01-07-07

Things as they might be


Over
BabeLog

BabeLog is een platformonafhankelijk meertalige poëzielezer voor desktop, laptop, PDA, e-book en noem maar op.
Heel erg in wording. dit hier is BabeLog preprepre-pre alfa. Het is één van nogal wat tools om creatief schrijven te bevorderen waar ik ooit 's gigantisch euh, iets mee ging doen/worden. Toen kwamen de practische bezwaren.

Gebruik:
Op die rare knop klikken om van taal te verschieten.
Met muis over een regel gaan om die regel in de andere taal te lezen.
Poepsimpel, maar om het comme il faut te maken ben je al vlug een maand bezig.



Over
Sheila E. Murphy

Sheila E. Murphy is al een poosje mijn favoriete Amerikaanse dichter. Ze schrijft gewoon beschamend goed.
John M. Bennett over haar:

"Murphy combines an extraordinary level of literary experimentation, daring, and playfulness with an absolute honesty, clarity of vision, intimacy, and comprehensiveness in one of the strongest, clearest and most distinctive voices writing in English today"

Amen. Een tijdje terug stuurde ze mij zo goed als het verzamelde werk. Ik word/werd er week van. In de knieën, in het hoofd.
Niet eens een miezerig bundeltje Ollandse verzen kon ik terugsturen. Ik heb voorwaar teveel en te lang gefeestvarkt in mijn leventje.
Als boetedoening en ter illustratie van wat ik nou precies bedoel als ik het over grote poëzie ga hebben, ooit (je weet maar nooit) zal ik pogen bijtijds enkele verzen van deze Waarlijk Grote Dame te vertalen. Nodeloos te vermelden dat mijn schamele vertaling haar werk geen recht zal doen. Met
BabeLog hoeft dat ook niet echt.


Over Falling in love falling in love with you syntax

"Falling in love falling.." is het titelgedicht van een ruime selectie uit Murphy's werk dat verscheen in 1997 bij Potes & Poets Press, ISBN 0-937013-66-8. Uit het voorafgaande 'Writers Statement' daar, wil ik u volgende passage niet onthouden. Ik vind het bij het recente opwaaien van de dichterlijke zomerjurkjes erg gepast om nog maar 's te benadrukken dat schrijven een bezigheid is, per definitie sociaal want het is een menselijke bezigheid, maar ook noodgedwongen hermetisch want het is een gebeuren dat zich in de monadische beslotenheid van de auteur afspeelt. Het is in daarom ook nooit een pad naar iets, het heeft geen doel, het gebeurt en het lezen is een reconstructie van dat gebeuren, leidend tot een nieuw gebeuren, even sociaal want even menselijk, maar even besloten want ook dat hoofdje van de lezer zit potdicht. Maar toe is ook open, je moet dat enkel omplooien. Enfin. Sheila M. Murphy zegt het zo:

"Writing is itself experience, not mere transcription or a washed event refashioned in unlikely solitude. I am sure no poem could have been found or made at any different time or place from when and where it gelled. So I stay awake for it, alert to the arrival while living the concurrencies. primed for making, I revel in the luxury of spawning code immune to a deciphering."

De luxe, de code en immuniteit van het poëtische gebeuren, mijn lieve beeldschermverversertjes.

En of je dat nu met boekskens of met beeldekens of met getoeter, patchkens of gitarengejengel doet, of zelfs hier, al kerkvaderig leuterend in het HemelNet, dat maakt allemaal niks uit. Iedereen die getrouw de procedures van het Blote creëren werkt, krijgt er in de plaats een serieuze klad vrije radicalen voor, die door het geklieder van de commerciële orde heen niet zullen laten hun verwoestende werk te doen, het autonome openrijten namelijk van de immense lagen blubber waaronder onze geestjes als kermende larfjes liggen te hongerkwelen naar den zuiveren Lucht, waarin eertijds torenhoog schitterde & nu tijdloos & diep weerglanst het Onstuitbare want Oofdloze Verzet.

22:43 Gepost door dv in voor de kinders | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sheila |  Facebook |

16-06-07

ISHTAR's Lieve Zussenparty in de Hades

ishtar

Afdaling van de Godin Esther in de Onderwereld I

[..] Met [de tekens
Nooit Terug & Nimmermeer nog Wederkeer Daarvan]


het donkerrode land

verzweerde nu van Sin’s dochter Isjtar het innerlijke oog,
het oog dat innerlijk van Isjtar was, Sin’s dochter. Zij
daalde af naar het huis der schaduwen, het Schaduwrijk
Ir Kah La in & in het huis dat elke uitgang sluit voor hen,

die binnengaan

& lang de weg die enkel heengaat, niet terug & in
het huis waar geen licht het lijf bereikt dat binnengaat,
waar klei het voedsel is & dorsten laaft het stof ,
waar geen lichtval hen het donker klaart, zij die

als vogelen

met dons gekleed & met hunne vleugels getooid,
zich het stof afkloppen dat de Tijd daar binnenwoei.
Zo sprak Isjtar toen de Wachter toe: 'Wachter, hé,
Open hier de poort & nu, of ik zal ze breken in twee


het slot breken,

als twijgen de pijlers allebei, de beide deuren openbreken
& de vele doden oproeren om de levenden te eten
& de doden, de doden zullen vele malen talrijker zijn.'

De Wachtersmond brak open & dat stof doorboorden deze

Wachterswoorden,

Isjtar voorbestemd: "Halt, Gij Vrouwe, halt
Breek dat breekwerk af want kijk ik gá al
naar mijn ongenaakte meesteres Erek Ki Gala"
De Wachter ging Erin & sprak tot Haar, aldaar:

'Uw Zus is Hier,

Erek Ki Gala, Uw Isjtar & met groots misbaar staat
Zij aan de poorten Daar.'
Erek Ki Gala begon te beven
zoals een dennestam bij ’t vallen van de bijl erin
& sloeg haar hoofd in zuchten op als was haar nek

een slappe slang:

' Oh, wie heeft dat Hart, wie dat Bloed aldus beroerd
opdat Zij met Mij hier onderaards wil gaan, Haar lijntje
spijzen met de klei, Haar dorsten laven met dit stof? Ween
ik niet om de mannen die bovenaards hun vrouwen laten?

ween ik dan niet

om de vrouwen die zich uit de omhelzingen hunner mannen
gerukt zien? om de kinders vóór hun tijd geplukt? Ga,
Wachter, open Haar de Wachterspoort & spel haar lijf
de Regels op, die om Hier In te gaan bij Oud Decreet

toch gelden nog!'

De Wachter ging & opende voor Haar de Wachterspoort & zei:
“Kom binnen, o Vrouwe, laat het roodgebrande Cuthahland
Laat Uw komst het Dode Rode Land van Nooit Terug verblijden!


[hier eindigt deel 1 van deze M.O.S.S.E.L.-uitzet]

Referenties

Engelse vertaling (1915) http://www.ancienttexts.org/library/mesopotamian/ishtar.h...
Wikipediartikels Ishtar, Inanna, Sin, Ereshkigal & Gilgamesh

21:10 Gepost door dv in voor de kinders | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-04-07

warm voor de tijd van het jaar

Het Parallelle Isomorfisme dat Niets is zonder TijdsRek

[waarschuwing: dit artikel bevat t.o.v. de Zin van het Leven enige zgn. Spoilers]

periscopen

(meer van deze hippe WOII cut-out prenten op de link http://www.cyber-heritage.co.uk/cutaway/)

laatst bijgewerkte versie van deze tekst: http://docs.google.com/Doc?id=dgv27bzq_39g2wbr6

afdrukbare versie:

Stelling: De stelling ofte het Postulaat der Gelijkvormigheid in het Gelijklopende houdt in Kathedraleske zin in dat een proces A verantwoordelijk voor de vorming van een ander proces B van dezelfde aard als A's moederproces C (een geval van Kathedraals 'geoorloofde´ recursie dus) vaneigens zal leiden tot een kwantificeerbare gelijkvormigheid van het Afval van moederproces C met het Afval van B.

(voor een basisbegrip van recursie zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Recursie
Binnen de Kathedraalse leer (http://www.vilt.net/nkdee/afwezigheid.jsp)
is eerstegraadsrecursie, d.i. gebruik van de definiërende functie in de functie zelf gedefinieerd als niet-geooorloofd. Gebruik van de definiërende functie in een methode van de gedefiniëerde functie (of in één van haar helperfuncties) is wel geoorloofd. De status van het geoorloofd zijn is congruent aan het begrip validatie voor xml-structuren en dus au fond volstrekt arbitrair, maar wél bepalend voor een Kathedraal. Andere keuzes leiden tot anderssoortige Kathedralen en kunnen dus netzogoed welgevormde datastructuren bevatten. We zullen later (hierboven?) aantonen dat het 'doorslaan' op deze xml-terminologie dezelfde filosofische rechtsgeldigheid heeft als het 'doorslaan' op de mathesis als ontologisch fundament. Voorlopig is het op hoogst amusante wijze spannend om te bedenken dat dit niet noodzakelijk tot nefast nihilisme of tot een nietszeggend holisme leidt.

Hulpstelling: deze Buitenissige verwoording van een der Basispostulaten van de Bouwkunde vinden we sub rosa en in ontkiemende groenigheid al terug bij Spinoza.
Buitenissig = zonder referentie naar het 'zijn' omdat het 'zijn' en alle afgeleiden daarvan gereserveerde woorden zijn van de kathedraalCompiler ( we gebruiken hier in Kessel-lo de
Slenger-klümpf, nog steeds tot ieders tevredenheid, overigens).

Uitleg:
Sub rosa (lat.: in het geheim) omdat onze alreeds uit de joodse gemeenschap van de Talmoed Tora gekieperde Benedict het niet te bruin moest bakken qua duidelijkheid in het Amsterdam van zijn dagen, want dan kon hij het in schielijk terechtgestelde vorm wel schudden. De roos in ´s mans embleem toont zichtbaar zijn liefde voor de Klare Rede, maar het CAUTE (lat. :opgepast!) in het onderschrift waarschuwde ook tegen nodeloze ruchtbaarheid in tijden waarin elke verdachtmaking linea recta naar de brandstapel of de kerker leidde voor éénieder die het lef had zich bij eender welk dogma serieuze vragen te stellen.
De geheel terecht alom geroemde vrijheid van geloofsovertuiging der Nederlanden in Benoit´s tijd was immers erg relatief en wellicht vergelijkbaar met die in menig land hóóg in de tabellen van Amnesty International nu.

Zo is Spinoza´s hoofdwerk de Ethica pas na zijn dood gepubliceerd om vervolging te vermijden en de weinige werken die tijdens zijn leven verschenen, kwamen slechts voorzichtigjes in voor leken ontoegankelijk Latijn en anoniem van de persen. Dan nog waren zijn stellingen van een onpersoonlijke God en zijn op Descartes verder bouwende rationele ondergraving van christelijk 'bijgeloof', onverteerbaar voor menig gezagsdrager. Dit zou kunnen verklaren waarom een controversiele maar daarom niet minder hoogstaand theoreticus als Toni Negri zich heden ten dage nog zodanig tot dit ethisch stelsel voelt aangetrokken om van wijlen onze meester Deleuze het epiteton ´echte spinozist' opgespeld te krijgen.
Meer waarschijnlijk is echter dat dit nu net een voorbeeld is van het Postulaat in dit artikel en het doodgewone gezond verstand van (lichtjes geniale) soort zoekt ditto soort. De brute denkkracht van vriend Spinoza is immers
van dien aard om uw dienaar zin te geven om wielrenner te worden of politieagent ofzo, een ambt alleszins waar mijn kwaliteiten als vleesklomp met enig richtingsgevoel nog op enige wijze tot nut van ´t algemeen zouden kunnen worden gebezigd.

Zo, desalniettemin, aldus over de grondslagen van Spinoza´s meesterlijke Werf de ETHICA MORE GEOMETRICO DEMONSTRATA:

" De verborgen veronderstelling van Spinoza´s filosofie is dat werkelijkheid en begrip samenvallen, zodat relaties tussen voorstellingen (lat. idea) precies overeenstemmen met relaties in de werkelijkheid"

dixit G*ds eigen vossenjager Roger Scruton in deeltje zeven van De Morgen - Bibliotheek, Kopstukken Filosofie (jaja die dunne zwarte rugjes tussen Zwerm en Het Verdriet van België zo zichtbaar maar helaas ongelezen opgesteld in de leefruimtes van uw erf).

Soit, ik moet er dus niet trots op zijn, op mijn postulaat, het is zoals het meeste ondermaanse gedachtengoed, de onderbroeken die ik over mijn blote code trek, een flauw derivaat van aloude, pre-Kantiaanse dualistisch uitgewerkte Waarheid.

  • pre-Kantiaans omdat de volledig immanent gedachte realiteit, de Dingen zelf, hier nog als kenbaar wordt voorgesteld,
  • dualistisch omdat éénzelfde realiteit in twee aspecten kan worden benaderd waartussen volstrekte parallellie zou kunnen heersen, moest onze kennis toereikend of adequaat zijn. Wat ons stervelingen natuurlijk niet vlug gegund is, enkel de meest rigide denktraining stelt ons in staat die rust en glorie van het Heldere Denken te bereiken.
  • uitgewerkt omdat het hier in tegenstelling tot de flottante kathedraalstructuur gaat om een statisch systematiseren waarbij de eternele orde van het geometrische niet alleen als illuster voorbeeld wordt aangehaald maar waar de taalspelige wanorde straal wordt genegeerd en eenzelfde eeuwige waarheidswaarde wordt toegekend aan structuren die dat au fon onmogelijk kunnen hebben. Het kàn niet wat Spinoza probeert, maar het oogt wel geweldig.
  • Waarheid omdat het uiteindelijk te nemen of te laten is, cfr het reducerende gebeurtenisdenken van den fransoos Badiou maar dan zónder de reductie graag. Het oogt geweldig wat Badiou probeert, maar het kán niet.

Wat ik met mijn geklieder en de bijhorende toeters hieronder wou verduidelijken op volleerd Kathedraalse wijze, is dat de afstand die Spinoza middels zijn statisch ideële objectenstelsel, zijn More Geometrico (lat. op de wijze van de meetkunde) tussen materie en geest openrekt, de mogelijkheid van een immanente benadering van het verder denken dan het humane zichtbaar maakt. Op congruente wijze stelt de huidige stand van de informatietechniek ons in staat een TijdsRek te creëren waarin fractaals aandoende schouwspelen zichtbaar worden die ons doen duizelen.

Hoewel zichtbaar een slecht woord is misschien, omdat het natuurlijk niet kán, het zit onherrroepelijk vervat in de paradoxale werkingen van ons talig spel, in het loopse kontschudden van de code waarop we zijn aangewezen. Er mag dan al buitenmenselijke realiteit zijn, buitentalige code is er sowieso niet.

En toch: zichtbaar. Immers, het zou van een ontstellende menselijke pretentie getuigen om al het aards-materiële enkel nog als humaan bereikbaar te stellen, om NIET de mogelijkheid te onderkennen dat even verderop ( nee, niet hoger of lager, dan zijn de al te makkelijke falsificaties van het Object Oriented denken, een hoogst grappige samenloop van divergente codes overigens, dat begrip OOP als je denkt aan het traditioneel a-statische denken van het Oosten) dezelfde recursieve vertekening van al het ons zichtbare Afval van de kenprocessen die het Leven als kracht laat plaatsvinden, ook voor bv. die kenprocessen te laten plaatsvinden die uit het humane zijn ontsproten maar niet langerals louter menselijk kunnen worden omschreven. In dat opzicht is het werk van met name de lichtjes prettig gestoorde Crew onder bezielende leiding van prof Joris relevant omdat het door middel van interacties tussen pluriform bedachte werelden de zwarte gaten van de mogelijke coherentie tussen totaal verschillende paradigma´s voorstelbaar en aannemelijk maakt.

Het is niet zonder belang hier op te merken dat de terugkeer van het gelijklopende ( de recursie, i.e. gelijke behandeling van gelijke data tot de data een kwantitatief bepaalde kritische minimumgrens hebben bereikt en dus aan de doorbrekingsvoorwaarde van de programmalus voldoen) volstrekt niet hierarchisch maar rhizomatisch dient gedacht te worden: het toneeltje a in wereld A heeft een zwart gat (contingente comm.-poort) naar toneeltje b in wereld B dat enkel merkbaar is voor de Buhne C waar de toeschouwers zitten, maar je mag er niet intrappen te willen denken dat de toeschouwers in één of ander hoger level zitten, dat zou het verraad, de uitverkoop aan het transcendente zijn. Neen, de toeschouwers zitten gewoon in wereldje C die kwalitatief (QUATENUS REALITEITswaarde - i.e. voorzover zij reëel zijn) op hetzelfde niveau staat, net zoals Spinoza's denkbare God niet boven onder de uitgebreide God staat, nee er is maar 1 God en die valt samen met de ene Natuur qua voorgestelde natuur en/of qua uitgebreide natuur.

Het is overigens in dat spanningsveld tussen het drijfzand van het nog steeds spiritistisch aandoende holisme en het jammerlijk in academisme verpulperend denken van de immanente muliplicité van Deleuze dat menig hedendaagse schrijfkiek haar eieren probeert uit te broeden, zich daarbij meestal rijkelijk lavend aan de baxters gevuld met de prut en het persvocht van Lacaneske moederkoek, maar dat is minder belangrijk wellicht dan het feit dat deze vluchtige plaats een locus communis geworden is waar codeurs in de ordes van het Sublieme, het Technische, het Wetenschappelijke en, waarom niet, het Religieuze, (de Liefde zou ik maar thuislaten, Alain, onze Pol gaat dat toch weer verkeerd vertalen) elkaar kunnen vinden. Een heus virtueel mijnenveld van pure creatieve potentie voorwaar, waarbij het van krakkemikige visie getuigd zich te willen ingraven in de uitgeholde mediakanalen van de gezellige ons-kent-ons machtscentra. Een tijdelijke dislocatie naar de massamedia is dan goed voor de vlugge schnabbel, het échte werkterrein ligt natuurlijk al jaren open en bloot te blinken, u staart ernaar en het is daarbij onnoemelijk jammer dat de meesten zich op volstrekt onnozele wijze blijven vasthouden aan de illusie van het Tekstkapitaal.

Kinders, maar kinders toch, uw boekskens zijn geen fluit waard omdat ze goed geschreven zouden zijn (die kans wordt met de dag kleiner, daar u zich verre houdt van de Levende Code), uw boekskens zijn enkel een klein fluitje waard als ze terdege gemarket zijn, als ze door uw uitgever, een zakenmens als een ander, terdege op de markt zijn geplaatst en als uw smoelwerk tenminste 1 keer met een weinig geilige flair op de nationale buis is geweest.
En mocht het uw trillerige vrees zijn dat gij godverhoedehet geplagieerd zoude worden, het aanbrengen van uw lopende code op de genetwerkte computers geeft u ook dankzij Vadertje Geugle de garantie dat u binnen de 20.7 milliseconden de perpatrator bij de lurven hebt, met screenprints die zelfs het u meest onwillige blondje zullen overtuigen van uwe in groots misbaar verkerende Bestolenheid, waarna zij zich op troostende wijze zal ontfermen over uw staande untsoweiter.

Dat virtuele veld, maar dan met het woordje virtueel in de ruimere Deleuziaanse zin van de net zo reële dimensie van de mogelijkheid die middels waarschijnlijkheidsstrategieën toch ontsluitbaar of vatbaar lijkt, is ook de ruimte die de kathedraalse leer benut voor het behoedzaam uitschuiven van haar menige Sporten. Maar met de nodige humoristische reserve natuurlijk, want we zijn maar arme researchers met niet eens de centen om een deftige witte jas te kopen.

Deze ruimere context (waarin we ons m.i. mateloos ambitieus moeten durven opstellen om aan het einde van de rit toch minstens het treinbiljetje over te houden) is ook de drijfveer voor veel van wat hier en elders als moedwillig obscurantisme zal doorgaan, of, op zijn best als een niet onaardige verzameling intellectualistische grapjes.

Veel illusies maak ik mij hoegenaamd niet, maar wat er hier gebeurt, is eerder op dubbele wijze het resultaat van het van de noodzaak een deugd maken, omdat enerszijds het mij ten ene male aan het soort flitsende intelligentie en dus de middelen én ook de tijd ontbreekt om duidelijker te zijn en anderszijds omdat dit erg riskante en onstabiele terrein zich enkel op totaal procedurale wijze, bijna letterlijk tastend in het donker, van wonde naar wonde op haast auto-traumatiserende wijze laat verkennen en het dus een methodische noodzaak is om de code waarin de coderingen benaderd worden, te laten lopen zoals ze loopt.

Het is, uiteindelijk, poor player, maar een ijl danspasje bij de voortschrijdende Scheur van het Echte, een loos spel waarbij het afstand houden een levensnoodzakelijke kunde is, en waarvan na afloop enkel wat gruis en opgehoopt verlangen zal resten met hopelijk hier en daar een gaaf fragment, een zuivere strijk op een noodzakelijk wrange en misvormende snaar, opdat we hen die na ons komen het wak zouden kunnen duiden, daar waar net nog het ijs ons overviel.

De inspirerende taak evenwel, enfin, dat zou ze toch moeten zijn, waarvoor we ons als literator met de andere literatoren ( hoewel ik altijd de omschrijving codeur onder de codeurs zal prefereren) geplaatst zien, is uiteraard allereerst weer zoals altijd, het Pongeske opspannen van de Lier en het ziet er naar uit dat we die klus zoniet al zinkend, dan toch en flottant zullen moeten klaren, want wat ons drijft, drijft ook, en ook daarboven en daaronder alle gronden.

00:55 Gepost door dv in voor de kinders | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-02-07

Zondaagse Toespraak tot de Vrouw van het Jaar

euh, dat zou u moeten zijn, volgens Time tenminste en met enig positief gediscrimineerd wishful thinking van mijnentwege, - jaja nonkel Didi, ik weet het, de vrouwen lezen alleen maar u, het is niet dat ik jaloers ben, maar soms, ik moet eerlijk zijn, steekt het toch een beetje...

Vandaag, liefste kleurvakjesexegeten, waren we met Neo, onze pseudo-hovawart die ooit de wereld zal redden (maar nu nog niet want hij is daarvoor nu nog veel te jong ) in de Kesselse bergen op retraite om ons te bezinnen over de vragen Heeft Bouwen Qua Bouwen Nog Zin en Wat met het Pure Bouwen in Tijden van MediaTsunami's. In de foto hieronder ziet u ons de Buddha-glimlach oefenen die ons sterken kon in de Vernieting van de vraagstelling terwijl Neo al een aardig staaltje te beste geeft van zijn later, nee wat zeg ik- nu al wereldberoemd wordende Wat-Hebt-Gij-Toch-Met-Mijn-Aarde-Aangericht blik.


DSC04531_low

We konden het daarbij natuurlijk niet laten om een vlug Bouwsel neer te poten, hier in streng-fractale tweelijnig non-lineair maar stamcellig-ondeelbaar pyramideaal geautomatiseerde pulpstijl. Het verheugde ons ook te kunnen vaststellen dat er reeds grote bestanden van Wilde Kessel-loosen rondliepen, al dan niet vergezeld van hun kwekers en kweeksels. We hadden u nog willen plezieren met een zicht daarop maar de mensen van de Radio (FM) wisten ons droogjes mede te delen dat wij hiermede wellicht het copyright van ettelijke auteurs zouden schenden, daar het Wild inderdaad door middel van een schrijfstok in een genetische pool is verwekt en dus strikt genomen onder de Wetgeving Inzake Schrijfselbescherming valt. Om ons daarmede in Regel te stellen zouden wij allereerst enige verzen ter toestemming tot de diverse afgebeelde Wilden moeten richten, anders zouden dezen later op ons achterstallige Kopijgelden kunnen verhalen en ons daarmede Recht in het Blog-failliet storten. Wij zijn wel Dapper, maar zoiets deed ons toch even bibberen, dus zullen wij maar van publicatie van deze beelden, hoezeer de afgebeelden Zelf het misschien op prijs zouden stellen, afzien.

In dezen, en na breed overleg met de Wie van BaasIs, zou ik willen voorstellen dat eenieder die zich op soortgelijke wijze zinledig houdt met het aanvullen van lopende Code in het HemelNet en Daar Voorbij , zich vanaf heden zou houden aan eenzelfde striktheid van Publicatierecht, te weten dat Zij of Hij die zich daarmede inlaten enkel Lopend Grut en Druppend Snot van eigen Kweek zou vertonen in door haar geprepareerde netPixels. Anders zou er misschien toch wel sprake kunnen zijn van Oneerlijke Concurrentie, want als bijvoorbeeld van Overheidswege bezegelplakte Blogs dat wél mogen, vanuit een argumentatie zich stoelend op het belangloze hunner schrijfstokselafwezigheid en (toch wel heel erg christelijk-belegen aandoende) altruistische schrijfstokpromotie voor de Waarde van de Stok Zelve, en anderszijds de eenzaam Opererende Werker schrikshalve niet, dan is de discrepantie toch wel van krasvingernagels-op-het-schoolbordse aard! Verdorie!

Gelukkig ben ik zelf niet van de slimste, want verder door-redenerend op deze ons door de Radio ingefluisterde denktrant schaad ik eigenlijk feitelijk de belangen van menig mede-CodePriegelaar, die immers allen, enkele uitzonderingen niet te na gesproken, zich wél houden aan het ongeschreven verbod op vertoning van Netjes Gepriegelde Code op dit ons Geliefde HemelNet. Immers door mij voor te doen als een collega-priegelaar (de Pretentie, nietwaar) verlaag ik op een ideëel niveau de Kapitale Waarde van de Professioneel Gepriegelde Code (onlangs nog vastgesteld door Bevoegde Instanties op om en bij de 35 euro voor een Kwakje) en zou ik wellicht kunnen vervolgd worden door de Nietsontziende Persrollen van het Gerecht voor minstens laster, eerroof en valse concurrentie, eventueel zelfs voor Belemmering van een Dienstdoend Agent der Kapitale Code in de Uitoefening van haar Ambt! Begot!

Nee, dus, al ben ik niet het Licht in Huis, dit kan ik mijn Kinders niet aandoen, zeker niet nu zij al enige Sporen van Simsexpertise beginnen te vertonen en dus bijna klaar zijn voor een Spaarrekening, een Autolening, een Automatisch Updatend Beroeps-en Studieadvies, kortom een Second, Third en Going-to-Fourth Life, waar zij uiteraard onze Naam, die - wist u dát overigens al - etymologische verwantschap vertoont met Gates, zoals in Willie Gates - een Veek is immers MiddelDinges voor Hek en wat is een Engels Hek anders dan een Gate, enfin soit, ge ziet van hier dat wij ons gezien dien naamvoortbestemdheid en andere Fataliteiten niet verder kunnen bezighouden met deze flauwe zever rond Vergelding van Aangevoerde Kwakjes Code, Kwakjes die overigens met de wezenlijke Werf of het Eigenlijke Bouwen niks van doen hebben. Code die in materie daadwerkelijk wordt omgezet, dat is een andere Petite Histoire, en wij vinden het op Symbolische Wijze van Soortgelijke Gewichtigheid voorzien van ge-elegeerde en , naar we derhalve mogen aannemen ook excellente of Gewoonweg Superieure Kwaksels op zich een fraai gebaar. Om dergelijke uitrukking evenwel te gaan willen veralgemenen en om te draaien van smakelijk voorrecht tot een met Plichten, Raadsheren en Pre-Moderne Tamtams behangen Gedoe: nou nee - zoals de Prinses met de Dikke Bibs van Armando het zo treffend kon verwoorden- mooi niet. Laten we ajb nog een beetje met de poetevoeten in de merde blijven steken, anders zouden onze tenen misschien al te vlug naar de braadlucht van de kiekens uit hun billenkenskwekend kot beginnen krullen. Liefste bezeten schaduwontwijkertjes, het is mij een waar genoegen u hier gratis en voor niks al mijn verskens en al mijn schone poezij aan te bieden, ik hoop van ganser harte dat gij ze overal waar zoiets mogelijk is zult pasten, plakken, verspreiden als betrof het een sublieme vorm van Trojaans Paard, ik heb niet liever want telkens gij dat doet komen de Machines in de TurbineKamers van het HemelNet weer in Werking en stuwen deze alle kinders die klikrijp zijn weer in Grote Getalen naar mijn bescheiden Stulpje, deze fletse wolkjes in Geef ons Dagelijks dit Totaal Vernieuwde Hemelse letterRijk, want de Lopende Code loopt immens veel Rapper bij Google dan in uw kopken en het linkt elke uit mijn pervers hoofdje gegiste woordenwemeling onherroepelijk snel en op statistische wijze met onvervreemdbare zekerheid aan hun origine. Neem 1 kwakselproducent, een bartjen bijvoorbeeld,snij en ledig zijn kopken van Verzamelde Verzen, stop ze in de Grote GoegelArchipel en klik op seurtsj: indien ons bartjen fatsoenlijk heeft geNetKwakt, komen de lettertjes van zijn Professionele Kwaknaam honderden keren in 't vet terug het scherm opgedwarreld. Natuurlijk als onzen bart voor elk kwaksken centen vraagt, en dus op niet-door-hemzelf in-gang-gekwakte-webZijden nergens naar zijn kwaksels wordt verwezen, tja, dan zal hij voor Dood blijven in de Hebberige OOgen van ons Aller Archipel. Als ons bartjen dan uiteindelijk nog 's een boeksken van zijn betere kwak wil op de materiële markt gooien, dan zou dat misschien wel 's nog altijd hetzelfde blijken als voorheen, Toen Een Vers Nog Iets Waard Was Voor DE Mensen.

Gelukkig ben ik dus niet untsoweiter. &, ergo, ier aai go:
liefste jongens*, Droog of Nat, steek uw auteursrechten voor mijn part, bah nee we hier niet gratuit gaan affronteren.

* ulieden maskens ook natuurlijk, maar iemand poogt mij al geruime tijd wijs te maken dat alleen jongens kunnen kwakselen.

22:22 Gepost door dv in voor de kinders | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-12-06

Anthonie Donker, uit Grenzen

Grenzen_cover




 

FRANCISCUS VAN ASSISI

Waar het bergpad zwenkte en den kloostertuin
Ontkwam, voortspringend langs aanvanklijk schuin
maar dan schier loodrecht opstijgende rots,
Stond onbewegelijk Franciscus. Onder hem
Lagen in dunnen mist klooster en meer.
Het ziende kende hij het nauwelijks meer
dan als verlaten legerplaatsen Gods.
Een klein brevier is aan zijn hand ontvallen
en viel als een dor blad onpeilbaar diep.
Thans scheen het rustelooze bloed bezonnen
En het weerspannig lichaam overwonnen,
En hij stond wachtende tot God hem riep
Volkomen rustig op de laatste wallen.
Hij hoorde op een andere planeet
Engelen zingen, en vervolgens schreed
Hij waar een gems hem niet meer volgen kon,
Boven de wereld blinkend in de zon.

(p23)

 

 

 

DE ENGEL

De wind legde zich neer. Daarna ontstond
Ver weg een donker aangolvende klaagzang,
En in dit lied gehuld verscheen aan mij
Een engel met Gods eigen, schoon gelaat
Maar zwaar gemanteld in dien duist'ren zang.
En toen hij over mij gebogen stond,
Zag ik den steilen neergezonken vleugel,
Geschonden en ontredderd zeil des hemels -
ik weet niet wanneer hij weer van mij week,
Doch sinds aan mij deze verdoolde engel
Verscheen, kon ik de teed're bloemen hooren,
Wanneer zij bloeiend zongen van den dood,
En ik verstond den roofdierlijken schreeuw.

En ik herkende Gods heldere oogen,
Duister en weenend in een woesten tuin.

(p24)

 

 

 

KINDERSPEL

Er schemert om dit denken zonder doel
een stilte, waarin klokgetik verzandt.
Ik staar in het loodgrijze licht en voel
Mij door herinneringen overmand.

- Spelende in het warme, diepe bed
Heb ik de dekens over mij gespannen:
Een sultan is in de woestijn verbannen.
Een vos sluipt naar zijn hol met sluwen tred -

Is dit voorbij? Ben ik teruggekeerd?
Wat is aan mij geschied, sinds ik verdreven
Werd uit dat zorgeloos en zonnig land?

Tegen het leven is geen droom bestand.
en hiervan is alleen overgebleven
een schuw herinner'ren bijna ongedeerd.

(p33)

 

 

 

DE DROOM

Dit somber land is niet mijn vaderland.
De tuinen van den droom zijn altijd groen.
Hier welken wilde rozen en mijn hand
Is moe van wat zij later nog zal doen.

Alles bevreemdt mij wat op aard geschiedt.
Er staat een jongen naar een zwaan te kijken,
Zóó onbekommerd en los van verdriet -
Een vrede die ik nooit meer kan bereiken.

Regen en sneeuw en zon en maan en wind.
Waarom hebben wij ons op weg begeven?
het eidigt evengoed als het begint.

Er is zooveel voorbij, zooveel nog komend.
De dag moest zonder avond zijn gebleven
En ik hier eeuwig van Assisi droomend.

(p37)

 

 

 

LEGENDE

Er ligt een schemering over de weiden.
Er loopt een man op den verlaten weg.
Geen sterveling zal hem zijn lot benijden.
Hij is alleen en hij weet heg nog steg.

Het wordt nog troosteloozer als ik zeg,
Dat hij daar altijd liep, te allen tijde
Vergeefs, vergeefs. Zal God hem ooit bevrijden?
Het schemert eeuwig op den leegen weg.

Nog altijd denkt hij: als ik maar blijf loopen
Vind ik een hergberg met een helder licht;
Dan ga ik binnen want de deur staat open.

Er is nog hoop op zijn vermoeid gezicht,
En daarom zal hij altijd blijven loopen ,
Maar als hij aankomt, zijn de deuren dicht.

(p.47)

 

 

 

ONDERWEG

Het is mij alsof ik mijzelf zie loopen,
een donker, in zichzelf gesloten ding,
en toch zoo vreemd van hunkeren en hopen
doorstroomd, van droomen en herinnering.

De lente gaat wit bloesemende open.
Een mensch gaat dicht en wordt een zonderling.
Al wat mij bijblijft, is onder het loopen
een liedje dat ik onophoud'lijk zing:

Waar is de vrede en het onderkomen?
Wie zegt mij wat er van ons allen wordt?
Wat is het doel, wie heeft den zin vernomen ?

De tijd van liefde en geluk is kort.
Het wordt ons alles één voor één ontnomen,
en wat het allerdierbaarst is, verdort.

(p.49)

 

Anthonie Donker, uit Grenzen, 1929
Bij Hijman, Stenfert Kroese & Van der Zande
Boekverkoopers te Arnhem

Afdrukbaar bestand (swf, 996kb)

 

11:45 Gepost door dv in voor de kinders | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-12-06

Sondheim op YouTube




Veel van dit werk gaat verloren in de vreselijke compressie, je moet maar 's wat filmpjes downloaden van www.asondheim.org, maar tja zullen we dan maar denken. In de context van de discussies die al wel 's gevoerd worden, her, der & bij Zijne Boeiendheid Samuel Vriezen op dit ogenblik, bv: het is dus met die zgn vrijheid op internet van bedroevend tot erger gesteld, in de zin dat het nu al vrij bedroevend is (alle beschikbare publicatie-apps zijn verschrikkelijk eenzijdig/beperkend, ik moet hier bv. een geluidswave van 700 pixels op mijn wazige verzetshoofd richten om lange tweeregelige verzen tot hun recht te laten komen, - nu ja, ik kán dat, omdat mijn kopken heel de dag vól html zit naast, bij, boven, op en langszij alle andere nonsens, maar wie kan dat nog, bij de serieuze mensen dan? wie getroost zich die moeite? - gericht dus op eenheidsworst, pure reclame-optimisers, voor onder de betalende info-pushers: iemand als Sondheim wordt daar op systematische wijze uit weggemarginaliseerd - ik ben overigens benieuwd hoelang het duurt vooraleer de video's hier op UTjoep (uwTroep?) gaan uitgeFlagged worden als zijnde "Inappropiate" ) & dat het alleen maar erger wordt:iedereen vindt het gewéldig, Schrijvers op kop bijvoorbeeld want nu kunnen ze lekker op elkaar, zonder kennis van dat wansmakelijke gepriegel met html, hé jakkes.

adem adem nieuwe adem

Maar er is, wellicht om het hélemaal tragisch te maken, hoop ook nog, vanuit de artistiekerig-generatieve programmateurshoek prrthaps, en een klein beetje misschien ook van u, ik en de anderen, als de schellen ons van de ogen totteren en we het een beetje beu worden om als knikvee met een meeladres naar de virtuele slachttoonbanken en de netnogniet genanoprintte afvloeislots te worden gedreven.

Wij zijn immers niet langer de holle mensen, liefste witlichtuitspaarselverslaafden, dat hebben we godzijdank al gehad, wij zijn de bloemzakken nu, de bloemzakken dat zijn wij.


Eigenlijk moest dat zakken snelbandsierplijster van het merk Knauf zijn, maar dat klonk niet zo goed, laat staan dat ze me daarvoor zouden betalen.

je weet maar nooit

10:26 Gepost door dv in voor de kinders | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-11-06

nogmaals de gewraakte Delville passage, erger

Zo wrijft zich vaak ook een kleutervinger oude wonden open
die welhaast genezen waren, enkel uit nieuwsgierigheid
omdat de korst een warmer plaats lijkt te bedekken
die dichter lijkt bij 't wezen van dat lijf te staan dat ons

is aangedaan.

Jean Delville

Jean Delville, wiens Leuvense visioenen angstvallig in de diepste
kelders der bankgebouwen geborgen blijven, de grooten Delville
die met gemak een Rops een Khnophff of zelfs een Margritte
in roem zou evenaren mocht niet zijn werk

zijn familie

ter wille het voorwerp zijn van vele betwistingen, daar
zij daarmede de hoog oplopende rekeningen der psychiatrische
inrichtingen dienen te derven, waar zovele Delvilles
na een blik in d’ogen der meester & met diens genen belast

geborgen zijn

deze Jean is naar het schijnt de enige die het Sizzle-zien
overleefde, hoewel het nadien met hem nooit meer goed
kwam, zelfs niet toen hij zich in Schotland ging drukken
& aldaar aan de verzen van Burns, nl.

my heart's not here

een geheel eigen wending gaf, want zo zijn hart niet
in zijn borstkas lag omsloten, zo lag het evenmin
in de Highlands of waar dan ook want Sizzle had
hem op bedrieglijk faustiaanse wijze in ruil voor dat ene

ogenblik een

gat als hart gegeven & leegte stromend leeg door lege aderen
zodat zijn arm & hand wel de begeerde lijnen Art Nouveau
kon leggen maar het leven dat hem restte heus volledig
was, meer letterlijk dan Vondel ons dat woord ooit

verzonnen had.

(...)

21:24 Gepost door dv in voor de kinders | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |