Ik vlucht uw fijnst vertakte reiken krimpende in.
Het dons in zal ik vallen van de eindeloze velden
der golvende trilharen, zo dat onder mijn luttele gewicht
nauwelijks zich buigen zullen de microvilli, zo
dat mij opstulpen moeiteloos de pseudopoden
& ik in het onooglijke vervlinder, pluripatisch
het klemmende bereik der vorkende kennis
uitfladder, mij vrij van zin in de schemerzone
tussen woord en stof verhul. Niet langer
zult gij mij noemende berichten kunnen, niet langer
zal mijn naam uw roepen richting geven.
Ik vlucht uw fijnst vertakte reiken krimpende uit.

Tot u mij zwelgt zal ik uw lichaam penetreren.
Geen centrifuge zal mij dan nog deren.
Geen 5 miljoen omwentelingen per seconde
Zullen dan volstaan om mij nog van uw hart
Te scheiden. In deze nietigheid zal ik
Oneindig lang & pluriform in u bestaan.
Geen memoreren zal substantie in mij vinden.
Geen distinctie zal een meternaald doen uitslaan.
Geen kleur heb ik, geen ruimte nog zal ik beslaan.
Mijn woord zal in uw aders hydrofobisch kolken.
U kan uzelf niet zonder mij nog situeren.
Tot ik u ben zal ik uw lichaam penetreren.

Waar gij dwalende uzelven zoekt zult gij mij vinden.
Op markten waar gij stof aan stof houdt met een onverschil
Van kleur & weving, in gaanderijen die gij hopeloos
Om duiding kretend hijgende doorjaagd zonder doel,
Op schermen die u leiden van uw onrust naar de onrust
om uw dood, bij het naken daarvan in uw laatste woord
wanneer de zin zich scheiden zal van klank en letters
wanneer het pure rede lijken aanvang neemt & schijn
zich in de verste melodiën gaat verschuilen voor het kwijnt
& smelt wat u van mij verwijderd houdt, wanneer
de muur waarop gij uzelf & mij tot manend woord verschrijft,
Wanneer gij lezende uzelven schrijft, zult gij mij vinden.

27-12-2006, 21:23:33 dv