04-09-07

mesmorizinne

Gee
Hits
Jij

 

Livinlikazwoompie in da drek vorst of da udder dime

"un nobeudie ever teuld mai but the ove urt"


http://mutualmachinebookblogspotcom.blogspot.com/2007/08/...

 
voice harmonica & soundForged theremin:dv
text: cd

22:36 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

De Grote Site van de Nederlands Literatuur eindelijk uit de kosten?

Net kreeg ik een mailtje binnen van Olaf Risee van "In Letterland" zie http://www.inletterland.net/

tja,  je gaat dat moeten kopiëren en pasten want ik vertik het om daar nog codaal naar te linken. 

Of, zo ging de mail,  ik daar niet wou adverteren. Nu ja niet persoonlijk aan mij gericht, dat zou al te veel eer zijn,  ik denk dat ik maar in de brave man z'n lijst zat omdat ik 'ook iets met literatuur had' dus je weet maar nooit.
Weet hij veel wat een arme luis ik eigenlijk ben.

Nu ja daar gaat het niet om. Waar het mij om gaat is dat ie nou aan het pogen is om 'de zaken' bekostigd te krijgen via advertenties. Ik heb hier nu ook wel wat vuile was van Google hangen, maar wie gaat dát nu  ooit ernstig nemen.

Bij Olaf is het blijkbaar wél serieus.  Reklame om wélke zaken te bekostigen, vraag ik mij dan af. Want wat je achter de URL te zien krijgt is tegenwoordig, voor zover ik kan uitmaken slechts een samenraapsel van enkele xml- feeds.

Zoiets dus (euh, 20 minuten werk, ongeveer): http://www.vilt.net/Het_literaire_landschap.html

Nu, ik gebruik hier, op deze blog, ook de feeds van De Contrabas en van De Brakke Hond omdat ik vind dat die mensen daar tijd en geld instoppen, een redactie draaiende houden en regelmatig artkels produceren die op zijn minst het lezen waard zijn. Ik bedoel: web 2.0 zit zo ineen dat als iedereen wat doorverwijst naar wat ie degelijk vind, het degelijke een beetje zou moeten bovendrijven, vanzelf. Enfin, dat is tenminste de hoopvol gestemde gedachte. 

Ik bedoel maar:  daar, waar ik graag naar verwijs, ook al ben ik maar untsoweiter, daar zit inhoud waar aan gewerkt wordt,  waar je dus naar verwijzen kán, waar je graag reklame voor maakt, ook al ben je zoals ik  maar een onbeduidend amateurdichtertje dat op belangeloze wijze wat in het HemelNet zit te walmen.

En dan is reklame eigenlijk niet het woord, want er is daar ook helemaal niks te koop, enfin een paar boekjes misschien, maar die produceert die redactie of de ondersteunende uitgeverij dan ook weer zelf, of zoiets (weet ik veel, het zijn mijn zaken niet).

Enfin, ook: Olaf is  ne leuke gast, ik heb die ne keer gezien en gesproken, maar dit vind ik toch een beetje niet kunnen. Wat ie uitvreet zijn overigens ook mijn zaken niet, maar ik vind  het vanuit literaire besoignes nogal bedenkelijk.  Hij schuimt met name op deze manier de advertentiekruimels wég van de makers van de content die hij gebruikt om de bezoeker tot aan z'n Luiletterland te krijgen. Dat ruikt naar slimmigheden, truuken van Lepe Jef, zoals ze hier in Vlaanderen wel 's zeggen.

Zoals gezegd, ook dit zijn mijn zaken niet en Olaf doet maar, ik gun hem zelfs alle centen van de wereld, want die zijn er toch overal teveel. Waar ze niet moeten zijn.

En dat is, ook in literaire contekst, wat het allemaal zo bedroevend maakt.

Want lieve muisklikkindertjes, wat zien we? Dat krijgt alle mogelijkheden van web 2.0 in de schoot geworpen, heeft tijd zat (waar zijn de geweerlopen tegen uw hoofd, waar ligt uw hongerdood op de loer? wanneer wordt u 's   met uw bloedjes van kinderen het land uitgezet?) en dát is wat het ermede kan bedenken.

En dat laatste  is helaas het soort  opmerking die in mindere of meerdere mate ook voor zo goed als het gehele culturele 'landschap' van vandaag opgaat.  Soit. Als treffend voorbeeld van hoe simpel de toestand ook is, kan dit al wel tellen.

Enjoy.

 

 

Naschrift van  den dwazerik:

Zie correctie in de reactie: Sorry Olaf! 

12:50 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

de toestand is ingewikkeld

lles

 

Wat heeft in hemelsnaam generatieve muziek, het bedrijven van het ineenwikkelen van woorden in een poëtisch verband of het volkliederen van stukjes dik, ruw & dus voor nattigheden ontvankelijk papier te maken met het nemen van beslissingen in regeringen aangesteld door een zogenaamd democratisch georganiseerd verkiezingsproces inzake, ik zeg maar wat, vreemdelingenbeleid?

De structuur van die vraag, en ook de overduidelijke onzin ervan, zit als een draak van een staketsel in het concentrische, het gericht zijn op een middelpunt, een individu dat met al die zaken simultaan op 1 of andere manier bezig is.

Een spiraal naar binnen toe, omdat dat bij progressie (ik gebruik dat 'moeilijke woord' met de latijnse wortel  om het woord vooruitgang te vermijden) van de gedachten de enige weg is.

 Bezinning op de eigen activiteiten, hoe futiel ofwel de bezinning, ofwel de activiteiten ook zijn, is altijd naar binnen gericht en het zuigt de problematieken mee in een centripetale beweging, oepfloeps door de poort, het nulpunt van die beweging, dat wat we gemakkelijkheidshalve het ik noemen.

Het ik is een constructie bij gebrek aan ander woord. Als we een ander woord hadden dat beter was als 'ik', zouden we moeten zoeken naar een derde woord dat beter was dan dat tweede woord.

Het opbouwen van een constructie om het bewustzijn te beschrijven is een talige noodzaak die haar beperkingen oplegt aan de rest van het betoog. Wat wil zeggen: vanaf dit punt geraken we alleen maar verder wég van het reële, dieper in de spiraal, we stellen de vraag vanuit het afwezige middelpunt, want, dat zagen we, daarvoor hebben we eigenlijk geen woord.

We doen met het ík wat we doen met het reële: we stellen het vast door er ons van te verwijderen, de semantische localisering is er 1 wég van de Afwezigheid, wég van het Onbespreekbare.

En vanaf dat ogenblik  denken we dat er een 1 bestaat.  We hebben het Zijn uitgevonden, een ding blijkbaar want je kan het substantiveren. Kunnen we het dan ook stapelen?

Maar de afscheiding van de stem van de stilte, de differentiatie van het beginnen-spreken is altijd een onherroepelijke beslissing. Je maakt telkens de stem door ze een aanvang te laten vinden. Bewust of onbewust is dat een beslissing. Maar van wie? En is het niet onvermijdelijk een beslissing die nergens op stoelt, die nergens op rust?

De stem van het spreken schept zichzelf, het is per definitie een creatieve daad, maar het uit vanwaar de stem vertrekt is uiteindelijk onbepaalbaar en wat er gezegd wordt kan net zo goed baarlijke nonsens zijn, of een een kwaadaardige vervloeking  of een schreeuw of een angstkreet of een nauwelijks hoorbaar gemompel  bij het aanschouwen van net iets te veel schoonheid. Het komt er wellicht op aan om die uitingen niet als keuzes maar als potentialiteiten te laten gelden, dus geen orde van het óf dit óf dat maar van het én dit én dat...(Deleuze).

De spiraal is dus ook een verglijden op het 'ik' wég van de eigen spiraal, enfin dat zou het moeten zijn.
In het huidige culturele bestel met zijn gerichtheid op de lafhartige productie van glanzende kaftjes om het ego te strelen van enkele luiwammessen en kwispels die zichzelf dichter of auteur noemen (ten koste van het tot zwijgen en slikken verdoemde gepeupel- enfin hoe kan je dat ánders begrijpen als men het zo stelt), schiet daar natuurlijk niet zoveel van over.  Daar geldt niet de orde van het óf, noch die van het én maar die van het ezeltje in Schreck druk gesticulerend in de rekken van de Grand Bazaar: "ja ikke, ja ikke, pak mij".

Hoe zouden  we anders uit de kosten geraken?

Soit. 

Hoe is dus die 'vreemdelingentoestand' in relatie tot, ik zeg maar wat, het 'kliederen'? Maar waarom trek je dan het betoog zo vér door?

En wat met de antwoorden?

 

ingewikkeld

10:02 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

ik ging slapen zei ik maar ik loog

Gereviseerd

 de huizen vallen in de huizen
vallen in de rij (ze stamelt niet)

(het is een liegebeest) de huizen
staan & vallen in de rij (een witte

trui met gaatjes in) de koepel van
Koekelberg floept erdoor, de zon ook

rakelings  het station langs  knal in  de haren
& te  paardestaarten hangt haar struise stem

krast onderaards Ik Ben Ik Ben maar
hoe zeg je dat ook alweer in het arabisch.

& de huizen vallen in de huizen zo
als het ze het huisinvallen door
de stad is toegestaan. De lucht

is helder wel de stad is krom

& van de kromme stad ik zou
zou ik niet met het scherpste scheermes
   van beton  het roet & het rot  van de daken
 schrapen  &  het vet ging ik niet  ging ik
dat niet van de straatstenen, uit de huismuurvoegen
met strijkstokken bij bakken het molm eruitpulken & het dras
uit de dakgoten met dakrieken de beterschapswagens op &
daar waar de kinders zich sneller & sneller
de benen uit de oogkassen der tanende traanmoeders spelen
vóór het te laat is om op het plein pleintje te spelen

mijn hand op ze
blazen de wei in
weg & de wiegende wei in
die met de kikkervisjesbeken

 het zonlicht dus het zonlicht gulpt de ramen door
& ze kijkt &  ze ziet hoe ik mij bleekjes reviseer
& naar de angstplooien   schik van uw
dwaze onmacht,  gij pruttelpruimse
zuur bebekte  afgeschuurde
ingekrompen uitzakkende
afgeleefde kwabberbuikkige
kwaadaardig besjankerde

[snap]

 

 

dv, Uit 101 eigentijdse aanroepingen van de Muze,


 

01:38 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-09-07

Inschrijven inschrijven inschrijven waar inschrijven?

English post on  The Scrapbook Ritual see http://nkdee.blogspot.com/2007/09/scrapbook-ritual.html

 

 armoeTroef

 

Ben momenteel bezig met het Kathedraalse ritueel van het samestellen van het A4 scrapbook: Alle papiertjes, kribbels en geklieder van het afgelopen jaar moeten in katernen ingeplakt en vervolgens gebonden tot een handgebonden met zwarte vilt bekleed boekwerk. 

De kathedraalauteursinstantie moet zich daarbij zoveel mogelijk onthouden van de quasi-onweerstaanbare neiging tot redigeren. Volgens de Kathedraalse gedragscode moet alles gedachteloos worden ingeplakt 'zoals het zich aanbiedt'. De tijdstroom met haar autonoom voortslingerende lussenwerk heeft immers al lang voor de nodige selectie en onomstotelijke volgorde gezorgd, het is enkel zaak deze te herkennen tijdens de loop van het Plakprocede.

Helaas ben ik maar een armtierig aspirant Kathedraal auteursprocesje. Ik blijf regelmatig steken in verfoeilijke nostalgie & het met nodeloze sentimenten aankleden van de knip- vouw- en Pritt-kleefacties.

Hierboven bv een notitie gemaakt tijdens het bestuderen van Asanga's Mahayanasamgraha in de weergaloze editie van onze eigenste Etienne Lamotte (Leuven 1938-39) : La Somme du Grand Véhicule.

Waarom sta ik er bij stil, zolang? Het zou niet mogen. 


09:42 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-09-07

diptiek voor mijn vrienden & co-exploitanten van het imaginaire excess

lartisteassis

l'artiste assis sur son monde 

 

 

lesmondessaisis

les mondes saisies par leurs artistes 

 

Grapes of Art

 

Glory to the Eadless resistance!
Vive l'írrisisstible résistance des tes iris illuminantes!

If (time){
shutter.open;

}ilse{

 body.out.print("greetings in da name euf is majesty king hailé");

//untsoweiter 

23:11 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Portret van Toon in rood, blauw en oker

toon

dv, Niederstadtfelt-Kessel-lo 2007, 12,5x18,1cm Marie's Water Colours en inkt op papier, moet nog in de bootvernis.

13:20 Gepost door dv in prrt | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |