23-09-07

Donna Kuhn: Wasting Time

10:31 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-09-07

alvast een trits dizaines in de pan gooien

 

I

duw bv haar gouden achterwerk in het zilveren zwerk
kijk ze zingt al van genot de zang van tien op tien
het wapperstaartje wappert wufte leegte op
de lucht trekt open in de opgeklopte sporen wij
we worden wat we worden 1 met het natte gezegde
we hebben haar boodschap in de tekens gevat
we weten hoe het zit nu nee het was dus het zat
het is eender altijd eender & ach is het niet dat
het ik, dat kuststruinende lijk houdt ons de ogen
open & vooral vast in de gaten van de kapitale kast

 

 natashe_guderman2

 

II

ze weigert het tellen nou moe dat dwingt ons
als haar maan in een soortgelijk soortelijk gebrek
aan streepjes om te blijven streepjes trekken bv
aan het woordje trekken dat enigszins trekt aan
de oortjes van het bewogen voorttrekken zelf
dat de aandrang trekt om het tellen bij de oren
te vatten ze heeft weer niks om aan te trekken
zegt ze dan ze zuigt zich vast aan ons verlangen lost
ons op in haar naakte versie van wat zo hevig net
nog trekkend in haar zuigen op ons af wou gaan.

 

 

minervapopup

 

 

III

Goed ik zwijg al gij edele Dame van het  Hoge Haar in haar
ze kon wat mij betreft net zo goed hem heten  of  hij heet
maar waar ben jij dan? Hier? of Daar? bij Hem? oei eronder,
vlottend in je Openbare Werken? of  je schup/ spade er
bovenop te leunen sta je droog te lonken in het blupmoeras
van het verlangen dat je ooit was, de rosse schimmelharen
hoog rechtop, een eerbetoon aan wie anders dan de dode KrulMeester
die die het Water met één Lijn feilloos kon doen wiegewegelKanten
aan de Wal van het Zijn. Er rest wat van. Een spindle dvd's
staat onbeschreven in het mega-magazijn te leegtelonken

 

lyricsby

 

IV

Onder de maan drijft & droomt het grut & droomt het grut
dat het landschap & de rotsen buigen zullen dat de wind
de namen van het grut zal vergrutselen terwijl het grut
de grutselboekjes telt in de afslagbak van het grutselparadijs
& als Echt Groot Grut het vals Plat beklimt dat bezaaid
ligt met klompjes ijs van de plassende prijsdichter
Plasmans die daarnet nog op de beeldbuis sprak
voorwaar ik zweer bij mijn Woord maar het geloof bewaren
in de mensheid  eronder is voor mij ook zwaar: men denkt
hen nu eenmaal vlugger wég dan hier of hier of daar...

 

GardenOfTorments
auguste vond het wel  ok om zijn marie-van-den-getormenteerden-hof
hier bij te plakken hij vraagt welof gullie ajb wat minder aan zijnen baard
zou trekken

 

17:20 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

het lachen van la Garce van Naevius

het wicht van de archaisch latijnse komedie schrijver Naevius is volgens Pascal Quignard een soort goedlachs hoertje dat op een zonnige zaterdag als deze een  einde vermag te breien aan de in de taal verankerde 'destresse' van de nominatie, het gewelddadige dat met elk noemen alle kansen op ware communicatie aan het individu ontzegd, de onvermijdelijke 'bad ending' aan elk verlangensverhaal zoals dat van het meesterlijk Délie van Maurice Scève. 

 Die onaflatende 'movement de nommer', waarvan elk individu slechts een onvruchtbare Dehiscentia is (een soort afgescheurd stukje schimmel) kan echter ook gecounterd worden door een positieve dissolutie van het ik in de veelheid van een anders-beheersbare potentialiteit.

 De voorwaarden voor het aanvatten van een zoektocht daarnaar liggen allemaal in het verlengde van een shift in de perceptie van het reële, een afwijzing van de ons opgedrongen finaliteiten, een radikale openstelling van de veelheid in plaats van het  in zichzelf verkankerende egocentrisme dat niet zozeer een egoisme is (ook ook, natuurlijk, we moeten niet naief zijn) maar vooral toch een angstreflex van het bedreigde ikje dat haar integriteit voortdurend aangevallen en belaagd weet. Elk spel in het sociale veld zet telkens weer de identiteit van dat ik als quantum ( en louter als dat) in, omdat dat nu eenmaal de regels van het kapitale spel zijn.  In de perversiteit van de zich dan ontwikkelende voorspiegelingen wordt de eigen sterfelijkheid weggemoffeld in een eindeloze projectie van voortgang naar het volgende level. Bij gebrek aan eindig perspectief kan de persoonlijkheid niet anders dan instorten, de plofjes aggressie die je dan alom in de machines geroepen ziet. Sure, ook daar wordt aan gewerkt, aan de opvang en recuperatie van dat soort ultieme negativiteit, maar moeten we daar dan lijdzaam op blijven staan kijken, met het soort vertrippeld cynisme dat we ons intussen hebben eigen gemaakt? Plankgas met de SUV  in de wetenschap dat er toch een ploeg betonkrabbertjes klaarstaat?

Ik dacht dat we hier en daar toch nog iets slimmer waren.
&, ahum, 'humaner'.

Vanuit dat soort diagnose is er naast een kans om het weer eens & nóg grondiger te verknallen, ook de mogelijkheid om met  reeksen van ingrepen stelselmatig de stroom de goeie kant op te duwen,  infusen te plaatsen waar ze niet anders kunnen dan kanaliserend werken, verhardend,  de uitwegen verduidelijkend, het hars uitzetten daar waar het  kan aarden. Het eerste wat we moeten afleren is voor zover een dom dichtertje met een al even dom hondje daar zicht op hebben, is toch wel  dat ellendige hameren op een fictief tekort,  die rotte, eng-kapitalistische noodzaak van het in stand houden van het voortdurende gebrek.

Kinders trekt uw frigo's open: het staat daar te stinken naar een onnoemelijk teveel.

Autrement dit:


feuvert

de vortex van de voortzetting
fermenteert tot een pruttelige fictie
de fixatie in het 'en soi'
 
de bloem geprangd
tussen de beide polen
van het ik-jij 
 
waaruit niets dan het Niet
ontzegbaar is:
 
Vouldrois je bien par mon dire attraper
Ou à mes voeutz efforcer ma Maistresse
Je ne le fais sinon pour eschapper
De cette mienne angoisseuse destresse
 
 
Schoon, maar het pruttelt maar wat
tot het uitgeprutteld is.
Waar we zijn moeten is het niet een zijn, maar
is het ik zijn ik aan het ontzeggen in een je
dat pas dan ontstaat 
in de veelheid van het nu, een zullen we
van eerder al, een zou je niet ter wille van
terwijl er niemandal
voor eigenheid aan bruut geweld
dient te versagen.
 
 

14:36 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-09-07

gedichtje voor tijdens het herstarten van windhoos vista

Eilandpraat

Het zicht is op
de kamer, af, ze
zweemt naar
is het dit ja dit is

het lamlendige lallen van
de Grote Boze Wereldspraak.
Het pfft terwijl je in de armen

gaat, het been je stampvoets
wordt verlegd, de gloed
genaamd hier ben ik dan
je stoppeltenen aanglijdt.

Wie wou er hier dan warm
zegt wie & wat is dat?

Wilde verslingering
tot de verheldering
van wij, een onsje ik,
ons plakkerig in & oh &

op & sjonge toch -
da's voor de was,
gewis-  ontstaat,

ontstond. bij g*d wat
is het toch weeral zo
hemeltergend laat.

22:14 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-09-07

drone/improv/free-noise

 

 
 
 
099

 

 

ook van de Leuvense Stadsbib (aka de welwillend maar vooralsnog Tijdelijk  uitgeleende Schatkamer van Groot Kessel-Lo) een dubbel-cd compilatie van vrij lawaaierig geimproviseerde dreunmuziek.

Als je  erin zou slagen al het lauwe gewauwel  in de Nederlandsche Letteren (online en offline) in een paar tracks samen te proppen krijgen we misschien alsnog een aanhoorbare dreun.

Min of meer.

  

Ha. 

 

10:39 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

17-09-07

kesselse polyporen

zwam

zwam2

zwam3

zwam4

21:18 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-09-07

Het bad in met badiou.

Lang geleden dat ik mij nog zo heb opgewonden over een boek.

Er was die keer dat ik iets meebracht over mineralen omdat ik iets wou weten over mineralen en toen bleek daar alleen maar new ageërige troep over vanallesennogwat  behalve mineralen in te staan (mijn dochtertje was daar nog blij mee omdat de prentjes mooi rozig waren).

Er was die keer dat ik iets meebracht dat wetenschappelijk leek en dan een akelig pleidooi voor Intelligent Design bleek te zijn. Ik heb sowieso al een hekel aan design, als het dan nog slim wordt ook, dan vliegt het wel.

Maar meestal breng je die troep gewoon niet mee, je laat het bij het ergere prut & prul der Nederlandse letteren staan bv of bij de sowieso onleesbare romannetjes of achteloos tussen de strips gedumpt.

Maar het ding van Badiou over Deleuze kan ik gewoon niet negeren. Het zou nochtans moeten. Had gemoeten, want nu is het te laat. Badiou heeft het nu ook tot de 2 rekjes filosofie van de Leuvense Stadsbib gebracht en dat zegt voldoende. De Leuvense Stadsbib (eigenlijk een filiaal van de Bibliotheek van Groot Kessel-lo, maar we mogen dat van Louis niet zeggen zo) is uitzonderlijk goed ende representatief voor wat er intellectueel aan onmisbaars onder uw aandacht dient te worden gebracht.

Als je het daar niet vindt, is het ofwel brol ofwel heel erg specialistisch, om niet te zeggen obscuur. Je gaat er geen werkjes _over_  Chlebnikov vinden maar zijn 'Zangezi' staat er wel, om maar iets te zeggen.

Twintig bladzijden heb ik het uitgehouden.

Badiou, vol van zichzelf zoals altijd ( bon, soit, dat mag dan wel) badineert in de inleiding over zijn verhouding tot Deleuze, het komt er op neer dat volgens meneer Badiou's perceptie Deleuze hem wel van hetzelfde kaliber achtte en het waardevolle in zijn werk kon zien, ondanks de fundamentele verschillen in stellingname. Dat Badiou op het einde van Deleuze's leven serieus wat tijd spendeerde om een conversatie middels briefwisseling op gang te krijgen en te onderhouden. Dat Deleuze zijn uiterste best deed om hem gewillig te zijn maar dat ie uiteindelijk zijn kant van de briefwisseling vernietigde omdat ie wou vermijden dat dat ooit uitgegeven zou worden. Dat Badiou daar klaarblijkelijk behoorlijk pissed over is.

Ergens in dit vijgen-na-pasen verhaaltje staat ook beschreven hoe Deleuze op puur door Badiou geimagineerde wijze ten huize Mitterand met hem aan het lachen zou zijn geweest. 'k Weet niet hoe slim je moet zijn om als filosoof mee te mogen spelen (dat zal wel ong, hetzelfde zijn als voor dichtertje, veronderstel ik- haha), maar voor een domuil als ik zegt dat al voldoende.

 En dan begint het 'boek'. Nog.

Jongens jongens toch. 
Is het echt zo erg?
Het is echt zo erg.

Het is bedroevend temoeten vaststellen dat heel de intellectuele wereld dit soort laaghartige, kwaadwillige nonsens tolereert. Dit is je reinste maoistische propaganda vertrekkend vanuit pure intellectuele en emotionele nijd, d'r zit geen greintje respect in, het is er enkel op gericht het eigen programma verder te helpen, de tegenstand bij voorbaat koud te pakken, omdat ie natuurlijk héél goed weet dat juist daar ( en bij Derrida) het koordje overduidelijk, verguld en al, hangt te bengelen, het koordje aan de plug die het water in het vettige kuipje houdt waarin deze kwal zich heer en meester waant.

En ook is natuurlijk, wie wil er nu in zo'n mestvaalt zwemmen gaan? 

 

 

 

( Nee sorry,  ik geef geen refs voor dit 'boek' , google het ding zelf maar)
(jakkes) 

12:08 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |