09-09-07

not widda bang but widda twitta

twitta

een Kleine Viltse Wilde  Ochtendrite Op Twitter.com  (KV WOOT)

Twitter is sociale websoft die je toelaat om je status via berichtjes van maximaal 140 toetsaanslagen op je wereldwijde messageboard te plakken, zodat de rest van je bende weet wat je aan het uitvreten bent.

Je kan dat ook via je mobieltje ofte cell phone  ( zie daarvoor de Viltste escapade genaamd Cellular Wryting op http://cellularwryting.blogspot.com ) zodat je het grote Niets dat je Weeral te zeggen hebt met de 160 toetsaanslagen die je daar mag duimen ruimschoots ge-update krijgt.

Het is niet veel, maar we zullen het tenminste geweten hebben. 

10:44 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-09-07

IC

 

15:03 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

the facebook prophecy

euh  waarde ongelooflijk talrijke collega's, mede-literaire netwerkers untsoweiter ahum euh  facebook (www.facebook.com)

is aardig op weg om een heel groot ding te worden, daar waar ik ooit nog beweerde dat het bloggen ook maar het bloggen voor efkens zou zijn, alleszins zoals wij het bloggen nu al efkens kennen, wel euh dit soort combinatieding van sociale soft met allerlei applicatiemogelijkheden en voor de snuggere centenmelkers exploitatie opportuniteiten ook natuurlijk enfin die, nee een gouden geldkraan dat is het zeker facebook dus

lijkt nogal interessant als speleding, je kan daar applicaties voor maken ook enzo, overigens  zit daar iemand op die wat op zijn nederlands wil virtueel netwerken literair dan wel anderszins creatief? he? enfin ik voel mij nu wel niet zo eenzaam met mijn vrouw en kinders maar ge moet op tijd aan uwen ouden dag denken, denk ik soms.


My Space
gaat mij niet echt af, je kan daar geen kant of wal mee op en 't is daar allemaal zo zoek-mij-nu-een-nieuw-lief toestand, heute nog untsoweiter met een licht irriterend teveel aan billen & borsten terwijl ik daar nu net vandaag blijkbaar geen al te grote behoefte aan heb

 je gaat zien dat dit soort ding binnen het  jaar serieus hard op Second Life achtige toestanden gaat lijken, enfin, meneer Pfeyfer (ha, dag Leo) van hierBoven kan dan daar volgend jaar allicht  ook weer een boeksken aan slijten, met dit verschil allicht dat die boekskens dan nog veel meer gaan verkopen want Second Life, geef nu toe,  daar zit eigenlijk relatief gesproken geen kat op en dat Facebook ding dat schiet binnen de kortste keren  serieus richting de miljardenbusiness uit als ge't mij vraagt, maar anders waarschijnlijk ook. 

Binnen een paar weken zitten de user-profiles al op Google, de eerste reclame campagne (voor de derde sequel vqn Resident Evil met la Milla - ge ziet dat daartegen My Space een flop is) is al volop lopende in de huiskamerzalen van de klikmuispapa's & ach ja, efkens later blijkt natuurlijk dat Google dat zaakje heeft opgekocht en dan kan de fun pas echt beginnen.

Waarom? wel het is de eerste serieuze modulair opgevatte toepassing die ik op basis van het web 2.0 gezien heb, de fel bejubelde blogspot of wordpress toepassingen zijn er niks tegen want hier hebben we te doen met een glashelder open API waar eender welke third party developer gewoon kan inpluggen. Probeer maar 's iets deftig te schrijven dat iets lucratief met blogspot doet, (ha ho mo man toch), nee hier is het echt een webdev natte droom een weekje prutsen en de ietwat snuggere teamleider kan onze human resources naar hartelust beginnen drainen, voorwaar een goede zaak opdat we dan toch maar vlug wat beter zouden worden in onze rol van batterij of legkip voor de gouden data-eieren.

Of, voor hen die het niet kunnen laten om daar uiterst positief tegenover te staan: euh, wacht efkens, ik vind nog wel iets. In ieder geval is de wakkere burger nu al druk doende om zich in deze nieuwe miserie in te werken, anders dreigen we hier straks te worden overrompeld door allemaal ons in coole keineigigheid flat outdoende faces uit- hoe komt dat toch weeral - of all places een boeksken.

Dat moet toch iets geweest zijn met dat drukwerk, niet? Gutenberg man, ge hebt uwen tijd gerateerd.

Enfin , morgen ofzo, allicht en anders niet. Vandaag is het nog wat schraaltjes eerder & alleen in't Engels, of wahaje gedacht.

15:02 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

kleurcycli

14:20 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-09-07

Staalkabel

Ze staat stil op blote voeten & er is het kabbelen van lopend water.

Een staketsel - meters hoog, in hout -  torent boven haar uit. Zo hoog dat het wel lijkt alsof het stalen kabeltje niet daarvandaan,  maar uit de hemelen komt nedergekronkeld.

Het kabeltje is er een zoals het remkabeltje van een fiets bv, zo eentje dat
in elkaar verstrengeld er eigenlijk vele hele dunne zijn, je haalt je vingers altijd open aan de eindjes daarvan.

De kabel ligt haar op het haar & kronkelt verder langs haar neus weg naar deplanken vloer. Zij staat daar maar een beetje te lachen, het water klatert & de kabel krast hoorbaar  hoog in het houten staketsel bij de minste wiebeling in haar benen. Het is een uiterst gevoelige opstelling.

Kom, laat ons er wat publiek bijdoen, niet? ze mogen best gezien worden  & stond er niet  iets bekijkbaars te gebeuren?

Hij pakt de kabel, windt hem driemaal rond haar middel, zij zegt 1 keer ai,  maar echt pijn doet het niet, het is niet dat soort verhaal. De kabel loopt nog drie, vier  meter verder op de grond, naar het publiek toe, dat ondertussen is gaan plaatsnemen in de donkerblauwe pluchen zetels. Het liep nog aardig vol.

Het licht verschiet. Er wordt gekucht. Hé luister!

In de verte horen ze nu ook  het geratel van een oude filmprojector &  kijk,  daar,  links boven haar hoofd kunnen ze het oplichten zien van allemaal close-ups van de meisjes in de films van Charlie Chaplin, kleine stukjes lachende of droefjes ogende schoonheden, veelal in lompen gehuld.

Er waait overal dezelfde witte wazigheid rond al die jonge vrouwenhoofden.

In de andere richting ziet hij plots het andere eindje kabel. Het eindje daar kronkelt naar het duister achteraan, waar ook zij, die dichter  bij het publiek staat,  als haar ogen zich wat hebben kunnen wennen aan het donker, de kontouren van een buffetpiano kan onderscheiden.

Er wordt haar plots iets duidelijk, ze wil al  heftig gestikulerend naar hem toe huppelen, maar de kabel zit in de weg & ze dreigt zich  nog in het stalen gekronkel te bezeren of te  verstikken, zelfs.  Het publiek gaat van oh & ah.

Hij begrijpt het nu ook: vliegensvlug snelt hij naar het andere eind kabel, wikkelt zijn blote buik & benen erin & sleurt zich naar de piano. Hij slaat de stofklep open, lacht luidop & knikt haar dan heel ernstig toe.

Het wordt een largo eerst, de pianoklanken lijken zich al verlengend van de toekomst naar het nu,  in het hogere, eerdere waterklateren te spiegelen.

Er staat nu volop spanning op het kabelpaar.
In stilte tellen ze samen af: 3, 2, 1

00:14 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-09-07

Cage (geen plato)

 
 cage_4
 
"Ik doe maar wat ik aanvoel als noodzakelijk. Wat ik nodig vind, komt voort uit mijn gevoel voor inventie, en ik probeer niet die dingen te herhalen die ik al ken"
John Cage (1912 -1992)
De  WNYC, de publieke radio van New York, viert Cage's virtueel 95ste verjaardag o.a. met een heleboel webmateriaal, zie http://www.wnyc.org/music/articles/84007
hier is wat u al grotendeels gemist hebt op de 24uur en 33 minuten durende special op de WNYC2 webradio vandaag : http://www.wnyc.org/music/articles/83958
tja ik weet het ook nu pas 
 

13:34 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-09-07

Gal (plato)

gal

Op het einde van een kliedersessie die,  zoals nu wel gebleken is,  enkele weken kan aanhouden, rest er van het palet nauwelijks nog onvermengde kleur.
Ik 'spoel' nooit tussendoor, de deels gefingeerde continuiteit in het kleurverloop is nog zo'n obsessieve fixatie. 

 Uiteindelijk kom je door dit kunstmatig in stand gehouden tekort, na de bloei die mede teweeg werd gebracht door de opgelegde restraints in het chaotisch geordend proces (de intensiteit dwingt tot een ongeziene exactheid in wanorde, een paradoxale precisie in het onquantificeerbare) terecht in de verschrikkingen van het drooglopen, het verdergaan dan het toelaatbare. 

Is hier de grens met de zone van het Kwaad als orde? Misschien. Ik moet van Bataille niet veel hebben, als ik erover oordelen zou, wat ik niet wil doen, zou ik het op deze manier ver-oordelen allicht, als perversie als opklopperij van een logisch uitmonden in het omslaan naar zelfdestructie, het door  een  doorslaande feedback op hol slaand ingroeien van de aandrijfkracht in het aangedrevene, de eens zo vitale wurgslang bijt zichzelf in de staart en hapt, het slachtofferen slachtoffert alles op zijn weg, het vreten wil het vreten in het schoonste eerst zien vreten. Welcome to my nightmare, i think you're gonna like it. Want het verweer dat men zich voorhoudt, dat het onmenselijke monsters zijn die het Kwaad bedrijven, dat is uiteraard een zichzelf aanzwengelende illusie. De potentialiteit Dutroux zit ook in ieder van ons. Het om zich heen slingerende vergroeien van het micro-fascisme verstikt menig nobel streven.

Maar de Ware aard van het menselijke diertje is ook weer zo'n opgefokte gelijkhebberij. Ook hier is het geen kwestie van keuze maar van meervoudigheid, geen  óf dit óf dat maar een oneindig én, én én-verhaal. De openheid, het voortduren van het onaffe lijkt fundamenteel: want wat niet afgemaakt is, kan je ook niet inkapselen, niet tot verkoopbare prut verhaspelen, reduceren, onschadelijk maken. Als dichter zou je dan gezien de historische vergroeing van dat begrip, die taak of die rol of die schuilplaats voor het braafjes versjes mompelen, enfin, staande in de gladde poort 'Dichter', of gewoon al 'Tekstproducent', met langs beide zijden de zuigende leegtes van de hongerige Markt, of misschien gewoon ook al als pietluttig bloggertje zoals ik, als whatever in whateverland met een ziekelijke neiging om aan whatever niet genoeg te hebben, zou je dan allicht moeten weten hoe laat het is, of ten minste de urgentie en/of de wenselijkheid van dit soort ingrepen moeten kunnen inschatten.

Maar het zal wel zijn zoals men mij altijd verteld heeft, met dat dichterschap & de rest van de alom bejubelde nadenkendheid : velen voelen zich geroepen, maar er komt nooit iets van, het hikt maar wat naar niks.

Tja ik kan ook niks tegoei onthouden. 

Elke lopende ethiek, als het dat is wat we willen bereiken (maar je ziet natuurlijk  dat er  98 % schokschouderend afhaakt van zodra het woord verandering dreigt omgezet te worden in een daadwerkelijke verandering), elke serieuze lopende ethiek (lopend in tegenstelling tot een op finaliteiten gefixeerde dogmatiek, en het is niet simpel om dat te vermijden, kijk maar naar  het afglijden van Badiou), vertrekt van zo'n procedurale regels als gegevenheden, beddingen waarin de stroom sowieso in loopt tenzij we energie genoeg kunnen aansnijden die een tegenstroomse beweging verantwoord, enfin dát soort wetenschappelijkheid in de ontwikkeling..

Och hoort mij bezig, denk ik dan, maar als amateur-dichtertje kan dat natuurlijk, ik moet niet op mijn verkoopcijfers letten, mijn 'cool' niet hooghouden en geen fortuinen van tijd en energie besteden aan het leggen van contacten het netwerken, zeg maar - murwen, tot in de fijnste mazen van het locale glamourisme, het 'waar-moet-ik-vandaag-naartoe-om-er-te-komen', om van het 'wie-moet-ik-daar-dan-kennen' maar te zwijgen. 

Nee, hebt maar genen bang, de Kesselse sterfputten van de vergaarde anekdotiek blijven dicht, daar lach ik liever in mijn eentje om.

Tiens, er scheelt toch echt iets, vandaag, precies. Soit.

Uiteraard is die toestand van het perverse op hol slaan al tot in den treure toe uitgemolken door de autonoom opererende scanners van de thrill-zoekende entertainment industrie. Nonkel Didi is daarin expert, hij tovert er u dadelijk een stuk of 335 voorbeelden van uit zijn onsluitbare joe-lezie, alfabetisch als het moet. Toch 1 iemand in dit apelandschap die weet en beseft dat schrijven een dagelijkse oefening is waarin falen een kernwoord, maar kunnen falen de kunst is. Met dat 'tenminste 1' doe ik er wel enkelen serieus onrecht aan, maar die wonen hier dan ook geen straat verder & wij doen wij hier op ons niveau, met die paar lezertjes en die 5 euro en 70 eurocent dat wij hebben, natuurlijk óók aan vriendjespolitiek. 

Pas op verleden maand hadden we nog maar 2 euro en een beetje, het kan rap gaan. 

Enfin, je ziet die grens hier en daar per jaar nog een paar centimetertjes méér opschuiven, de grens van het nog niet geexploiteerde humane.
De laatste vierkante nanometertjes die het onontgonnen gebied afscheid van de total loss van het absoluut onverkoopbare hilarische of zelfs voor breindoden te wansmakelijke worden bij de input van voldoende energiëen wel ingevuld, een beetje zoals binnen tien, twintig, dertig  jaar de laatste olievelden toch lucratief zullen worden,.

Maar enkel voor de meest efficiente, de strafste haarden van het woekeren, daar waar wij erin zullen slagen ons net niet 1 op 1 te verhouden tot de zichzelf opvretende Mogol van het Kapitale Monster dat u en ik zo dagelijks en onverzettelijk braaf met onze luttele spiermassa's en op halfzes hangende hersensliertjes blijven voeden, enfin ik laat u gaarne hier de zinnen afmaken, de woorden kosten ons niks, het zuchten en vooral het zaniken op de anderen ook niet, want woorden hebben we zoals groenten en patatten en appels en varkens toch teveel, zoals we alles teveel hebben als we het elders maar laten verrekken, en het eigen rot eerst 's nachts stiekem de rioolputten inkieperen...

En gvd die verdomde vliegtuigen boven onze kop, ge kunt er de camions niet van horen daveren en die kinders van ons die maken ons ook al zot met hun lawijt op hun speelplaatsen , we kunnen ons eigen gekanker des noenens al nie meer verstaan, ge peinst nu toch niet dat ik tot mijn zestigste ga blijven toeken voor die gastjes zeker untsoweiter untsoweiter

 Tiens, ik kan mij bij g*d al niet meer herinneren waarom ik nu eigenlijk slecht gehumeurd was.  't Was iets met... nah.

22:34 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |