nu, het is al laat genoeg.

Zonder dit soort nonsens, deze vrije radicalen van versteende zingeving,  is er gewoon geen geklieder denkbaar, de betekenis moet tussenliggend kunnen  verdwijnen, kunnen wegslippen in het bloemzakkerig verstuivende imploderen van de enkel nog naar het refereren refererende referentialiteit, vooraleer er betekenis kan ontstaan. Later, in de Kathedraalse mystiek, zullen we ontdekken dat dat verdwijnen eerder een rare vorm van materialisatie is, maar kom, alles op zijn tijd.

De Kathedraalse Leer, overigens, ik kan het niet voldoende herhalen met al die gedreven holisten en verkapt-platonische & rather navrant om zich heen liefhebbende new agers in de tijdsbuurt, is een geheel Immanente Ladder met geheel Aards-horizontale Sporten, voor Sporten naar G*d of naar uw persoonlijk zieleheil kan u beter de locale gymnclub proberen of ne keer goed van de grond komen, if you get my drift.

Aan de Westelijke poort van de Kathedraal staat er dan ook niet zomaar het KerkMotto 'Difference>Absence>Difference' gegrifd, als betrof het een stuksken Mozes-die-van-zijn_Berg_af_komt_getotterd-Proza.

 In object-georienteerde termen heet het: de Kathedraalse Beweging is er één van Verscheidenheid naar Verscheidenheid  door de Zich Voortdurend Zelf-Uitwissende  Poort van de Afwezigheid. Beeld je dus een beweging in die de materie die zij gebruikt om zich van de stilstand af te zetten, oplost in haar eigen bewegingstijd. Jerommeke die zichzelf opheft, quoi, wat heus niet zo'n Vandersteense dwazigheid is, eens je Jerommeke niet als een stoere Knul wil 'pakken' (= als object 'begrijpen'), maar als net-zo-goed-een-beweging ziet, een gebeuren, dat zélf een eindeloze Verscheidenheid is, maar enkel in ons begrijpen tot een onverzettelijke Eenheid verwordt.

Proceduraal is het oneindig veel simpelder allemaal, dan doe je dat gewoon. 

 

01:36 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-08-07

ELfabet A

ELfabet_A_400

 

 De letter A in het ELfabet, & dat  is een beetje een probleem. Eerst effen uw aandacht voor wat a-woordjes in een HTML-tabel. Gooi het in de groep Tabelletje:

aan

arrest

allen

arend
aanval
aap
as
ark
adem
aards
af
avond
staan
abt
alom
azen

Nu, Velimir Chlebnikov heeft het in zijn ruimtelijk-dynamische benadering van het alfabet als primaire bouwstenen van de menselijke realiteit bijna uitsluitend over medeklinkers. & Dan nog over Russische medeklinkers, die soms, zoals de sjch of de sj voor ons helemaal geen eenheid lijken te vormen. Wat ben je daar dan mee als input voor je Kathedraalse ELfabet?

Wel het gaat in Kathedraalse zaken altijd om het lopende proces van een insijpelen, een voortschrijdende * infusie van 1 lopend proces ( dat kan historisch zijn - het denken van Chlebnikov zoals dat plaatsvond tot 1922, bv, daarna is dat historisch want dan is onze Velimir de pijp uit) in een ander, dat dus ook nooit als 'pakbaar' object kan worden beschouwd.

Het is, zou nonkel Didi zeggen, zoals met de vrouwen: zij die van pakken spreken, reduceren de levende pret tot het doodse ding in hun bezwete onderbroekjes. Dat soort waanidee is overigens niet zozeer typisch mannelijk dan wel typisch 'loemp'.

Infusies, invloeiïngen, vervloeiïngen die gebeuren natuurlijk voortdurend en veelal onbewust. Het woord originaliteit is dan ook een door de fictie van de unieke identiteit in stand gehouden fabrikaat dat kraakt als een Tuc-koekje maar verder geheel zoutloos enkel de mondhygiene komt verstoren. Het meest dwaze Kathedraals Kadetje zou het niet eens tijdens het propperige zwammen door de tekstgleufjes van pseudo-literaire blogjes gebruiken. Er wordt geen zin de schermen opgepleurd, geen vers het klavier ingehamerd die niet door talloze eerdere codeersels al ettelijke malen ingezet, uitgediept & opgeslijmd is. Het gaat 'm immers altijd uitsluitend om de bewegingen, hoe en waar dat die plaatsvinden, terwijl het 'waar' van dat plaatsvinden zelf ook een gebeuren is, hetgeen elke vorm van het begrip 'herhaling' bij voorbaat problematiseert.

Waarom de zaken toch altijd zo problematiseren, vraagt de al niet meer zo wakkere en grondig ge-embeteerde oogbestraler onder u zich af? Waarom niet simpelweg de duidelijkheid hanteren, de lijntjes aanvetten, de vakjes controleerbaar maken, waarom niet het vatbare dat we hebben bestendigen en dat bebouwen? Wel, slaapt er ne keer over.

Misschien dat u zich in uw dromen wél kan herinneren dat we toch enkele kleinere probleempjes hebben, met al die vatbare, koopbare & in- en uitpakbare dingen. Dat heel de IT-boom bv misschien niet alleen effie een luchtbel was, maar dat er misschien nog serieus wat pus in het onderhuidse van onze Vensterbeleving kolkt. Soit, sta mij toe hier nogal  cryptisch & ideosyncretisch af te sluiten, het is voor Kathedraalbouwers helaas een bittere noodzaak waar wij ons terdege & ook Pijnlijk bewust van blijven.

Dit 'blogbericht' heeft immers  al een veelvoud van de maximaal leesbare inhoud, het is verdorie ook altijd hetzelfde met die tot mislukken gedoemde pogingen tot uitleg van wat was het ook alweer, a ja de letter A.

 


* voortschrijdende: een niet-qualitatief gemerkte progressie - het wordt niet beter of slechter per definitie, het kan beter of slechter lijken vanuit bepaalde perspectieven, het onderscheid is wezenlijk omdat we willen uitkomen bij een evenzeer lopende ethiek, die niet vervalt in een uitzichtloos perspectivisme, zoals bv. bij Badiou, want die mag dan wel laten uitschijnen dat de trouw aan de gebeurtenis een soliede basis is, de verkapte reductie zit 'm in het herleiden van de gebeurtenis zelf tot een categorisch object dat dan 'programmatisch' wordt geinstantieerd in de vier Velden, wat was het ook weer, oja:  Kunst, Wetenschap, Liefde & Politiek.
De 'ontdekking' van de mathesis als ontologie is op zich een onvermijdelijk gebeuren in onze technologisch explosief-expansieve wereld, een historisch onderzoek kan dat later met gemak bevestigen, vermoed ik. De energie die Badiou ermee ontketent om de Grote Pomo Angst voor het Abyssale Wegzinken te lijf te gaan & de orde van de rede te restaureren, zijn Nouvelle Ordre des Mots op wiskundige leest verglijdt onmerkbaar in een- bij mij alleszins -heel onfraai ogend simplisme en reductionisme. Wat hij dan wel met ontzettende bravoure in de retorische pap weet te zetten, maar, lieve kinders, hij staat daar maar wat met zijn nat behang de lege kamers rond te dwalen, de muren zijn immers al ribbedebie voor hij met zijn grote potten lijmpap uitgesmodderd is.
Met het behang is overigens niks mis, het is eerder pijnlijk dat dat in se goede materiaal op deze manier richting restafval dreigt te verdwijnen

15:00 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Kleurstudie

kleurstudie

 dv 24/08/07 14:56, Kleurstudie, webafbeelding,  550x436 px, GIF Perceptual/No Dither 16 kleuren met 3 shifts (Marie's Water Colours, Parker inkt op papier, opgenomen in ELfabet A, zie hoger)

 

14:57 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |